De Portugal Post – Verlaat zinkend schip Nederland maar kom niet naar de Algarve (ThePostOnline)

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/de-portugal-post-1.jpg

Ik waarschuw u nog één keer: verlaat zinkend schip Nederland maar kom niet naar de Algarve want ook daar geldt: vol is vol. Ga liever naar de Balkan! En bij Spanjeman Raúlito is ook nog plek.

Nooit meer reclamebanners op TPO.nl? Klik dan hier!

Lieve lezers, ik ben al bijna een maand op reis door de wonderschone Balkan voor mijn boek Safari Eurabia dat deze herfst verschijnt. Safari Eurabia is een hartverwarmend samenwerkingsproject tussen mijn uitgever Ezo Wolf en GeenStijl en ik kan u nu reeds verklappen dat GS met een speciale luxe editie komt van Safari Eurabia, gesigneerd en gepreegd en met een krankzinnig mooi omslag van de geweldige tekenaar Cortés.

Tot zover de reclameboodschapjes.

Een hel voor honden

Ik ben natuurlijk dol op mijn Portugal maar nu ik eindelijk weer terug ben op de Balkan, merk ik dat oude liefde niet roest. Tenzij die oude liefde natuurlijk zwaar bipolair en knettergek is en Amber Heard heet.

Ik bezocht Joegoslavië voor het eerst in 1977 en vond het meteen geweldig. Mijn Slavische ziel, al diverse malen gereïncarneerd en ongelukkigerwijs door slechte karma in Ede op de Veluwe beland, kwam weer thuis!

Niet voor voor niets is mijn favoriete filmmaker Emir Kusturica, mijn favoriete filmcomponist Goran Bregović en mijn favoriete Balkan-zangeres Svetlana Ražnatović, beter bekend als Ceca.

Ik bezocht inmiddels Albanië, Noord-Macedonië, Kosovo, Montenegro en Bosnië en de brandende kwestie is natuurlijk: zou ik hier kunnen wonen? Het is hier veel goedkoper dan bijvoorbeeld de Algarve, er zijn bij mijn weten geen bosbranden, de vrouwen en mannen zijn duizend keer aantrekkelijker en geestiger dan de bonkige Algarvios maarrrrr… het is hier steenkoud in de winter en het is een hel voor honden. Overal uitgemergelde beessies en verschoppelingen die meestal de sporen van mishandeling dragen: de tranen stonden regelmatig in mijn ogen, lieve lezers. Dus ik blijf in de Algarve, waar schitterende initiatieven zijn genomen om straathondjes te redden.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/IMG_20220719_194257_507.jpg

Het schaap Veronica

Maar goed, ik heb dus liever dat u een pensionnetje opent aan de Adriatische kust of in skidorp Pale of elders in de verschrikkelijke mooie bergen van Bosnië en Herzegovina. Vliegen naar ex-Joegoslavië en naar Albanië kost geen drol!

Ach, waarom zou ik u nog langer belangeloos emigratie-adviezen geven? U blijft uiteindelijk toch liever bij huis en haard in uw vinexreservaat, met allemaal kutsmoesjes:

“Mijn ouders leven nog, Jan-Jaapje wil graag bij zijn korfbalclub blijven en er is in de Algarve geen parenclub waar mijn vrouw Beppie eens flink kan worden uitgewoond terwijl ik Günther uit het Roergebied eens beter leer kennen in de yacuzzi.”

Nederlanders staan immers niet bekend als een dapper volk, maar de kruiperigheid waarmee het gros der kaaskoppen alle bespottelijke regeltjes van de regering slikt als zoete koek, maakt wel duidelijk waarom de mof in 1940 met vlaggewimpel werd ontvangen in Nederland en vijf jaar de dienst kon uitmaken, zonder noemenswaardig tegenspartelen (op wat verzetshelden na dan).

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/IMG_20220721_091851_943.jpg

Ik vergelijk het Nederlandse volk graag met een schaap – noem het beessie voor mijn part Veronica – dat gedwee naar het abattoir schuifelt. Vooruit, het schaap mekkert een beetje omdat het vermoedt dat het bezoekje aan het slachthuis in mineur af zal lopen maar daar blijft het wel bij. Het Nederlandse volk mort en mekkert maar heeft altijd alles gepikt van Rutte en dus van Brussel. Gelukkig zijn er nog Friezen, boeren, bouwvakkers en andere hardwerkende lieden die het krankzinnige en onnavolgbare overheidsbeleid niet meer pikken en de straat opgaan maar die worden door de media onmiddellijk afgeserveerd als extreemrechts en dan is het in Nederland einde oefening.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/IMG_20220721_103329_532.jpg

Naar het Vaderland kom ik voorlopig niet meer

Op mijn nachtkastje ligt standaard Een reservaat van pekelharingen. Nederlandse schrijvers over hun verre vaderland. Ik heb voor u een paar hoogtepunten verzameld uit deze alleraardigste bloemlezing uit 1995, samengesteld door Onno Blom.

Uiteraard begin ik met Gerrit Komrij. Toen ik nog in Paraguay woonde, moedigde hij mij aan om naar het paradijselijke Portugal te migreren.

“Ik woon al jaren in Portugal en ik hoef, bij een bezoek aan Nederland, maar even te zeggen dat het er zo is en dat geen maatschappij het haalt bij de Nederlandse, of onveranderlijk is een dankbare hondenblik mijn deel. Zoals mensen op de treurbuis af en toe naar ‘de familie thuis’ wuiven, zo schrijf ik met vaste tussenpozen in een Hollandse krant iets over heimwee, grachten, Hollandse hartelijkheid, rolmopsen e tutti quanti en zie: mijn kostje is gekocht, Ik hou dat nauwlettend in de gaten. Ik heb mijn lezers in Nederland. Ze kunnen wat mij betreft, één voor één in de grachten, sloten, vennen, ondergelopen polders en uiterwaarden verdrinken, maar ik zal me daar gek zijn ze niet op te vrijen.”

Albert Helman over Nederland:

“Hier wordt slechts één gegeven altijd weer herkauwd, één bittertafel-theologie steeds weer bekritiseerd, één burgermansmoraal steeds weer gecommentarieerd, met zooveel net gecopieerd gesprek, met zooveel receptmatige psychologie, met zooveel natuurbeschrijving en overdaad van attributieven. De vondst, de ontdekking, de creatie zijn zoek, en schijnen altijd uit te zullen blijven. Zelfs in hun onderwerp zijn onze romanciers beperkt gebleven tot een even vruchtelooze als eenzijdige beschouwing van hun calvinistische schuldvraagstuk, hun gepieker om de levensbestemming.”

Alfred Kossmann:

“Lelijk grauw land met lelijke nieuwe huizen, lelijke grauwe zondagse mensen, lelijke dunne sneeuw, Rotterdam-Zuid lelijker dan ooit, de Nieuwe Maas zoveel smaller dan de Westerschelde, Rotterdam-Noord om voorgoed de ogen te sluiten, Gouda miezerig, Woerden burgerlijk, Utrecht naargeestig. Eindelijk langs de Veluwe fatsoenlijke bomen en zand, maar ik was het vaderland al zo gaan verafschuwen dat het niet hielp. Woedend stapte ik in Zwolle uit. Wat doet men in Zwolle op zondag? Men doet er kennelijk niets.”

Gerard Reve:

Naar het Vaderland kom ik voorlopig niet meer – als het mij lag, nooit meer van mijn leven

Geerten Meijsing:

“Zijn observaties waren dezelfde van iedere spijtoptant: dat de straten en plantsoenen vol vuilnis en hondestront lagen, zodat je met gebogen hoofd gedwongen werd voort te gaan onder een loodgrijze lucht, je een plaats bevechtend tussen Arabieren, Marokkanen, Surinamers, Creolen, Chinezen, Tamils, Hindoes en Turken, die zich allemaal meer in de hoofdstad leken thuis te voelen dan hijzelf. Deze allochtonen, zoals ze in het moderne spraakgebruik genoemd bleken te worden, hadden overdag de straten en de trams aan zich. Ze werden bediend door kasba-achtige winkeltjes en toko’s, moskeeën, opvangcentra, Baghwan-jurken, welzijnswerkers en ambtenaren van herhuisvesting. Ze scheurden, tussen de nog lompere taxi’s, in zwart opgespoten, geblindeerde BMW’s over de vrije trambaan, of stonden in met spoilers opgedirkte Japanners schuin op het trottoir te wachten – volwassen mannen in de bloei van hun leven, zo gezond als oerwoud of bergland ze maar konden afleveren.”

Multatuli:

“Met een regering als de onze, een huichelachtig mixtum compositum waar de Koning ‘t recht ontnomen is om goed te doen, en elke fortuinmaker met weinig of geen kosten ‘t recht kopen kan om kwaad te doen, is de bescherming van het volk een onmogelykheid. Wie ‘t eerst op het denkbeeld kwam om het volk stem te geven in de beslissing der zaken, kan ‘t goed gemeend hebben. Maar te geloven dat dit geschiedt door het zenden van afgevaardigden op de wyze zoals by ons plaats heeft, is ongerymd.”

Gerard Reve:

“We leven in een tijd van toenemende algemene veraping, waarin zelfs de zogenaamde cultuurdragers geen vergelijking kunnen volgen, noch een samengestelde gedachte begrijpen, noch een zin met bepalende bijzinnen ontraadselen. En waar gaat het om, waar zoekt men naar? Met wie ik naar bed ben geweest, die nu minister, operazanger(es) bankdirecteur, politicus, hoofdredacteur van Vrij Nederland of De Maasbode is geworden. Maar wat mijn werk voorstaat en wat ik, bewust of onbewust, tegen alle onbegrip in, gepoogd heb te vertolken of tot duidelijkheid te brengen, dat is hun allemaal veel en veel te moeilijk. Naar het Vaderland kom ik voorlopig niet meer – als het mij lag, nooit meer van mijn leven.”

Johannes Kneppelhout, bekend onder het pseudoniem Klikspaan:

“In Holland klopt het hart langzaam, het bloed is loom, het ooglid zwaar. Weinigen, die aan het welslagen eens landgenoots gelooven; weinige wier ontwerpen niet met een meesmuilend schouderophalen worden ontvangen; hoevelen, die uit gemis aan bijval en aanmoediging aan hunne eigene goede invallen en voornemens twijfelen! Daarom komt er weinig tot stand; edele, grootmoedige beginselen raken uitgedoofd; hier en daar sleept een verwezenlijkt denkbeeld druipstaartend voort.”

En natuurlijk eindig ik met de volkomen voorspelbare uitsmijter van Slauerhoff:

In Nederland wil ik niet sterven,

In de natte grond bederven

Waarop men nimmer heeft geleefd.

Dan blijf ik liever hunkerend zwerven

En dan nu weer onze vrolijke Spanjeman Raúlito!

Hitte. Ik zal er niet over beginnen omdat jullie in Nederlandje expert zijn op dat gebied. Jullie hoeven wij er niets over te vertellen, vanaf het Iberisch schiereiland. Hoewel onze geliefde Hoofdredacteur niet wist hoe snel hij zijn hielen moest lichten richting de koele coole Balkan toen duidelijk werd dat het overgeslagen voorjaar niet per ongeluk nog even alsnog zou verschijnen de komende tijd, is hitte niet het grootste probleem. Zoals jullie tijdens de afgelopen Hittegolf des Doods die jullie overspoelde met gezond verstand hebben aangetoond. * Kucht *

Droogte, niet in de vorm van aanleveringsproblemen vanuit de brouwerijen, maar eerder in de vorm van regen – om precies te zijn het compleet ontbreken daarvan – is een onderwerp waar jullie iets minder in ondergedompeld zullen zijn. Die twee dagen van aangenaam hoge temperaturen worden immers steevast gevolgd door drie dagen met onweer, regen en hagelstormen. Het lullige is dat jullie daar niet eens over mogen klagen, want Jetten. Die gaat daar over en is door jullie zélf in die positie gezet. Toch? Of heb ik het democratisch proces verkeerd begrepen?

Hoe dan ook, met een monarch die watermanagement heeft gestudeerd kan jullie weinig overkomen op dat gebied. Hoewel er zelfs in Nederlandje wel eens sproeiverboden worden uitgevaardigd. Maar dat is, zo weten we nu, om de boeren te pesten.

‘Fuck de boeren’

Een paar weken geleden heb ik al eens verhaald over het herintroduceren van afvalwater in de consumptiewatercyclus en de daaraan klevende na- dan wel voordelen op termijn. Een week later zat onze geliefde Hoofdredacteur alweer aan onze ontbijttafel te smeken om ‘nog zo’n heerlijk bakkie troost dat hier smaakt zoals het nergens smaakt Raúl’. Wie kan zoiets weigeren?

Welnu, dat herintroduceren gaat dus gebeuren, maar wel een beetje onder de pet. Salvador, een ZZP-er met goede contacten in de overheidssector  – die op mijn domein wat grondverzetwerkjes tot volle tevredenheid heeft afgewerkt – had er bijvoorbeeld nog nooit van gehoord en schrok zich wezenloos toen wij hem het verhaal in geuren & kleuren opdisten. Want ook hij weet dat projecten waar professionals zich mee bemoeien alhier waarschijnlijk gaan verlopen als ICT-projecten van de Nederlandsche Overheid, tegenwoordig beter bekend als Cosa Nostra, maar dit terzijde. Tot de herintroductie van ‘gereinigd’ afvalwater in de kringloop van ondergrondse waterwegen wordt er gebruik gemaakt van ofwel opgepompt water (duur, kost geld!) ofwel oppervlaktewater uit rivieren (schaars, zeker als het niet regent, maar zolang het stroomt, who cares?).

Dus rivierwater is goedkoper, de toerist wil vijf keer per dag douchen als het warm is en de zwembaden moeten gevuld. Welke keus zou een politicus nu maken? ‘Fuck de boeren’ natuurlijk. Ook hier.

Rapidamente

U kent mij ondertussen misschien een beetje, ik zou hier alinea’s vol kunnen plempen met argumenten waarom de mens als soort geen bestaansrecht meer heeft, maar daarmee help ik ook de lieve diertjes en plantjes niet. Hands on derhalve.

Het zootje ambtenaren-plebs dat in Cataluña de scepter zwaait over het watergebruik is, zoals wij nog nooit eerder op andere plekken waar ambtenaren ‘werken’ hebben gezien, te lui om zelfstandig te poepen. Daarom wordt, om douchend-Frankrijk-op-bezoek-in-Salou te faciliteren, het goedkopere water uit de rivier La Siurana, wat eigenlijk nodig is om de agriculturele productie, lees “W IJ N”, van de regio Priorat veilig te stellen, gebruikt om de toeristen tevreden te stellen. Maar ja, “miljoenen”.

Boeren boos. (Hé, waar heb ik dat eerder gehoord?)

Burgers boos. (Hé, waar heb ik dat eerder gehoord?)

Politiek geeft niet thuis. (Hé, waar heb ik dat eerder gehoord?)

Ondertussen staan in mijn wijlen buurman’s plantage de amandelbomen die hij bijna zestig jaar geleden met eigen handjes heeft geplant, vlak nadat hij de marathon van Madrid 1963 had gewonnen, te verdrogen. Sommige bomen gaan deze zomer niet overleven. Het grondwater staat drie meter lager dan ‘normaal’ en zakt rapidamente as we speak.

Fijn u gekend te hebben

“Droogte”, hoor ik u vragen, ”hoe ziet dat er uit?”

Mijn antwoord zal moeten bestaan uit plaatjes, woorden schieten tekort, indien aanwezig ten beginne.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/panta1_241-375447_20220718113238-750x422.jpeg

Op dit moment zou het water toch nog tenminste tot de onderkant van de donkergroene meuk moeten staan. Doet het niet. Jammer. Erg jammer.

Artikel gaat verder na afbeeldingen.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/1-750x563.jpg

Tja, nou ja, droogte dus.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/2-750x1129.jpg

Meisje van twaalf jaar dat in de boomgaard van haar opa amandelen heeft lopen verzamelen.

Ondertussen staat half Spanje in de fik. Je zou denken dat wij, barbecue-gekke Spanjaarden, dat zelf wel zouden kunnen, maar de zendingsdrang van Nederlanders is grenzenloos. Een herbebossingsbedrijf uit Amsterdam (logisch, na de bosjes in Buitenveldert kan je alles aan) deed even voor hoe je een leuk fikkie opstart. Veertienduizend hectare, van de in totaal zestigduizend in de afgelopen week, in vlammen op. Het zal wel toeval zijn, Amsterdammers en de hel op aarde.

Gelukkig hebben jullie in Nederland overal verstand van en naast een Nationaal Hitteplan zijn jullie (jullie wel) voorbereid op de droogte-des-doods-die-onherroepelijk-komen-gaat en hebben de Landelijke Coördinatiecommissie Waterverdeling (LCW) het water op de juiste wijze zal herverdelen. Komt goed.

Hier zetten wij ons schrap voor de onweersbui die onvermijdelijk zal komen en ongetwijfeld half Spanje, in ieder geval het mobiele gedeelte, van de kaart zal vegen als een ware zondvloed.

Het was fijn u gekend te hebben. Hasta la vista babies.

Lees meer Portugal Post:

Asociale vakantienederlanders en een special over Joden in de Algarve
De wonderbaarlijke wederopstanding van de Algarviaanse wijn
Gerrit Komrij 10 jaar dood, met echtgenoot Charles Hofman en biograaf Arie Pos naar Lissabon

Doneer aan Arthur van Amerongen!

 

Weg met alle irritante banners, trackers en popups op TPO.nl! KLIK NU METEEN HIER!

 

De Portugal Post – Verlaat zinkend schip Nederland maar kom niet naar de Algarve

https://tpo.nl/2022/07/24/de-portugal-post-verlaat-zinkend-schip-nederland-maar-kom-niet-naar-de-algarve/

De Portugal Post – Asociale vakantienederlanders en een special over Joden in de Algarve (ThePostOnline)

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/de-portugal-post-1.jpg

Een spectaculaire Portugal Post zonder bosbranden maar met Spanjeman Raúl over Nederlandse misdragingen aan de Costa’s, vliegende makelaar Laetitia over het grootste brommerfestival van Europa in Faro en een special over Joden in de Algarve door niemand minder dan Paul Damen, hoofdredacteur van de Republikein.

Nooit meer reclamebanners op TPO.nl? Klik dan hier!

Amigas e amigos! Uw geliefde hoofdredacteur is met Rob Muntz in het kader van Safari Eurabia op reis door de Balkan (Albanië, Noord-Macedonië, Kosovo, Bosnië en Montenegro) en zal zodra hij weer thuis is en de bosbranden nabij zijn villa in Vale do Lobo geblust zijn, weer berichten over zijn geliefde Algarve! Niet getroost want we hebben vandaag drie schitterende verhalen. Kom er maar in, Laetita!

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/b7d888a806_FXp9ZnuUEAAO9Sw.jpeg

Hoera! Het allergrootste brommerfestival van Europa in ons Faro!

Na jaren van uitstel vanwege Covid is het dit weekend weer Motor 4-daagse van Faro, georganiseerd door de motorclub Faro. Verwacht aantal motoren: 25.000. Een evenement vergelijkbaar met de vierdaagse van Nijmegen maar dan beoefend door mannen en vrouwen die geen zin hebben in lopen en vooral houden van veel herrie maken.

Want beste lezers, wat een kabaal is het de komende dagen in mijn woonplaats Olhão! Het evenement speelt zich af in Faro maar grote delen van de motor bezitters komt naar Olhão om te eten, bier te drinken en naar elkaars motor te kijken. En dat kan nou eenmaal beter in Olhão, want daar heb je een boulevard met veel eten en bier. En…. genoeg parkeerruimte om je stalen monster te parkeren zodat iedere niet-motorbezitter zich kan vergapen aan de glimmende machines.

Vinden we het leuk? Ik houd niet van herrie, dus nee, laat maar. Dat lawaai maken begrijp ik niet. Ik schrik me steeds een bult als er weer eentje het gas opentrekt. Kneiterhard rijden door de smalle straatjes vind ik ook niet prettig en al helemaal niet als er een groep aan komt denderen. In Amsterdam gaat de gemeente nu optreden tegen de uitstoot van decibellen omdat bewoners die bijvoorbeeld bij een druk kruispunt wonen iedere dag rechtop in bed zitten als er gas wordt gegeven. Bij mijn weten mag je ook niet eens zoveel geluid maken, alles moet toch steeds schoner en stiller? Niet bij de motor. Daar wordt herrie gedoogd.

Weekend-cowboys en winterbikkels

Wat voor eigenaren zien we zoal voorbij komen? Eigenlijk is het van alles wat, maar vooral is men stoer gekleed. Gedekte kleuren t.w. grijs, olijfgroen, veel tinten zwart. Leer. En dan natuurlijk korte broeken zodat je overal de tattoos uit ziet floepen. Armen, nek, kuiten, alles zit onder de zwarte inkt. Eigenlijk zien de deelnemers van deze 4-daagse er allemaal hetzelfde uit. Er zijn ook veel echtparen onder hen, dus eentje zit achterop. De leeftijd: veel 45 plussers, kalend, grijs of geverfd haar.

Als de motorrijder niet op zijn motor zit en naar het café loopt, dan heeft deze geen crossbodytas om de arm, maar de Helm. Want de helm bewijst: ik ben Biker. Er bestaan heel veel soorten motorrijders. Je hebt koffierijders (zit meer op een terras dan dat ie rijdt), weekend-cowboys (rijdt alleen met droog weer en in het weekend) file surfers (behendige rijders die in een file kunnen rijden), de broodrijder (iemand die voor zijn beroep rijdt) en de winterbikkel (iemand die 365 dagen per jaar rijdt) Het evenement is een van de grootste in Europa en zodoende komen allerlei nationaliteiten elkaar ontmoeten en over motoren praten. Er vinden bierfeestjes plaats, straat optredens, tentoonstellingen (over motoren?) en concerten waar lekker hard heavy metal-muziek wordt gespeeld. En of het nog niet genoeg is zijn er 24 uurs-bars, erotische shows, wet T-shirt- en tattoocompetities. Het festivalterrein is heel toepasselijk naast het vliegveld. Soort zoekt soort herriemakers zeg maar. Iedereen parkeert de motor naast zijn of haar tent en zo ronken er 24 uur per dag overal gezellig motoren.Van slapen komt er niet veel, maar dat is ook niet de bedoeling. Als je geen zin hebt om vanuit Nederland helemaal met je motor naar Faro te rijden dan zijn er hier genoeg motorverhuurbedrijven waar je ruime keuze hebt. Maar dan laat je wel zien dat je eigenlijk een beetje een watje bent. Het festival: Je houdt er van of niet. Ik duik even onder. Een stil weekend allemaal!.

En dan is hier weer onze vakantieman in Spanje, met het laatste nieuws over onder zon! 

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/07/thumbnail-13-750x563.jpeg

De zon gaat altijd onder. Opkomen doet zij zelden in het Nederland van Mark Rutte.

Als vakantiecoach merk ik het natuurlijk aan mijn klandizie. Drie uur eerder op de luchthaven aanwezig, tóch op het laatste moment de strijd aan moeten gaan om aan boord van de aluminium sigaar richting G E L U K te geraken. Voordringen heet dat in het Nederlands. Het woordje ‘goed’ durf ik in deze context niet te gebruiken. Want je mag niet voorbij iemand gaan wiens vlucht drie uur later vertrekt, maar die wèl vijf minuten vóór jou in de rij voor de controle-van-alles-waarmee-je-niets-kunt-uithalen-qua-kaping-maar-we-kunnen-wel-weer-een-beetje-macht-over-je-uitoefenen terwijl jóuw vlucht over vijf minuten airborne had moeten zijn.

Vrolijk komen de meesten niet aan. Heerlijk is dat voor mij. Het maakt het werk zoveel makkelijker. Wijs een poepsjacherijnige Hollander op een palmboom in combinatie met een strak blauwe lucht, het vooruitzicht van een koud biertje en de belofte dat het de komende drie weken niet zal regenen, want dat doet het al maanden niet, en de sukkel voelt zich meteen in het walhalla. Little does he know. De Portugal Post betaalt mij net te weinig om ervan rond te komen, zelfs hier op het Iberisch schiereiland waar alles goedkoper is dan bij jullie.

In comes Raúlito

Alles? Ja, alles. Behalve als je duikt, fietst, kampeert of bergbeklimt. Dan is alles twee keer zo duur. De dozenschuivers moeten ook verdienen nietwaar? Dus ik beun een beetje bij en zo kom ik ook nog eens in contact met mensen. Het leven op het platteland, afgezonderd van de wereld, een parallel universum welhaast, waarbij mijn contacten met échte mensen zich vrijwel uitsluitend via de interwebs voltrekken, op een sporadisch bezoek van onze geliefde Hoofdredacteur na, maar zelfs met hem heb ik voornamelijk slechts digitaal contact, zou, mocht je er op de verkeerde manier mee omgaan, kunnen leiden tot een sociaal isolement waaruit ontsnappen welhaast tot een onmogelijkheid zou kunnen evolueren als er geen ‘hands-on’ echtgenote de lijnen licht op spanning zou houden. Gezegend ben ik, ik durf het gewoon toe te geven tegenwoordig.

Pero bueno, mijn cliëntèle, happy is er vrijwel geen één. Natuurlijk wél als ze mij weer de hand kunnen schudden, voor sommigen een gemis van twee corona-jaren, maar dat is oppervlakkig. Geen enkele Nederlandsche Tourist heeft het vertrouwen volgend jaar wéér op bezoek te kunnen komen, zelfs niet als de financiën geen probleem vormen. Dit, lieve lezeressen en jullie liefhebbende aanhang, ben ik nog niet eerder tegengekomen. Ik durf dat best zo te stellen. Er is een angst voor de toekomst gekropen in vakantie-vierend Nederlandje. In comes Raúlito!

Horendol word ik elk jaar van de mensen die roepen: ‘Ik heb er honderd Euro over als jij de voortent van me (sic) kerrefen opzet’, ‘Die stomme serveersters spreke geenens geen Enguls! Ik ook niet, maar toch!’, ‘Waar ken ik een matras kopen hiero, want me rug trekt die zooi in het hotel niet en de versekering betaalt het toch wel. En als niet, dan toch maar dan anders.’ ‘De verlichting was só kudt dat ik het niet eens op insta durfde te posten. Nou ja seg!’ ‘De wifi in het feestcafé had kennelijk de faceboek geblokt of so, maar me foto’s zijn allemaal mislukt!!!¡1!’Ik ben er wel een beetje klaar mee. Een abo op de Portugal Post kan ik er nog steeds niet mee betalen, dus waarom zou ik ermee doorgaan? Gelukkig benne we creatief en vol energie. Nog geen zestig ten slotte!

Wél vakantie, niet de stress

Vanaf komend jaar gaat Raúl, ja, jullie Raúl, complete vakantiebelevenissen aanbieden. Op Instagram, Facebook en Twitter zullen zinderende foto’s en verhalen van jouw fantástische vakantie in Salou (bijvoorbeeld) je vrienden, volgers, familie en bewonderaars in admiratie van zoveel creatieve, ondernemingslustige en culinair dappere energie, van hun voeten vegen. Die foto’s dus. En de verhalen die erbij horen. Een DAT-WIL-IK-OOK-golf zal je overspoelen vanuit je vriendenkring. Hot en Happening zal je zijn, zoals je altijd hebt gewild. Hoe ga je dat dan doen Raúlito? Wel, het begint ermee, heel belangrijk, dat jíj gewoon thuisblijft. Gordijnen dicht, niet de deur uit, afsluiten. Gewoon totaal afsluiten. Drie weken lang. Je zal moeten preppen, er zit niets anders op. Je social media-accounts én je credit card zijn van mij. Twee, drie weken lang. Jij ligt lekker te leggen op je stretsjer op zolder onder de hoogtezon en ik doe de rest.

Chantal een fantástische biefstuk gegeten bij Poc a Poc in Salou? Nou meid, jíj ook hoor. Ik stuur je de foto’s en de rekening vanavond nog door. Kan je het bonnetje posten als bewijs. Terwijl je dus gewoon heerlijk thuis op de bank het hele seizoen GTST zit terug te kijken want het komt er nooit van!

Dat sjacherijnige stuk vreten van een van Amerongen tegenkomen bij de ‘Broodje van Kootje’? Je roept het maar en Raúlie zorgt voor de foto’s én een smakelijk verhaal. Nu ik weet hoe magertjes onze geliefde Hoofdredacteur erbij zit – let maar eens op zijn enthousiasme over het prijsniveau in zijn reportages uit het ver weg gelegen Albanië – ga ik ervan uit dat voor een habbekrats een fotosessie te regelen is. Ik moet er wel bij zeggen dat hij louter en alleen Eerste Klasse reist in de Hogesnelheidstrein, indien beschikbaar. Maar goed, goedkoper dan drie weken All Inclusive in Alanya wordt het natuurlijk nooit. Dat snapt een kind.

Lijkt het jullie niet heerlijk? Wél vakantie, niet de stress? Net zoals TPO 3.0 zou dit wel eens héél groot kunnen worden! Buenas noches, con sueños cubierto en oro, mis amigas y amigos.que os vaya bien.

Hasta pronto, espero.

En dan nu een bijzonder bijdrage over Joden in de Algarve en Portugal van Paul Damen, hoofdredacteur van De Republikein en oud-hoofdredacteur van het Nieuw Israëlietisch Weekblad en groot Portugal-liefhebber

Op zondag 22 september viert de hele wereld Joods Nieuwjaar, behalve in Portugal. Dat komt: er zijn geen Joden. Althans, niet meer sedert december 1496. Mooi land, zult u zeggen, en zo dacht koning Manuel I van Portugal er ook over. Of eigenlijk, erger nog, zijn echtgenote, de Spaanse koningsdochter Isabella, van wie de vader al vier jaar eerder die vervloekte Judiós (in Portugal Judeus) succesvol buitengegooid had of tot bekering tot de H. Moederkerk gedwongen. Overigens onder de enthousiaste leiding van grootinquisiteur Torquemada, zelf eerder Joods, en de roomse biechtvader van koningin Isabella, Espina, die voorheen het eerzame beroep van rabbijn uitoefende. Niettemin sloeg in Spanje, maar meer nog in Portugal, al spoedig de spijt toe over deze onbezonnen verbanning. Immers, door die ban was in één klap de hele toplaag van de maatschappij vertrokken. Dokters, bankiers, schriftgeleerden, schrijvers, advocaten, en alle intellectuelen die aan het hof de koning terzijde stonden, allemaal hadden ze hun biezen gepakt.

Pedro Nunes, wiskundige, kosmograaf, verbonden aan het Portugese hof, benaderde medio zestiende eeuw als eerste de navigatie wiskundig en vond onder meer de ‘nonius‘ uit, een naar hem genoemde schuifmaat waarmee via hoekmeting de graden op een zeekaart berekend konden worden met een foutmarge van maar enkele kilometers. Zonder Nunes, van Joodse geboorte, al was-ie daar akelig zwijgzaam over, waren de Portugezen nooit in staat geweest de wereldzeeën te verkennen. De eerdere navigatiemethoden waren zo onnauwkeurig dat Columbus, ook al een geheime Jood, geluk had dat hij niet was geland was in Antarctica, maar in Amerika. Ook een mooie ontdekking, daar niet van, zij het enigszins frisjes voor wie Portugal gewend is. En weinig te bekeren daar. Nunes wist steeds de vraag naar zijn achtergrond terzijde te schuiven, en schopte het uiteindelijk tot professor in de wiskunde aan de prestigieuze universiteit van Coimbra. Zijn familie overleefde de Inquisitie, de kerkelijke rechtbank, door hun Jodendom te ontkennen of ‘nieuw christen’ te worden zoals het eufemisme luidde voor gedwongen bekeerlingen. En de rest vertrok.

Marranos

Een eveneens Joodse collega van Nunes was Abraham Zacuto, waarschijnlijk geboren in Salamanca omstreeks 1450. Hoewel er weinig over zijn leven bekend is, zou hij daar aan de universiteit astronomie en astrologie hebben gestudeerd en er later ook leraar in zijn geworden. Na de verbanning van de Joden uit Spanje in 1492 vluchtte Zacuto naar Portugal en werd daar de hofastronoom van koning João II. Ook Zacuto bekwaamde zich in de zeenavigatie, en onderzocht onder andere de mogelijkheden voor de zeereis naar India, om Afrika heen. Op zijn naam staat de verbeterde Astrolabe, waarmee routes en graden op de kaart berekend konden worden. Maar toen die zeeroute naar India eenmaal verkend was, werd ook Zacuto verbannen uit Portugal. Het land, dat de eerste schreden zette op de verovering van een wereldrijk, verloor daarmee zijn belangrijkste nauticus. En diens kennis – de impact van de uitdrijving van de Joden zou heden ten dage vergelijkbaar zijn met het weggooien van alle gadgets, computers, medische apparatuur en mobieltjes met Israëlische techniek erin – zo ongeveer alles dus – hetgeen overigens precies is wat de BDS-beweging nastreeft.

Na de verbanning uit Spanje van ongeveer 120.000 Joden die voor de doop bedankten, zocht ongeveer de helft daarvan hun toevlucht in Portugal. Daar waren ze welkom tegen betaling van enorme bedragen, en konden ze die niet opbrengen, dan verviel de helft van hun in beslag genomen vermogen aan de Kroon. Tenzij ze zich uiteraard lieten dopen: die gedwongen bekeerden, ‘conversos‘, werden doorgaans spottend ‘marranos‘ genoemd, afgeleid van het Arabische woord voor ‘verboden’, onkoosjer, en dus in de praktijk ‘varken’ betekenend. De bekeerlingen immers beleden vaak iets te ostentatief hun voorkeur voor dit volksvoedsel, al spuugden ze het nogal eens uit om de hoek en bleven zo heimelijk Jood. Hoewel dit vuige roddel kan zijn, en ‘marrano‘, in het Galicisch-Portugees ‘gedwongen’, verwijst naar het onvrijwillige karakter van hun bekering. Nee, geen pretje. En geen wonder dat het grootste deel van die Joden snel weer weg was, om hun heil te zoeken in Noordoost-Brazilië. Daar werd later in het door de Nederlanders op de Portugezen veroverde Recife (de hoofdstad van Nieuw Holland) de eerste synagoge van de America’s, de Kahal Tzur (rots van) Israel opgericht, onder het rabbinaat van Isaac Aboab da Fonseca, auteur van de eerste Hebreeuwse religieuze teksten aan de andere kant van de oceaan. Hij wist wat het was op de vlucht te zijn: Via Portugal en Nederland kwam hij in Recife terecht, waar hij zijn synagoge stichtte in, hoe toepasselijk, de Rua dos Judeus op nummer 197 en 203, thans, hoe voorspelbaar, de Rua do Bom Jesus, de Goede Jezusstraat.

Half-hebreeuwse tekens

Onder de Nederlanders hadden de gevluchte Portugezen een grote vrijheid van godsdienst, maar toen Portugal in 1654 die kolonie heroverde, was het daarmee gedaan, en waaierden de ‘Portegiezen’ weer uit, naar andere Nederlandse koloniën in Zuid-, Midden- en Noord-Amerika, zoals met name Suriname en Curaçao. In Nieuw Amsterdam (nu New York) kwam in september 1654 een groep van 23 joden uit Recife aan, die daar de eerste Joodse kille (gemeenschap) van de stad stichtten. En een deel ging door (of terug) naar Amsterdam, waar nu nog de voorouders van de Teixeira’s, Oliveira’s en Coronels die nu de Portugese Gemeente bevolken, via vergelijkbare omzwervingen arriveerden, en onder andere de basis legden voor de later bloeiende diamantindustrie en geldhandel. Portugal daarentegen, in feite nu de Derde Wereld van Europa, kwam de klap van die verbanning, ondanks de koloniale historie sindsdien, nooit meer helemaal te boven. Men moet zich voorstellen wat er gebeurd was als indertijd de hele Amsterdamse beurs was ontmanteld. Precies dát gebeurde aan het Portugese hof, waar onder Afonso I opperrabbijn Yahia Ben Yahi III tevens hoofdbelastinginner was, evenals zijn kleinzoon Jose Ibn-Yahya dat was onder Sancho I, en Isaac Abrabanel eind 15e eeuw schatbewaarder van Afonso V. Allemaal geldbusiness dus. De doorgaans opgevoerde drogreden voor hun vervolging, pogingen van Joden om nette katholieken tot het Oude Geloof te bekeren, leverde een alibi op voor het inpikken van het achtergelaten Joods kapitaal, even welkom als eeuwen later in het Midden-Oosten en de Maghreb, na de stichting van de staat Israël, geld en have van de miljoen naar Israël gevluchte Joden een welkome bijverdienste voor de lokale bevolking opleverden.

Faro was eeuwenlang knooppunt van Joodse cultuur. Als eerste Portugese boek werd er in 1487 de Pentateuch gedrukt door Samuel Gacon. Overal in Portugal herinneren in heel wat oude stadjes straatnamen als Rua Nova, Rua Direita (Rechte Straat) en, naar de Davidsster, Rua da Estrela, Sterrenstraat, aan de ontruimde Joodse wijken. Immers: je kan niet élke Jodenstraat omdopen tot Jezusweg. Het aardige is wél dat die voormalige Joodse huizen onmiddellijk te herkennen zijn aan hun indeling: de grote poort op de begane grond die toegang gaf tot de winkel, en een smallere deur naar het woonhuis op de eerste verdieping. Oude Portugese winkels hebben doorgaans een of meerdere smalle deuren. Heel soms vind je nog in de voormalige Joodse wijk een holte of litteken in de rechter deurpost, waar ooit de mezoeza zat, het kokertje met de bijbeltekst uit Devarim / Deuteronomium die gebiedt een kokertje met die bijbeltekst op je deurpost te spijkeren. En nog zeldzamer zijn de in diezelfde deurpost uitgekraste geheime, half-hebreeuwse tekens waarmee de voormalige Joden elkaar wisten te vinden.

Het stenen fort

Pas in 1821 werd de Katholieke Heilige Inquisitie, de geheime politie van de H. Vader, alsmede Zijn vereniging voor vervolging van andersdenkenden, opgeheven. Sommige Joden keerden toen terug naar Faro, richten opnieuw een Comunidade Israelita op, en uit dat jaar dateert dan ook het minieme Joodse begraafplaatsje daar. Maar, zo verzekert de beheerder op fluistertoon, die vervolging was iets van de Spanjaarden. Hij vergeet even dat Portugals Manuel I en zijn Spaanse echtgenote Isabella die vervolging uitvonden en aanzienlijk verbeterden. En dat het volk de koning nogal enthousiast bijsprong. Bij de pogrom van 1506 in Lissabon werden al duizenden ondergedoken Joden vermoord. Tussen 1540 en eind 18e eeuw werden er 1175 verbrand. Van de geluksvogels, 633 gevluchte Joden, werd bizar genoeg enkel hun beeltenis verbrand, maar daar stond tegenover dat er 29590 werden veroordeeld tot cel of verbanning. Alleen al in Lissabon.

In Faro vergeet de brave begraafplaatsbeheerder wel meer. Zo beseft hij niet dat hij eigenlijk zeer onkoosjer verblijft in wat ooit het metaheerhuisje voor de lijkwassing was. Niettemin begroet hij me opgewekt met ‘sjana tova’ om vervolgens verbaasd te zijn dat dat ‘Gelukkig Nieuwjaar’ betekent en de Joodse jaarwisseling doorgaans in de herfst valt. Maar, zegt hij trots, hij heeft wél bij zijn huisje de enige synagoge van de Algarve. Okee, een remake dan, en gehuisvest in een allesbehalve eeuwenoude prefab Zwitserse blokhut, zo’n schuurtje waar je normaal de harken en de grasmaaier plaatst. Verzwegen wordt ook dat de museuminhoud afkomstig is uit de twee laatste synagogen van Faro, waarvan de uit 1820 daterende snoge aan de Rua Castilho nog in de jaren zestig met de grond gelijk gemaakt werd. Zelfs de grafsteen op het grasveld ervoor, van de in 1315 overleden Josef de Tomar, is een recente remake, die ook nog eens een tikfout bevat: overleden op 23 januari 1315, in de Hebreeuwse telling 16 sjevat 5075, wordt de maand ‘sjevat’ op het arme rabbijnengraf hier vermeld als sabbat. De nepsjoel heeft dan ook geen mezoezah in de deurpost, binnen is de keppel niet verplicht, en de geëxposeerde eerste Pentateuch is een kopie. Wél hangen er heel veel foto’s van Isaac ‘Ike’ Bitton, de enigszins op Omar Sharif lijkende Amerikaan uit Faro die dit museumpje sponsorde en zijn naam gaf, hoewel hij zelf verstandigerwijze op een Joodse begraafplaats in Illinois ligt. Er was hier voor hem ook geen plek geweest: het begraafplaatsje zelf, nog geen 40 meter in het vierkant en 76 graven tellend, ligt uiterst krap ingesloten in de parkeerplaats van het hospitaal om de hoek, het ‘mega-shopping’ winkelcentrum en het voetbalstadion van de lokale kampioensclub ‘Farense Algarve’. Sterker nog, mogelijk liggen de botten van Joden met lang vergeten namen als Buzaglo, Sicsu en Sequerra nog onder de middenstip. Wel toepasselijk is dat om de hoek de N125, de beruchte Algarviaanse regionale dodenweg, hier eindigt op de Estrada da Penha, de Rotsweg. Niet alleen toepasselijk vanwege de vele stenen hier, maar ook een vage herinnering aan de Joden die de Allerhoogste nog wel eens aanduiden als rots – ma’oz tzur, ‘het stenen fort’.

Adenommeleheine

De beheerder is nogal verbaasd, zo niet teleurgesteld dat ik geen rondleiding wil. ‘Obrigado, dankuwel, ik kan de stenen lezen.’ Daar gáát de obligate euro die hij in gedachten had. Op het eerste gezicht wordt hier krachtig gezondigd tegen de Joodse begrafenisriten. Doorgaans liggen dode Joden met hun gezicht naar het oosten, naar Jeruzalem, maar hier, ik heb het geturfd, liggen hoogstens zeven dode Joden met hun gezicht de goede kant op. De rest kijkt vanuit het hiernamaals krachtig naar hospitaal of voetbalstadion, hetgeen qua voetbaltempel voor de voetbalminnende Portugees een hele verbetering is want de échte tempel in Jeruzalem is immers al sinds twee twee millennia geleden afgebroken. Bij de ingang ligt het kindergrafje van Simão Bengio Bendrão. Rond 1894/95 in de gebruikelijke jaartelling krap vijf maanden geworden: geboren op ‘2 acosto 5654′, gestorven op ’22 janeiro 5655’. Die mix van katholieke maanden en Hebreeuwse jaartelling geeft al aan dat het Jodendom er hier niet diep in zat. Daar wijst ook de verportugezing van zijn naam Sjimon naar Simão op. Ik heb een steentje op het grafje van de baby gelegd, symbool van het leven dat doorgaat. Nu ja: een steen, want wegens tekort aan kiezels gebruikt men hier uitgegraven straatklinkers als eerbetoon aan de overledene, hetgeen het buitenmodel rotstuintje op menig graf verklaart.

Ook bij de uitgang stuit ik op neokatholieke mores: ja, het is inderdaad de gewoonte bij het verlaten van een Joodse begraafplaats de handen te wassen, om zo een onderscheid te maken tussen de onreinheid van de dood en van het leven, maar dat zulks begeleid moet door een donatie in een wel erg rooms aandoend offerblok, dat is nieuw. Niettemin valt de beheerder te prijzen, omdat ik nu eindelijk netjes al die een- en tweecentsmuntjes kwijt kan die men hier trouwhartig teruggeeft als wisselgeld. En nee: er wonen geen Joden meer in Faro, de gemeenschap is in de jaren dertig van de vorige eeuw uiteengevallen, vertrokken naar de grote stad, op alyjah naar Israël gegaan of geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Op een ándere Portugese rots, Belmonte in het onherbergzame noorden van Portugal, is het Jodendom heel wat origineler bewaard gebleven. Vier families die daar rond 1500 op de vlucht naar Toulouse strandden, bleven eeuwenlang geïsoleerd wonen op de berg. Ze verzwegen naar het belendende dorp hun cultuur en achtergrond, trouwden enkel onderling en werden pas bij toeval in 1917 ontdekt door Samuel Schwartz, een Pools-joodse mijnbouwkundige. Hij kon de stomverbaasde Belmontezen pas overtuigen van hun gezamenlijke Jodendom door in het Hebreeuws het Sjema te reciteren, het basisgebed van de religie: ‘Sjema, Israel, Adonai Elohéinoe, Adonai echád’ – hoor, Israël: de Heer is onze G*d, de Heer is de enige.’ Dat ‘Adonai Elohéinoe’ herkent u wellicht van de uiterst Amsterdamse uitdrukking bij verbazing: adenommeleheine!

Een regeringsgoedmakertje voor eeuwen van vervolging

In Belmonte bleek men al die tijd de Inquisitie listig op het verkeerde been te hebben gezet, door bijvoorbeeld de sabbat op zondag te houden, en ook Pesach en Chanoeka bewust op ‘verkeerde’ dagen te vieren – of eigenlijk samen met het katholieke Pasen en Kerst, zodat de belendende boeren niets vermoedden. De sjoeldiensten in Belmonte werden, omdat die er niet van verdacht kon worden een (mannelijk) voorzanger te zijn, geleid door vrouwen, en voor de zekerheid hielden ze de roomse drieëenheid aan, zij het dat ze niet baden in de naam van God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, maar in naam van hun Joodse drie-eenheid: ‘Abrahao, Isaac e Jacob.’ Nu, jaren na de val van de dictatuur van Salazar, zijn de Belmontezen niet tot hun eigen vreugde ineens een toeristentrekker. De ‘Bnei Anousim’, ‘kinderen van de gedwongenen’ zoals ze zich noemen, versleten al diverse buitenlandse rabbijnen wegens de in elke Joodse gemeente toch al onvermijdelijke ruzies, in combinatie met het opgebouwde cultuurverschil tussen hen en het Jodendom elders. Zij, de Belmontezer Joden, die zichzelf beschouwen als de laatste échte Joden van Portugal, zien nu hun geloofsgenoten uit de hele wereld de mega-menora op de deur van de nieuwe esnoga (synagoge) passeren. En maken hen dan wijs dat zonder hun meest bekende vluchteling, Christobal Columbus, als verbannen heimelijke Jood op zoek naar een nieuw vaderland, Amerika niet bestaan had.

De Joden van Portugal hebben hun sporen achtergelaten: naar schatting heeft eenderde van de bevolking op een of andere manier oriëntaalse roots. Het was dan ook Portugal dat tijdens het nazi-regime ruimhartig Joden opving. En, het zal ook es niet, de weinige Joden die er nog wonen, bekleden allemaal belangrijke banen in het bankwezen. Okee, dokter Samuel Ruah was de persoonlijke geneesheer van dictator Salazar, terwijl zijn neef Joshua Ruah dezelfde functie had bij de baas van de illegale communistische partij, Alvaro Cunhal. Maar Ricardo do Espirito Santo Silva Salgado was de baas van de Nationale Bank. Wat wil je ook als zoon van – let op hoe de schitterende namen de vermenging van Joods en katholiek uitdrukken – de econoom João Carlos Roma Machado Cardoso Salgado en zijn vrouw Maria da Conceição Cohen do Espirito Santo Silva. Maar simpeler kan ook. Mocht u toevallig gewoon Teixeira heten, d’Oliveira, Coutinho, Coronel of Pinto, dan valt u in de prijzen! U kunt dan, tatarataa!, gratis een Portugees paspoort scoren, een recent regeringsgoedmakertje voor de eeuwen van vervolging. Je moet wel als sefardische Jood door de lokale rabbijn erkend zijn, een aardig woordje Portugees spreken en een ‘cultuurtest’ afleggen, waarvan ik u alvast kan verklappen dat het antwoord op de vraag naar de meest populaire Portugese vis is: de sardine. Het is dan ook niet zo gek dat enkel uit landen als Marokko, Turkije en Venezuela enkele honderden nazaten zich aanmeldden. Maar het mooie is wel: als u er vanuit Nederland heen vliegt, krijgt u zomaar een uur cadeau! Kom daar hier nog es om!

Koopt allen Damen’s schitterende bloemlezing met gedichten van dictators!

Lees meer Portugal Post:

De wonderbaarlijke wederopstanding van de Algarviaanse wijn
Gerrit Komrij 10 jaar dood, met echtgenoot Charles Hofman en biograaf Arie Pos naar Lissabon
De saaiste dorpen van de Algarve, boomers en Chinees plastic

Doneer aan Arthur van Amerongen!

 

Weg met alle irritante banners, trackers en popups op TPO.nl! KLIK NU METEEN HIER!

 

De Portugal Post – Asociale vakantienederlanders en een special over Joden in de Algarve

https://tpo.nl/2022/07/17/de-portugal-post-asociale-vakantienederlanders-en-een-special-over-joden-in-de-algarve/

De Portugal Post – Dierenkliniek in de Algarve is net Yab Yum (ThePostOnline)

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/de-portugal-post-1.jpg

Vandaag geheime strandtips van Laetitia en Spanjeman Raúlito heeft weer een schitterend huis aan de Costa Dorada in de aanbieding en een leuke tip over een herenclub! Maar eerst mijn hartverscheurende hondenverhaal!

Nooit meer reclamebanners op TPO.nl? Klik dan hier!

Amigas e amigos!

De Portugese dierenkliniek is net de Yab Yum: alleen al bij binnenkomst ben je een meier kwijt.

Een van mijn gevleugelde uitspraken, lieve lezeressen, is de titel van uw kakelverse lijfbode. En ik maak geen gebbetje, zoals u van mij gewend bent: een Portugese dierenarts is wolla net de Yab Yum. En voor die meier hing een of andere aap bij die legendarische seksclub tenminste nog je jassie op en dat kan je bij de veterinario mooi schudden.

De chorizofabriek

Kijk, mijn honden zijn mijn kinderen en ze kunnen me niet duur genoeg zijn. En de kliniek waar ik nu topklant ben, is een van de beste van de Algarve kan ik proefondervindelijk stellen. Toen mijn liefste hondje Raya aan het einde van haar krachten was – ze had de vreselijke ziekte leishmaniasis reeds opgelopen in Paraguay maar de “zwarte koorts” heerst ook in de Algarve – nam ik een van de moeilijkste beslissingen uit mijn leven: euthanasie. U weet ongetwijfeld hoe erg honden dierenklinieken haten: ze ruiken bloed en angstpis van andere honden en niets is erger dan dat zo’n beessie zijn leven wordt beëindigd op een metalen tafel in een non-descript naar chemische troep stinkend hok.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/Openingskiek-750x749.jpeg

Sommige eigenaren durven er zelfs niet bij te zijn als hun hond zijn spuitje krijgt! Schoftentuig! Zowel mijn vader als mijn moeder stierven in mijn armen en Raya dus ook. Ik wilde dat Raya thuis zou sterven, op haar vertrouwde bankje in haar vertrouwde omgeving. De dierenarts kwam, met een hele lieve assistente, en deed een infuusje in, eerst iets met methadon en dan nog iets dat een hartstilstand veroorzaakt. Ik meen dat ik dertig euro moest aftikken. Het is voor niks! Ik had reeds een graf gegraven in mijn moestuin en dat schijnt niet te mogen van de bizarre Portugese wet. De arts wilde mij zelfs nog helpen de toch nog zware hond naar zijn laatste rustplaats te dragen maar dat hoefde niet van mij. Hij vond het een goede keus want voor een klein bedrag kon hij het beest ook meenemen. Ik riep: zeker naar de chorizofabriek! Hij moest lachen en zei: je wilt inderdaad niet weten wat er met zo’n kadaver gebeurt bij dat afleverpunt. Enfin: tot zover het goede nieuws over de dierenarts. Ik had mijn dierbare nieuwe buurvrouw Dieuwertje – volg haar! – getipt over die dierenkliniek want zij en haar vent Bart hebben zo’n hond die tien jaar op je graf blijft liggen. Zo’n Japanse sledehond is natuurlijk niet helemaal ingesteld op de zinderende Portugese zomers en heeft de nodige vaccinaties nodig. Ik vertelde Dieuwertje over de Yab Yum en verdomd: ze moest bijna 2 meijer aftikken! Voor die poen kon je in de Yab Yum én je jas ophangen én een hoer op een glaasje bubbels fêteren. Neuken ho maar, dat ging richting een rug en dan verliet je die hut niet eens echt dronken hoor, hoogstens tipsy.

Een Portugees veganmiddeltje

Kijk, een consult kost bij vrijwel elke dierenarts in de Algarve (ik ken er een stuk of 10) rond de 25 euro. Maar daar blijft het nooit bij. Ik ben best wel redelijk onderlegd in potjeslatijn – een van mijn schaarse exen is chirurg – maar van de abracadabra en de hocus pocus die uiteindelijk op de rekening staat snap ik nooit een yota. Allerlei handelingen die verricht schijnen te zijn – ik stond er notabene naast – en als je een röntgenfoto laat maken ben je echt zwaar de sjaak. Ik ben op zo’n moment echt een schijtbak want ik wil die dierenarts – immers mijn beste vriend – niet schofferen. En Portugezen zijn toch al snel in hun eer aangetast, dat zal wel door hun Noord-Afrikaanse genen komen. Dus ik pik het, net als gore wijn van 6 euro per glas in een Amsterdams eetcafé, ingeschonken door een pokdalige Australiër die geen woord Nederlands spreekt en je bovendien schoffeert als je zegt: ober, mijn glas is nog vies, en hij dan zegt: dat is je wijn, fucking old bastard, and if you don’t like it: fuck off!

Bon. Nog een gouden tip van Tuur: koop nooit voer bij de dierenarts! Dat is nog duurder dan cocaïne in de Algarve en ik vraag me altijd af of dat het waard is. Dat speciale voer, bedoel ik. Mijn oudste hond Tita heeft artrose en ik kook regelmatig voor haar: groenten, rijst en hartjes, niertjes, levertjes en kipfilet, en op vrijdag koolvis want ze is zo rooms als de neten. Daarnaast, en dit is echt een geweldige tip, geef ik haar dagelijkse twee pillen KimiMove ultra, een Portugees veganmiddeltje dat uitstekend werkt, en ik geef haar een eetlepel Anima Strath, nog zo’n natuurlijk wondermiddel. Ik koop een liter van dat spul bij mijn favoriete winkel van sinkel Madeira & Madeira voor nog geen veertig euro. Laatst zag ik zo’n fles staan bij de Tibi – dat zijn echt gore afzetters, mijdt die keten als de pest – voor 55 euro.

Ik ben al met al dus heel tevreden met mijn kliniek maar ik hoor al jaren hele goede verhalen over de zeer sympathieke Ierse dierenarts Sara Langridge in Tavira en die schijnt ook nog eens heel schappelijke tarieven te hanteren.

Een dagje naar het strand van Olhão

Het ultieme uitje, beste lezers, want de reis naar het strand van Olhão is al een evenement op zich, waar een dagje Efteling naast verbleekt. Allereerst moet je weten dat Olhão aan de Ria Formosa – de Waddenzee van Portugal – ligt. Ria betekent onder andere baai in het Portugees. Het is een adembenemend gezicht vanuit het vliegtuig, tijdens de landing op Faro Airport; een wisselend moerasachtig landschap met een blauw kleurenpalet en spierwitte zandbanken.

Je kunt dan goed zien hoe je het natuurgebied van de Ria Formosa binnenvliegt. Het is een waddengebied dat begint bij Tavira en eindigt in Faro. In dit beschermde natuurgebied liggen een aantal waddeneilanden met eindeloze stille stranden, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Terschelling of Texel.

Mijn woonplaats Olhão ligt ook vlakbij zo’n eiland. Om daar te komen moet je met de veerpont, die doet er ongeveer 30 minuten over. Door een vaargeul bereik je bijvoorbeeld de steiger Armona en loop je vervolgens in ca. 25 minuten naar een prachtig strand. Je waant je werkelijk in de Caribbean. Het is er altijd stil, want de meeste mensen die naar het strand willen, willen niet én op de veerboot én daarna nog eens een half uur lopen met een volle koelbox. Kortom: de meeste mensen vinden een uur reizen om naar een strand te komen teveel van het goede, dus de massatoerist vind je vooral aan de westelijke Algarve op 5 minuten lopen van je hotel, bij zeewater dat zelfs in de zomer om te gieren zo koud is. Ieder z’n ding…

Het paradijs bestaat nog

De veerboten die in Olhão hun dienstregeling draaien, stammen nog uit de tijd van Kruiningen-Perkpolder en werden waarschijnlijk aan Olhão geschonken omdat niemand meer interesse had in deze antieke schuitjes. Omdat hier niets wordt weggegooid, stoten ze gewoon nog steeds een flinke dosis diesel de lucht in (de stikstofcrisis bestaat hier niet) en zitten ondertussen de eilandbewoners met hun boodschappen heel tevreden te keuvelen aan boord van de Geertruida II. Want het motto in de Algarve is: als het maar rijdt of vaart.

Eenmaal afgemeerd in Armona zoekt iedereen zijn hutje op en kabbelt het leven verder. De toeristen lopen dagelijks voorbij de witte huisjes die soms maar uit 1 kamer bestaan. De kanarie hangt in een kooitje boven de deur, de hond is van alle bewoners en de poes ook. Niemand bezit hier iets. En je mag alleen maar op een eiland wonen als je visser bent. Auto’s zijn er niet. Fietsen mag niet. De totale rust. Het enige dat je hoort is de lokale bar, waar de rampenzender van de televisie verslag doet van de zoveelste bosbrand. Het paradijs bestaat nog (maar niet in juli en augustus).

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker2-750x547.jpeg

Spanjeman Raúl

Vorige week heb ik getracht een verhaal te vertellen over één van de onverwachte hobby’s van onze geliefde Hoofdredacteur. Belangrijkste boodschap van dat verhaal was natuurlijk dat je die hobby op fantastische wijze kan beoefenen in het mooie Spanje. Vooral omdat je hier nooit geconfronteerd zult worden met het fenomeen ‘wintergreen’. Een andere hobby, die regelmatig terugkeert in verhalen van de Grote Roerganger, is niet geografisch gebonden en kan wereldwijd naar hartenlust worden beoefend. Mits een beetje discreet, zo dacht ik. Ik bedoel, fappen met publiek, ik moet er niet aan denken.

Nu viel mijn oog op een artikel in El País waarin melding wordt gemaakt van de opening van een club in Madrid. Een herenclub. Naar Amerikaans (zucht) voorbeeld. Een rukclub. Een fappotheek zogezegd. U leest het goed lieve lezeressen, lezers ook. Een club waar je als kerel gezellig met andere rukkers ook eens aan iets anders kan zitten trekken dan aan een Cubaanse, handgerolde sigaar. Als dát geen wervend nieuwtje is dat u acuut een ticket naar het Iberisch schiereiland doet boeken weet ik echt niet wat u wel zou kunnen enthousiasmeren. “Raúl,” zult u zeggen, “Je lult uit je nek! Het is ondenkbaar dat een keurig nieuwsmedium zoals El País met dergelijke vunzigheden de interesse van de websurfende leesconsument zou trachten te trekken.” Nou nee dus. Ze waren zelfs zo vriendelijk het artikel in het Engels te vertalen opdat de Nederlandse lezers van de Portugal Post die het Spaans (Castellano eigenlijk) niet meester zijn toch op de hoogte kunnen geraken van dit nieuwste toeristische pareltje in het toch al uitgebreide arsenaal van publiekstrekkers (no pun intended. Hoewel…)

Hier het artikel door onderzoeksjournalist Guillermo Alonso.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker1-750x390.jpeg

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker5-1-750x503.jpeg

Nu is het wachten op de overheidscampagne ‘Geniet maar ruk met mate’. Ik kan me zo voorstellen dat u geheel enthousiast bent geraakt over dit concept en aan een eigen aflevering van het programma ‘Ik vertrek’ zit te denken, daarom is Raúl tussen de drukke werkzaamheden door voor u op zoek gegaan naar een geschikt stukje onroerend goed om het avontuur handen en voeten te geven. Aarzel niet te lang, deze occasion is zeer in trek!Voor slechts 230.000 eurootjes bent u in het bezit van deze heerlijke rukbunker in Creixell met discrete tuin. Ik zou zeggen trek die portemonnee! Hou jullie haaks rakkers, ¡hasta luego!

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker3-1.jpeg

Discrete tuin.

Lees meer Portugal Post:

Pasen in Portugal en stinkende jonko’s op de golfbaan
De Vliegende Wijnmaker
Wijnsafari, camperaars en corrupte communistische politici

 

 

Doneer aan Arthur van Amerongen!

 

Weg met alle irritante banners, trackers en popups op TPO.nl! KLIK NU METEEN HIER!

 

De Portugal Post – Dierenkliniek in de Algarve is net Yab Yum

https://tpo.nl/2022/04/24/de-portugal-post-dierenkliniek-in-de-algarve-is-net-yab-yum/

De Portugal Post: waarom Don Arturo bij de Volkskrant vertrok (ThePostOnline)

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/de-portugal-post-1.jpg

Bom dia amigas e amigos, ik val maar met de deur in huis: ik stapte eind december vorig jaar op bij de Volkskrant vanwege een schandalig artikel van ene Julien Althuisius, getiteld Paradijs Portugal. Ik wist eigenlijk weinig over de beste man, behalve dat hij voor de Volkskrant geestige stukjes over televisie schrijft, papadagen heeft en een paar maandjes in Portugal heeft gewoond. Ik kom hier zo op terug, want ik wil u graag wijzen op de schitterende rubrieken die deze kakelverse Portugal Post u vandaag weer gratis ende voor nakkes nada schenkt:

Wadden-alcoholisme

Onze ombudsvrouw Laetitia vertelt u alles wat u wilde weten over autootjes kopen in de Algarve, maar nooit durfde te vragen. Daarna geeft Raul Joder, onze kersverse Spanjeman, een mini masterclass over het poepgebeuren in campers en tot slot behandelt uw vertrouwde digitale dokter in de Algarve, de heer Kildare, het alcoholisme onder expats in Portugal, een ernstige kwaal die doet denken aan het Wadden-alcoholisme. Mensen pakken de boot naar Vlieland ‘s morgens om 7 uur en zien dan al die eilanders Berenburg en Juttertje zuipen bij de koffie en dan denken ze: hé, dat wil ik ook, dat kapitein Rob-gevoel! In de Algarve keren de noeste zeebonken bij het ochtendgloren terug naar de kust, met tonijn (of hasjiesj uit Marokko), en dan nemen ze een lekker pikketanussie bij de koffie. In Spanje heet zulks een carajillo, hier noemen ze dat ook wel matar os bichos: het ongedierte doden. De kaaskop op zijn gifgroene crocs en in driekwartsbroek (en zij met een kortpittig kapsel), denkt dan: heee, wat leuk, je kan hier gewoon een glazen ontbijtje nemen. Maar die zeebonken hebben de hele nacht gewerkt en de kaaskop komt net uit zijn sleurhut vol aardappels en blikken kapucijners gekropen.

Doneer aan TPO

Enfin, dokter Kildare gaat u straks waarschuwen voor Algarve-alcoholisme.

Niet genoemd

Julien Althuisius dus, de man die mij wegjoeg bij de Volkskrant. Gelukkig was dhr. Nijman van het jongerenblog GeenStijl zo aardig om mij op te vangen en mag ik nu voor hem op safari door Eurabia.

De televisierecensent heeft het in zijn essayette, die hij reeds in december schreef en die ik kon lezen omdat ik toegang had tot het DNR-computersysteem van De Persgroep, over de keerzijde van magnetische werking van Portugal op Nederlanders. Prima hoor, maar dan volgt de zin die leidde tot mijn spontane opstappen bij de Azijnbode (zoals mijn vriend Rob Hoogland het gezaghebbende dagblad altijd zo respectloos noemt, en leest hier gratis onze Foute Jongens-briefwisseling over emigreren naar de Algarve).

Portugal heeft een grote aantrekkingskracht op Nederlanders, die in navolging van onder anderen Gerrit Komrij en Louis van Gaal naar het Zuid-Europese land trekken.

IK WORD GODVERDOMME NIET GENOEMD!

Ik, die tien jaar lang week in week uit de lotgevallen van de Nederlander in Portugal beschreef, in totaal 500 cursiefjes over saudades! En dan noemt die televisierecensent die twee weken op polsbandjesvakantie in Albufeira was wel mijn boezemvrienden Gerrit Komrij (dat de herinnering aan de geestelijke vader van de Portugal Post tot een zegen mag zijn) en Louis van Gaal.

MAAR MIJ NIET! SORRY DAT IK BESTA, AMIGO!

Pfff, ik moest even in een papieren zakje blazen hoor, zo kwaad kan ik worden over zulks. Ik word mijn hele leven al genegeerd maar daar wil ik u niet mee lastig vallen, nu in ieder geval even niet!

Pero bueno.

Kloosrieden

Laten we heel in het kort de essayette van de televisierecensent van de Volkskrant kloosrieden.

Paradijs Portugal begint heel idyllisch, ik dacht even aan Simon Vestdijk en Heinz G. Konsalik.

“Het gevoel is het hevigst zo rond midden januari, als het grijs van buiten is doorgedrongen tot het binnenste. Als de dagen monotoon, donker en koud zijn. Als het enige doel van naar buiten gaan is om zo snel mogelijk naar een ander binnen te komen. Als alle gezichten bleek zijn en druipen van snot en chagrijn. Dan klinkt de lokroep van een ander leven het hardst. Het denderen van de Atlantische Oceaan. Het ruisen van de naaldbomen. De geur van eucalyptusbossen. De warme genade van de winterzon. De eerste hap uit een pastel de nata. De louterende werking van helemaal verrot gescholden worden op een rotonde.”

Goed, alle clichés over mijn patrie de cœur zijn gebruikt, en dan komt de aap uit de mouw, want de televisierecensent van de Volkskrant schrijft vervolgens:

“Portugal. Het beloofde land. In 2019 woonde ik er tijdelijk met mijn gezin en sindsdien droom ik bij elke wolk voor de zon van een terugkeer.”

De beste man is gewoon gefrustreerd dat hij eventjes mocht proeven aan mijn geweldige land en dat hij nu drie hoog achter in Amsterdam-west woont!

Dan volgt er een hele reek voor- en nadelen over het wonen in Portugal, opgetekend door anonieme Nederlanders zoals ‘de surfer’. Dat is een bekende journalistieke truc.

Tapijtjesverkoper ‘Ali’

Zo citeerden Nederlandse Midden-Oosten-correspondenten vaak de 18-jarige tapijtjesverkoper ‘Ali’ in Oost-Jeruzalem die zijn naam liever niet in de krant heeft; de zakenman die regelmatig in Teheran, Bagdad en Damascus komt en natuurlijk de eeuwige taxichauffeur, die in elke op hotelkamers geschreven reportage opduikt als een deus ex machina.

Althuisius:

“Zo gering als de culturele invloed, zo groot is de economische impact van de nieuwe generatie migranten op het Portugese leven. ‘Rijke buitenlanders met veel meer koopkracht kopen huizen en grond, waardoor de prijs van onroerend goed wordt opgedreven’, signaleert Esteves. Een fenomeen dat andere landen en steden waar veel expats zich vestigen ook kennen. Maar er is een belangrijk verschil tussen expats in Nederland en expats in Portugal. Het verschil in financiële slagkracht van een expat en een inwoner van Portugal is enorm. Het Portugese minimumloon ligt rond de 700 euro per maand; het gemiddelde loon is slechts een paar honderd euro per maand meer. En dan komt de buitenlander met zijn salaris uit Nederland, Duitsland of Engeland.

Het gevolg is dat de armste Portugezen het zich niet meer kunnen veroorloven huizen te kopen of te huren.’ Tegelijkertijd zorgen al die buitenlandse investeringen er wel weer voor dat oude en vervallen huizen worden opgeknapt en de grond beter wordt onderhouden (‘denk aan het planten van boomgaarden of het aanleggen van groentetuinen’), met als gevolg, zegt Esteves, dat er zelfs bosbranden in de zomer voorkomen worden. Ook veel lokale winkels varen wel bij het geld en de koopkracht van de buitenlanders. Maar ook dat, zegt Esteves, heeft een keerzijde: ‘Het kan tot inflatie leiden omdat verkopers beseffen dat ze hun goederen tegen een hogere prijs kunnen verkopen.'”

Uiteindelijk komt het er op neer dat alles de schuld van de expat is. U moest eens weten hoe ik de horeca in Portugal gespekt heb, de afgelopen tien jaar, heer Althuisius!

Ik gedraag me in de regel (vooruit, ik bezoek sporadisch krekhuisjes met eenbenige, non-binaire kommersjele sekwerkers) als een vlieg op de wand, heb net keurig mijn booster gehaald en ik spreek gewoon Portugees met de Portugezen.

Ombudsvrouw Laetitia

Echt, het schuim staat wederom op mijn muil, en ik wou deze Portugal Post vrolijk houden, dus daarom geef ik nu het woord aan onze ombudsvrouw Laetitia, die u vast nog wel kent van haar woeste Tupperware-parties in Amsterdam-zuid.

 

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/download-2-1.jpeg

 

De Portugal Post presenteert:

tromgeroffel….

Laetitia!

Auto’s zijn duur in Portugal, vrienden. En een tweedehandsje al helemaal. Voor een Fiat Puntootje van 20 jaar oud durft men in de Algarve gerust tegen 3000 euro te vragen. Neem dus liever je eigen auto uit Nederland mee en verhuis deze met je inboedel naar het zonnige zuiden zodat je de torenhoge importheffingen kunt omzeilen. Want ja, lieve mensen, voor het invoeren van een gebruikte auto heeft Portugal z’n eigen belastingregels. Ondanks Europese afspraken hierover, kunnen de kosten hierbij flink oplopen. Vrienden van mij betaalden voor hun Volvo V70 van 8 jaar oud 10.000 euro importheffing om deze op een Portugees kenteken te schrijven.Wat doe je dus als je een tweedehands auto nodig hebt: dan ga je naar een erkend autobedrijf of naar een erkende dealer of surf je naar de prima website MSCAR.

Uw vrienden van de belastingen

Laat je niet verleiden door de vele autohandelaren langs de N125 of de mooie aanbiedingen op OLX of andere platforms. Het kan je een hoop gedoe schelen. Welk gedoe, hoor ik u denken. Welnu: er kan nog een lening op de auto zitten. De meeste Portugezen hebben een auto op afbetaling afgesloten bij een verzekering die de autohandelaar of dealer heeft aangeboden. De financiering staat dus niet op naam van de eigenaar van de auto maar staat op het kenteken. Als je pech hebt neem je die financiering over als je niet goed hebt opgelet. Als er nog schulden op de auto zitten, moet jij als nieuwe eigenaar zorgen dat de vorige eigenaar (de dealer of de eigenaar daarvoor) die schulden alsnog gaan aflossen.

Ook niet onbelangrijk; zitten er nog bekeuringen op de auto? Deze zijn namelijk niet persoonlijk in Portugal. Check vervolgens ook bij Finanças (uw vrienden van de belastingen), of het kenteken nog op de naam van de vorige eigenaar staat. Alles is hier mogelijk! Check ook de kilometerstand want daar wordt enorm mee gerommeld. Dat checken kunt u doen op het portaal Sapo.

Collectieve verzekering

Nog een valkuil: de autohandelaar heeft een collectieve verzekering op zijn hele wagenpark en vertelt je dat de auto is verzekerd. Eenmaal gebeld met de betreffende verzekering blijkt jouw auto helemaal niet op kenteken te zijn verzekerd en rijd je rond in een onverzekerde auto. En koop geen auto die ouder is dan het jaar 2000 anders mag je bijvoorbeeld Lissabon niet in. Koop een diesel als je je auto nog een keer wil verkopen. Portugezen houden niet van benzineauto’s.

Een hele nieuwe auto uit Nederland invoeren kan alleen als deze minstens een jaar op jouw naam staat.

Heb je na bovenstaande nog zin in een tweedehands auto? Kijk dan vooral ook op Facebook naar aanbiedingen van expats die hun auto om allerlei redenen (teruggaan naar land van herkomst, sterfgeval, scheiding etc.) wegdoen. Soms zitten er pareltjes tussen.

RAÚL DE SPANJEMAN

 

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/20200403_165603-1024x720-1.jpg

 

Queridos amigos y amigas de la península Ibérica, ¡buenos días! Staat u mij toe mijzelf, summier, aan u voor te stellen. Mijn naam is Raúl, maar liever sta ik bekend als jullie ‘mannetje in Spanje’. Als vakantiecoach en allround technofiel sta ik al bijna twintig jaar Tena-gerechtigde Nederlandse reizigers met raad en daad bij. En hoewel mijn werkgebied zich aan de andere zijde van het Iberisch schiereiland bevindt, op veilige afstand van jullie geliefde Algarve: de kleine probleempjes en twijfels die jullie leven zuur maken zijn hier precies hetzelfde.

Zo sneed uw geliefde digitale huisdokter Kildare vorige week een welbekend probleem aan dat ook in de camper– en caravanwereld tot grote problemen kan leiden. En dan bedoel ik niet het ongezien op een strand of parkeerplaats de tank van de porta potti legen. In een gemiddelde camper/caravan is reeds een ‘toilet’ ingebouwd. Zo’n plastic pot in een plastic kamertje waarin je je kont niet kunt keren en je volledig aan claustrofobie ten onder kunt gaan als bij de natte lunch een niet al te verse mossel zijn definitieve rustplaats tegemoet gezwommen is via uw slokdarm.

U heeft een beeld? Goed zo.

Om één en ander redelijk geurvrij af te handelen, althans met een minimum aan reukoverlast, raadt de fabrikant aan om chemicaliën, van zijn merk want de rest is rotzooi, in het spoelwater én in de opvangtank te gooien.

Vlokken

Nu weet ik van een mannetje hier in de buurt die veel met caravans rotzooit dat je dat spul dus nooit in je spoelwater moet doen omdat het kan gaan ‘vlokken’ en een zwarte drabbige substantie gaat vormen die je toiletpomp laat vastlopen waardoor je pomp smelt of je zekering doorbrandt. En dán heb je een mannetje nodig die dat weer voor je oplost.

Twee tips derhalve die uw verblijf op het Iberisch schiereiland zullen veraangenamen; houdt uw spoelwater helder– in geval van voedsel uit zee, geef het een lekker wijntje mee. Mocht u Ibérica tot een definitieve verblijfplaats willen kiezen maar is een villa of een bungalow te hoog gegrepen, bekijk dan dit filmpje, een soort van tiny house met Frans Bauer vibe. U zult zich direct thuis voelen!

Volgende week tips aangaande tuinieren op de camping, en voor nu: adiós!

DE DIGIDOKTER VAN DE PORTUGAL POST: DOKTER KILDARE

 

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/778377.jpg

 

Bom dia, waarde TPO-fans en ander olijk lezersvolk!

Allereerst natuurlijk bedankt voor al uw vrolijke reacties op mijn vorige dia en rhee column én uw eigen met kleur en geur omschreven plee-ervaringen! Uw bijdragen werden door uw immer zeer geëngageerde Dr. James uiteraard in dankbaarheid ontvangen!

Behalve dan de scheldkanonnade van een fietsenverhuurder lieve lezers, maar je kunt het nooit iedereen naar de zin maken nietwaar? Het leek wel een dronkaard zoals de rijwielhersteller tekeer ging tegen uw doutore die uiteraard enkel en met verve en zoals altijd vol van goede bedoelingen verslag deed van zijn treurniswekkend leven onder de zon!

Apropos, nu het woord dronkaard is gevallen, ik kan u verzekeren dat de vrijetijds geproduceerde alcoholdampen niet alleen tijdens het Brabantse carnaval, op ‘s Neerlands Waddeneilanden en door de Drentse routefietsers een wijd en brede verschijning zijn geworden, beste fans! Integendeel, het Algarviaanse overwintervertier is er ook ruimhartig door beneveld en daarnaast, last but not least, de expats in hun kleurige casa-met-piscina (zwembad) onderkomens of hun balkonnetje met zeezicht, doen ook stevig hun best de Portugese alcoholindustrie hun gouden tijden te laten herleven!

Doctorandus Van Amerongen memoreerde in zijn column van vorige zondag al over ome Kees in zijn sleurhut en de gezelligheid van Nederlandse frikandellen, kroketten en Coebergh met ijs in het Algarviaanse Monte Gordo en Quarteira en geloof me amigas e amigos dat waren slechts voorbeelden uit een groot scala van partymogelijkheden waarbij de ‘oergezellige’ NCA (Nederlandse Club Algarve, ‘Belgen ook welkom’) feestjes van koek- en haringhappen verbleken beste vrienden! (Wist u overigens dat in Nederland de meeste alcoholisten in Bergen (NH) en Laren (NH) wonen? En waaronder de 18 plussers daar maar liefst 13% als alcoholist wordt aangeduid?)

Zwitserleven-gevoel

Zoals bekend vloeit in de Algarve en omstreken het Zwitserleven-gevoel tijdens de 4000 jaarlijkse zonuren regelmatig en groots over de terrassen en (en vooral) rijkelijk door de meestal op-één-pootje-staande glazen!  Waar zouden we zijn zonder een goed gevuld glas wijn lijkt het motto onder de zon.  En het Vino vino, waar blijft de wijn van Imca Marina schalt hier dan ook regelmatig over de boulevards en pleinen bij monde van de liefhebbers van voornoemde spiritualiën.

Diezelfde Algarve wordt overigens ook wel het Europese California genoemd, maar dan voor tachtigplussers met plasgootjes en prostaatproblemen beste vrinden, maar dat is andere smerigheid!

Nou ziet uw doutore u al glimlachen en vanuit uw koude kikkerland verlangens koesteren naar Europese alcoholische genotsgelijkheid met de Iberisch zongebruinde mazzelaars beste fans, we leven tenslotte in één grote EU en een Rij-en-air tikketje kost maar een paar tientjes nietwaar!  Echter, lieve leesgenieters, de addertjes (in de vorm van Policia uniformizada) zitten hier niet onder het gras, maar staan met regelmaat langs de kant aan de E125, de dodenweg langs de kust waarover uw medico al eerder schreef en de nodige minder leuke bloederige herinneringen aan heeft. En die uniformes staan er niet ten overvloede, beste dorstlessers, want in Portugal is alcohol nog steeds doodsoorzaak nummer één in het verkeer!

Om uw enige duiding te geven over de regelgeving rondom het gedistilleerd hier in zonnig tasjes en t’rasjesland:

Rijontzegging

De maximale norm voor alcohol in Portugal in het frequent aan u gepresenteerde blaaspijpje is 0,5 promille. Komt u daar boven volgens uw eigen ‘ach vooruit dit wordt de laatste’ protocol, dan kunt u (0,5 tot 0,8 promille) rekenen op boetes tot 1250 kostbare pensioen euries en een rijontzegging van een jaar! Voor de doordrinkers die op twee benen lopen ook moeilijk vinden en het dus met een derde proberen (0,8 tot 1,2 promille) wordt u verrast tot 2500 euro korting op uw spaarrekening én twee jaar rijontzegging.

Komt u bóven de 1,2 promille (en da’s echt niet zo moeilijk als het vloeibaar gezellig is), volgen er zeer hoge boetes, onvoorwaardelijke gevangenisstraf en rijontzegging voor de lengte van drie jaren. Overigens dient u bij alle alcoholoverschrijdingen op te komen draven bij een niet al te vriendelijke rechter!

Kortom: het is niet alles vrolijkheid wat er blinkt op de bodem van uw leeggeslobberd wijnglas in de zon beste dorstlessende especialistas em álcool!

Alcoolismo

En dat is nog niet alles, want ook openbare dronkenschap wordt hier door de policia soepeltjes bestraft met een voorzien van legerschoeisel welgemikte schop onder uw te dikke derrière en met een beetje pech een nachtje kotsen in een betonnen omgeving met stevig afgesloten deur binnen de plaatselijke delegacia de policia, oftwel de politiecel!    Uw medico de férias waarschuwt u graag even!

Ondanks en desondanks dat maakt alcohol natuurlijk ook meer gezondheid achter uw heuptasje kapot dan u lief is. Uw medico ervaart regelmatig dat de onwetendheid op dat gebied groot is, evenals de verleiding tot verslaving (alcoolismo) als je met ledig gemoed en je hobby’s thuis in het kikkerland achtergelaten hebbende in een ver land vertoeft.

 

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/image-asset.jpeg

 

Dan komt de schadelijkheid (osmalis de bebida alcool) al snel om de hoek kijken. Zo ontdekte een ‘dat doet mijn man niet’ echtgenote van een (uiteraard) ‘gelegenheidsdrinker’, een halve kubieke meter aan lege drankflessen onder de openhaardhoutopslag beste lezers!

En aangezien lege flessen moeilijk branden wekte dat enige verbazing gecombineerd met vele vragen en werd uw medico rap geconsulteerd als ontwenningstherapeut én relatiegenezer!

Wist u overigens dat zelfs één glas alcohol al zorgt voor verdoving van je hersenen en je remmingen loslaat?

Dit inspireerde Gerrit Komrij, God hebbe zijn ziel, al tot de kleurrijke uitspraak:

“In alcohol kun je alles bewaren behalve geheimen.”

Iets om in herinnering te houden lieve lezers! Overigens is dat ene glas natuurlijk niet de boosdoener, echter uw doutore zit vol met ervaringen van olijke zonbelevers die het dagelijks innemen van alcoholhoudende versnaperingen tot hobby hebben verheven en daarvan zijn de gevolgen niet mals!

Maligniteit

Door zo’n repeterende bezigheid worden dagelijks de lever, nieren, hart en bloedvaten, alvleesklier en darmen behoorlijk belast en bestaat er sterk verhoogde kans op maligniteit, ofwel ernstige ziektes. Die kans stijgt overigens exponentieel met uw leeftijd, waarbij de wetenschap ons vertelt dat de gemiddelde levensverwachting van een stevige hobbydrinker met een jaar of tien wordt gekort!

Maar hoeveel beste doutore, hoor ik u vragen, mag ik dan tijdens alle olijke vrolijkheid, de sjeu de boel en het haringhappen wél drinken zonder vroegtijdig aan de verkeerde kant van het gras gelegd te worden?

Daarvoor hebben we een algemene regel die aangeeft dat vrouwen maximaal zeven glazen ‘veilig’ per week kunnen nuttigen en mannen veertien glazen. Nu hoort uw geneesheer natuurlijk regelmatig dat er bij u thuis slechts zeer zelden meer gedronken wordt dan dat, maar uit ervaring weet uw especialista ook dat de laatste leugen de wereld nog niet uit is!

Dus adviseert uw thuisdokter dan steevast streepjes op het behang te zetten en alvast te beginnen met blozen. Het ‘ik drink alleen in het weekend’-praatje valt ook onder de flauwekuldiscussie, want bij doorvraag blijkt altijd het glas op de golfbaan alsmede de twee bij het bridgen en die éne op dat terrasje vergeten. Kortom: het is de hele week een vrolijk alcohol benevelde boel in zonnig Portugal, waar het drankje vaak de weemoed naar het natte vaderland laat verdwijnen! Dat vaderland waar soms toch alles beter is als je weer eens een halve middag in de rij voor de kassa bij de Aldi staat terwijl de caissière haar buurvrouw met rollator verwelkomt en uitgebreid de buurtperikelen gaat bespreken.

Een gewaarschuwd man geldt voor twee

Trouwens, gesproken over de Aldi, vaak staan daar arme sloebers bij de ingang (tenzij ze net genoeg geld bij elkaar hebben gebietst voor een slobberbiertje en ergens in een hoek liggen) om u gewag te doen van hun miserabele leven en met de vraag of u door middel van een kleine bijdrage in harde euro’s hun dag tot heerlijkheid wilt verheffen zodat ze hun recept (wat steevast altijd thuis ligt) kunnen inwisselen voor het levensreddend medicijn!

Nou is uw medico de vriendelijkheid en goedheid zelve lieve fans en helpt iedereen graag een handje op weg naar een beter leven. Zo kocht ik kortgeleden drie heerlijk warme verse broodjes plus een paar pastel de nata’s voor zo’n minderbedeelde receptverzamelaar. Buiten gekomen overhandigde ik dat luxe pakket (aan een verbaasd gezicht) met een vriendelijk gebaar en een ‘aproveitar’, ‘geniet ervan’! Tien meter verder bij mijn auto aangekomen zag ik de beste man een poging doen mijn bijdrage te verkopen beste lezer (geen grap!). Zie hier de bittere ernst van een alcoolismo (verslaving)!

Doet me denken aan de man die tijdens zijn wandeling bij een bruggetje komt waar hij de waarschuwing leest: Pas op! Deze brug is slechts veilig voor één persoon tegelijk. Gerustgesteld loopt hij de brug op en zak er tot zijn grote verbazing toch plotseling doorheen.

De moraal van dit verhaal: een gewaarschuwd man geldt voor twee!

Hou dat in gedachte tijdens uw volgende gezellige natte haringparty met zakloopwedstrijd beste amigas e amigos!

Até o próximo domingo queridos leitores!

Uw dokter James Kildare!

P.S.  
Altijd dronken is ook een geregeld leven – Er bestaan geen lelijke vrouwen, er is alleen te weinig alcohol – Als ik dronken ben, kijk ik met één oog naar God en met het andere naar de duivel –  Een drankprobleem hebben betekent dat er geen drank in huis is – Ik sterf liever van de drank dan van de dorst – Drinken halveert je leven, maar je ziet dubbel zoveel – Ik ben geen probleemdrinker, ik maak er geen probleem van – In wijn zit wijsheid, in water pissen de kikkers – Half bezopen is een gebrek aan doorzettingsvermogen – Ik ben geen alcoholist, ik heb slechts een doseringsprobleem –

 

We geven meer geld uit aan drank en tabak dan we aan onderwijs besteden. De drang om te ontsnappen aan onszelf is blijkbaar groter dan de drang naar ontwikkeling.

Aldous Huxley.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/fx1_lrg.jpg

                                                                                     

 

Lees meer van The Portugal Post:

Portugal, stukje bij beetje
La Gran Ola van de Algarve
In mijn Algarve heersen nog waarden en normen van NL in jaren 50

 

 

Doneer aan Arthur van Amerongen!

 

 

 

 

 

De Portugal Post: waarom Don Arturo bij de Volkskrant vertrok

https://tpo.nl/2022/01/23/de-portugal-post-waarom-don-arturo-bij-de-volkskrant-vertrok/