De verkrampte generatie (HP/De Tijd)

Lieve, lieve millennials, Vooropgesteld, jullie zijn niet te benijden, zeg! Wat zitten jullie allemaal vast in dat hoofd van jullie! Wat zijn jullie streng als het om het onderscheid tussen ‘goed’ en ‘fout’ gaat, tussen ‘nuttig’ en ‘onnuttig’, tussen ‘constructief’ en ‘destructief’, in het algemeen, maar ook voor jezelf! Misschien dat jullie zozeer met apparaten zijn opgegroeid dat jullie ook naar jezelf zijn gaan kijken als een verplicht functionerend apparaat; als iets dat het altijd moet dóen, en dat onmiddellijk gerepareerd, opnieuw ontworpen of aan andere prikkels moet worden blootgesteld als je niet onmiddellijk doet wat je volgens de handleiding zou moeten doen. Wat hebben jullie trouwens ook onnoemelijk weinig geduld met jezelf; alles moet nú, nú, nú. En wat maken jullie jezelf gek met het mantra ‘het maximale uit het leven’ te moeten halen. Alsof elke dag een nieuwe pot pindakaas of yoghurt is die zo diep mogelijk moet worden uitgelepeld. Wat een vreugdeloos idee, dat uitlepelen.  En dan al die doodserieuze ‘missies’ van jullie. Zowel op persoonlijk niveau – met allemaal eindplaatjes over hoe gezellig, tolerant maar ook dichtgetimmerd je ideale fort (baan, partner, inkomen) eruit zou moeten zien tegenover de buitenwereld – alsook op mondiaal niveau, met allerlei sprookjesbeelden over ‘gelijkheid’ en ‘diversiteit’.  Van dat soort ‘missies’ krijgen wij, generatie X’ers, het idee dat jullie niets liever willen dan alles platstampen tot een Vinexwijk, waar volgens een antiracistisch algoritme de identieke woningen eerlijk verdeeld moeten worden tussen mensen van alle kleuren. En dat dan iedereen vervolgens zodanig correct, dus naar inzet en prestatie, beloond wordt, en Jan en alleman ook nog eens zo respectvol met elkaar omgaat, dat het maken van keuzes, of het hebben van een gedachteleven, geheel overbodig wordt. Daarmee zou de even onbegrensde als hersenloze safe space – jullie natte droom, en ónze nachtmerrie – een feit zijn.  Wat moeten wij, X’ers, hard en veel op onze tanden bijten om niet louter hoofdschuddend door het leven te gaan als we jullie, millennials, als gesublimeerde machientjes door het leven zien racen. En wat dreigen wij chagrijnig te worden van jullie belachelijke eis dat de wereld, het leven en wij, als levende personen in die wereld, consequent zouden moeten zijn. Het is toch zeker niet de bedoeling dat we alles in dit ondermaanse tot de laatste muis naar onze hand gaan zetten? Dat alles wat er straks waar ook gebeurt logisch uit elkaar volgt? Kortom, dat het toeval – wellicht het kruidigste ingrediënt van ons bestaan – definitief naar de vuilnisbelt wordt verwezen? Jullie, millennials, lijken bevangen door een onzes inziens ongezonde controledwang. Terwijl jullie je elk dag volproppen met zogenaamd zinvolle bezigheden, die jullie vaak via apps, coaches of how to-boeken aangepraat hebben gekregen, als zouden ze bijdragen aan jullie levensgeluk, willen wij, generatie X’ers, het liefst ontsnappen aan alles wat ruikt naar efficiency, opgeruimdheid en het denken in nieuwe classificaties. Sinds onze antiburgerlijke puberdromen in de jaren zeventig en tachtig hebben we ons met hart en ziel tegen hokjes verzet. Daar wilden wij als pubers niet in passen, hoor, in hokjes. Jèèèèg! Wij juichten niet voor niets als een half of zwaar gedrogeerde band aan het einde van een concert het eigen instrumentarium aan gort sloeg of kapot ramde tegen een muur of pilaar. Wij zagen daarin de meer dan gerechtvaardigde afrekening met dat vermaledijde hokjesdenken.  En jullie? Het lijkt wel of jullie je willoos door de reguliere media en/of Sander Schimmelpenninck laten koeioneren tot alles aan jullie gladgestreken, perfect en onberispelijk is. Allemaal in dat hokje ‘ik deug’. Waarom toch? Zit de angst jullie permanent op de hielen? En willen jullie elk risico uitbannen om ooit verkeerde aandacht te trekken op de socials of in de massamedia?  Ai, daar doemt meteen een volgende last op die jullie moeten dragen, en onzes inziens ook al veel te au sérieux nemen: de last van de reputatie. Ofwel, het belachelijke streven dat er op jullie niks aan te merken zou mogen zijn. Je zou wensen dat jullie, door ‘verbinding’ geobsedeerde millennials, eens zouden ontdekken dat ieder van jullie een middelvinger bezit die omhooggestoken kan worden. Maar te vrezen valt dat het opsteken van die middelvinger iets is waar jullie bang voor zijn of schroom bij voelen, want ‘niet verbindend’. En tot in lengte van jaren mogelijk zelfs ‘kwetsend’ voor derden, met schandpalen, aanklachten en eisen tot financiële genoegdoening als mogelijke gevolgen. En dat is, helaas, nog niet het einde van dit liedje.  De zorg om de eigen reputatie gaat voor jullie, millennials, veelal nog verder. In jullie drang positief te denken, het glas als halfvol te zien, en jullie eigenschappen op een vanuit de arbeidsmarkt wenselijke manier te ontginnen, zijn jullie – zonder het zelf door te hebben – extreem pragmatische monstertjes geworden. Daardoor zijn jullie uitgegroeid tot zowel aanjagers als slachtoffers van het fantasieloze streven ‘te denken in oplossingen’. Jullie lijken immers niet te doorzien hoezeer je jezelf klemzet door van iedereen, inclusief jezelf, aan de lopende band redelijkheid en snelheid te verlangen, opdat ‘problemen’ binnen de kortste termijn van de aardbodem verdwijnen. Alsof elke hindernis in het leven zo snel mogelijk weggeschopt of stukgeredeneerd moet worden en een universum zonder obstakels de hoofdprijs is waarnaar wij allen verlangen.  Waarom naaien jullie jezelf zo op? Waarom willen jullie van elke branche een ‘level playing field’ maken? Is een wereld vol kansengelijkheid en zonder fricties echt zo’n wenselijk en aanlokkelijk eindstation? Waarom kunnen jullie niet zoals wij, generatie X’ers, intuïtief aanvoelen dat problemen en verschillen onvervangbare charmes en essentiële vormen van erotiek bevatten, die het rondlopen op deze aardbol juist de moeite waard maken? In ieder geval veel meer de moeite waard dan de probleem- en frictieloze hel die jullie, in onze ogen, zo onterecht tot ideaal verheffen.  In dit verband maakt het misschien indruk op jullie, lieve millennials, als we het begrip ‘narcisme van de kleine verschillen’ uit de mottenballen trekken. En de Franse filosoof René Girard aanhalen, die beweerde dat niet de verschillen tussen samenlevingen en mensen voor agressie zorgen, maar juist de toenemende gelijkenissen. Die worden ervaren als benauwend en laten mensen op een ongezonde manier inzoomen op de resterende, onderlinge verschillen in talent en bezit. Dit creëert een maatschappij waarin jaloezie en ego de boventoon voeren, met toenemend geweld als afschrikwekkend uitvloeisel. Sta daar eens bij stil, millennials, als jullie weer eens moord en brand schreeuwen over privileges van de ene of andere aard. Of als jullie wetboeken willen herschrijven en belastingmoralen willen bijsturen. Jullie goedbedoelde alternatieven zouden weleens vele malen desastreuzer kunnen zijn dan de oneerlijke situaties die jullie zo hartstochtelijk bestrijden. Luister naar René Girard.  Natuurlijk zou het onrechtvaardig en incompleet zijn de grote boosdoener, het fenomeen dat jullie zo diepgaand heeft beïnvloed en nog elke dag maakt tot wie jullie zijn, onbenoemd te laten. Internet! Die vriendelijk of toch niet zo vriendelijk uitdijende kluwen van informatie waar de meest onwenselijke weetjes over jezelf op blijven ‘hangen’ en waar iedereen toegang toe heeft. Waar iedereen zijn of haar eigen informatie uit tevoorschijn kan trekken, geholpen door Google. Een megabedrijf dat ogenschijnlijk een grenzeloze hoeveelheid kennis voor iedereen beschikbaar maakt en een wereld voor iedereen open legt.  Maar is dat wel zo? Gaat de wereld bij gebruikmaking van Google of andere zoekmachines niet juist dicht in plaats van open? Blijkt die zogenaamde keuzevrijheid, die achter de schermen zorgvuldig wordt geregisseerd, niet de snelste route naar uniformiteit?  Wij, X’ers, hebben het voordeel dat we nog weten hoe de wereld eruitzag voor internet, en beschikken dus – anders dan jullie – nog over vergelijkingsmateriaal. Daardoor komt de vraag of digitalisering ook werkelijk vooruitgang betekent tenminste nog in ons op. Terwijl jullie millennials al – kritiekloos – aan dat internet vastzitten, geestelijk én fysiek. Wanneer jullie smartphone even geen bereik heeft, verschijnt er een denkrimpel op jullie gelaat, ontstaat er onrust en beheerst het verlangen naar heraansluiting jullie hersentjes.  Wat een armoede! Bij ons, generatie X’ers, verschijnt er bij ‘Geen verbinding’ juist dikwijls een ironisch glimlachje op ons gezicht, omdat we weten dat we ook zonder smartphone onze weg wel kunnen vinden. Niet zelden zijn we trots op onze klungeligheid en onwetendheid over hoe dingen snel te regelen (alles kan altijd sneller, maar waarom zou je?), terwijl jullie geërgerd naar ons geklungel kijken, met nog tien of meer punten op jullie altijd urgente to-dolijstjes, die alleen via het gemak van de smartphone te regelen zijn.  Wat zijn jullie millennials al vroeg in je leven onvoorstelbaar ernstig! Wat zitten jullie rugzakjes overvol! Ronduit tragisch is het hoe internet zich de afgelopen decennia heeft ontwikkeld van een anarchistische grabbelton tot een hypersnelle bevrediger van onze consumentenbehoeften, mede door jullie bemoeienis. Terwijl wij nog verwonderd keken naar alle nieuwe mogelijkheden, zoals in de begindagen van Skype het gratis bellen met elke plek in de wereld, waren jullie al bezig businessmodellen te ontwikkelen om elk onderdeel van het leven te digitaliseren, van betalen tot boodschappen doen en het bestellen van eten. En ja, eerlijk is eerlijk, soms ging een van ons, Amazon-miljardair Jeff Bezos bijvoorbeeld, jullie voor in de strijd om het juiste product zo snel mogelijk op het juiste adres te krijgen, met een wereldwijd woud van distributiecentra en eindeloos veel stromen postpakketjes tot gevolg.  Maar dan nog: hij kon alleen maar een succes worden omdat jullie, millennials, massaal klant werden en voluit meegingen in de zoektocht naar de almaar vlottere bezorging van artikelen. Dat Bezos van de exorbitante Amazon-winsten zoveel jaar verder een raket liet bouwen om een paar minuten gewichtloosheid te ervaren, toont volgens jullie aan hoe pervers en verdorven hij is, hoezeer hij – foei – de aarde al heeft opgegeven. Terwijl wij, X’ers, meer geneigd zijn het kind in Bezos te zien, of zijn jongensdroom: kortstondig loskomen van de aardse hokjes.  Voel je alsjeblieft niet aangevallen door deze brief, lieve lieve millennials. Jullie proeven de compassie toch wel die hierachter schuilgaat? Vervang ‘compassie’ trouwens maar door ‘empathie’, een van de jeukwoorden die jullie generatie zo graag van stal haalt, en waarmee jullie waarschijnlijk makkelijker te lijmen zijn. Écht, wij, X’ers begrijpen als geen ander hoe moeilijk het waarschijnlijk geweest is dat jullie volwassenwording samenviel met de onstuimige groei van de digitale snelweg.  Jullie weten het vermoedelijk niet, maar in een tamelijk pretentieus VPRO-programma uit 2000, getiteld Van de schoonheid en de troost, voorspelde cultuurfilosoof George Steiner jullie generatiebrede verdriet al. Terwijl we nog dagelijkse floppydisks in onze computers schoven, voorspelde hij al dat het internet een lichting van vroeg-oude jongeren zou baren die op zeer prille leeftijd al met zoveel kennis en feiten geconfronteerd zou worden, dat de leden van die lichting de cruciale fase van spelen en experimenteren helaas zouden overslaan. En dat we dus te maken zouden krijgen met mentale bejaarden van vijfentwintig à dertig jaar. Het is een pijnlijk accurate voorspelling gebleken. Sla heden ten dage een willekeurig weekendmagazine van een grote krant open, lees de interviews met twintigers of dertigers en je vraagt je af: mag er tussen het repareren van ongelijkheid, het emanciperen van minderheden en de bescherming van de biodiversiteit ook nog een beetje gelachen worden? Godallemachtig! Wat zijn jullie al vroeg in je leven onvoorstelbaar ernstig! Wat zitten jullie rugzakjes overvol! En wat vallen jullie vaak ten prooi aan keuzestress!  Geen wonder dat de ‘burnout’ zowat tot jullie wezenskenmerk is uitgegroeid. Om geestelijk te kunnen overleven moet je jezelf zo nu en dan toestaan lichtzinnig of opportunistisch te zijn, dat wil zeggen: onwenselijke, onaangename dan wel onoplosbare zaken gewoonweg uit je brein gooien. In plaats daarvan voelen jullie je verplicht alles en iedereen, och hemel, ‘een plekje te geven’ in die al mudvolle hoofden van jullie, met veel te lange, huilerige en ik-overladen artikelen, popsongs, kunstwerken en romans als resultaat.  Een andere reden om jullie gedragingen met bovengemiddeld mededogen te bezien, is dat de wereld – volgens de klimaatwetenschappers van het IPCC – aan vooravond van een klimaatramp staat. En dat jullie, millennials, terwijl wij al onder de aarde liggen of als as verstrooid zijn, te maken zullen krijgen met een toenemende hoeveelheid orkanen, overstromingen, bosbranden en andere uitbarstingen van natuurgeweld. En mochten enkelingen van jullie nog niet doordrongen zijn van de ernst van het klimaatissue, dan heeft Netflix het jullie onlangs via de film Don’t Look Up en de bijbehorende sterrencast (Leonardo DiCaprio, Meryl Streep, Jennifer Lawrence) indringend onder de neus gewreven. Dat levert het wrange beeld op van X’ers die de laatste levensfase gebruiken om hun pensioengeld in even luxueuze als klimaatbedervende wereldreizen en cruises te steken, terwijl millennials, verstijfd achter hun laptopjes, langzaam wegzinken in een door de medische wetenschap intussen officieel geboekstaafde ‘klimaatdepressie’.  Geen wonder dat er onder millennials een voedingsbodem ontstaat om basale vrijheden in te perken en bepaalde meningen te cancellen. Als die binnenkort acht miljard aardbewoners niet onmiddellijk een beetje gaan inschikken, in plaats van ongegeneerd hun milieuvervuilende hobby’s en tegendraadse opinies te blijven botvieren, zal de mensheid met open ogen de eigen ondergang tegemoet gaan, zo luidt de redenatie van talloze millennials. En wie zijn wij, X’ers, om de wetenschap te wantrouwen en dat sombere toekomstbeeld zorgeloos terzijde te schuiven? Om met ons Zwitserlevengevoel op de cruiseboot aan de champagne te gaan en even later met onze vette pens in het bovendekse zwembad te duiken? En dat dan ook nog eens zonder ook maar een moment te denken aan de kinderen van drie of vier generaties later, voor wie een ‘klimaatdepressie’ mogelijk niet meer is dan een klein ongemak, in vergelijking met de Bijbelse geselingen der weergoden waar zij tegen die tijd een omgangsregeling mee dienen te treffen. Zulke hufters willen wij toch niet worden? Laten we, alsjeblieft, positief eindigen. Er zal toch wel iets moois te smeden zijn van het misschien wat verwende anarchisme van de X’ers en de doorgeslagen controledwang van de millennials? Dat de ideële gedrevenheid van wonderkind Boyan Slat (1994) bij het opruimen van de oceanen prima in elkaar klikt met, bijvoorbeeld, het gehaaide zakengenie van Jeff Bezos (1964) hoeft toch geen naïeve droom te zijn? In het ideale geval leert Jeff aan Boyan hoe je een nog slimmere businesspropositie in elkaar timmert, waardoor de oceanen straks nog sneller plasticvrij zullen worden. En leert Boyan aan Jeff dat zijn bedrijven nog meer moeite moeten doen om volledig circulair te worden, zodat zijn opruimingswerkzaamheden niet deels teniet worden gedaan door een nieuwe afvalberg.  Tot slot. Hopelijk zijn de X’ers en millennials de eerste opeenvolgende generaties die zich niet laten verleiden zich al te zeer tegen elkaar af te zetten. Die geen paleisrevoluties nodig hebben voor zelfverwezenlijking, en dus ook geen verdedigingstactieken om die revoluties in de kiem te smoren. Laat beide generaties inderdaad maar proberen onderling ‘verbindend’ te zijn, elkaar te versterken. Het alternatief is wellicht dat de aarde ons en onze nazaten op eigen voorwaarden gaat ‘verbinden’ op de steeds smallere weg naar extinctie.  Kaders Millennials en generatie X’ers Met de term ‘millennials’ wordt veelal de generatie aangeduid die geboren is in de periode 1980-1995. ‘Generatie X’ers’ zitten daar vlak voor, en zijn grosso modo in het tijdvak 1960-1980 ter wereld gekomen, al zijn er ook engere definities die voor deze generatie de periode 1960-1975 hanteren. De term ‘generatie X’ is afkomstig van de gelijknamige roman van de Canadese schrijver Douglas Coupland (1961). Hans van Willigenburg, de schrijver van deze brief, zag het licht op 20 december 1963. Millennial Philip Schrijver Philip Huff (1984) brak onlangs door met zijn roman ‘Wat je van bloed weet’, over het gewelddadige huwelijk van zijn ouders. Daarvoor viel hij bovenal op door zijn moralistische benadering van literatuur, die volgens hem alleen plaats zou mogen bieden aan ideeën die verdrukt worden of ondervertegenwoordigd zijn. Trouwe soldaat van de woke gemeente. @huffphilip Millennial Sander Programmamaker en columnist Sander Schimmelpenninck (1984) is in geestelijk opzicht, naar eigen zeggen, ‘een tachtigjarige’. Voor een liberaal heeft hij het wel buitengewoon druk met het afkeuren of verbieden van allerlei soorten mensen en gedrag. In zijn podcast uitte hij zijn liefde voor Duitsland en omschreef zijn fanatieke beschavingsmissie, ironisch natuurlijk, als afkomstig van een ‘nazi’. @SanderSchimmelp Millennial Tim Journalist, presentator en dichter Tim Hofman (1988) is misschien wel de zuiverste, radicaalste en succesvolste representant van de millennial-generatie. Met zijn online-programma BOOS fungeert hij als eenmansbrandweer tegen allerlei vormen van onrecht en discriminatie. Dat hij het MeToo-schandaal bij het tv-programma The Voice Of Holland onthulde, mag je gerust een daverende scoop noemen. Volle prijzenkast, ook. @debroervanroos Millennial Loes Volkskrant-columnist Loes Reijmer (1982) heeft volgens haar profiel ‘een gezonde obsessie voor feminisme, seksisme en de representatie van vrouwen’. Is er als de kippen bij als #MeToo gerelativeerd wordt of iemand verklaart een beetje moe te worden van het ogenschijnlijke verbod op flirten. Onvermoeibare strijder voor de vrouwenzaak. Millennial Talitha TV-persoonlijkheid Talitha Muusse (1991) was presentator bij Op1 en trekt als spreker door het land om mensen millennials beter te laten begrijpen. Gelooft onder meer dat ‘selfie-journalistiek’, het filmen van je eigen leven, de traditionele verslaggeving gaat verdringen. Vindt ook lezingen geven ouderwets en geeft de wens te kennen dat mensen in de zaal meer ‘centraal’ moeten staan. @talithamuusse Generatie X’er Hans Journalist, schrijver en podcastmaker Hans van Willigenburg (1963) werkte voor talloze kranten en opiniebladen. Hij heeft een levenslange sympathie voor het nutteloze. En verafschuwt de ‘homo economicus’ die alles wenst te optimaliseren. Opvattingen die hij met millennials moeilijk kan delen. Vandaar deze brief. @hanstw

The post De verkrampte generatie appeared first on HP/De Tijd.

https://www.hpdetijd.nl/2022-04-05/millennialbrief/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=millennialbrief

Hoe het organiseren van de demonstratie in Rotterdam me eindelijk hoop gaf (Motherboard Vice)

Zaïre Krieger (24) is journalist, spoken word-artiest en student Internationaal en Europees Recht. Ze schrijft voornamelijk over inclusiviteit, discriminatie en mensenrechten. Krieger was mede-organisator van de Black Lives Matter-demonstratie in Rotterdam op 3 juni 2020, waar meer dan 5.000 mensen op afkwamen. Voor VICE schrijft ze over haar ervaringen met het organiseren van dat protest.

Tussen de Black Lives Matter-protesten, politiek ‘activisme’, zogenaamd duidende journalisten en witte tafels bij talkshows, blik ik vanuit mijn zelfisolatie terug op de stressvolste dagen van mijn leven. Drie dagen voor het protest op de Erasmusbrug in Rotterdam werd ik gevraagd het programma samen te stellen. Ik had geen idee waar ik aan begon.

Na de dood van de zoveelste zwarte persoon door politiegeweld in de Verenigde Staten laaien de protesten als een bosbrand op door alle vijftig staten van het land. Inmiddels zijn ze overgewaaid naar de rest van de wereld, inclusief Nederland. Op social media wordt er een grote beerput opengetrokken aan misstanden in zowel Nederland als de VS: van het wetsvoorstel dat de Nederlandse politie ruimere bevoegdheden geeft om geweld te gebruiken, tot video’s uit de VS waar de straten wit zien van traangas. In een soort bizarre scène die zo uit de film Avengers: Endgame lijkt te komen, zijn K-popfans, de Amish, Anonymous, satanisten, en Sesamstraat allemaal bezig met institutioneel racisme. De hele wereld, van Berlijn tot Zuid-Korea, lijkt te willen helpen met het uitbannen van racisme, met Trump als boegbeeld van hoe het juist niet moet.

Ik heb me altijd uitgesproken tegen racisme, maar tot het protest op de Dam, dat op 1 juni plaatsvond, leek het alsof ik in een vacuüm aan het schreeuwen was tegen mijn volgers op Twitter. Niemand hoorde het. Maar nu leek er eindelijk een momentum te zijn ontstaan om stelselmatige veranderingen door te voeren.

Toen ik werd gevraagd om te helpen met het organiseren van de demonstratie in Rotterdam, hoefde ik niet lang na te denken. Hoewel Rotterdam een van de meest diverse plekken van Europa is, heeft de politiek in de stad al lang een zeer rechtse toon. Vooral door de verschrikkelijke afloop van de demonstraties tegen Zwarte Piet in 2018 waar ik bij was, voelde dit als een belangrijk moment voor de stad.

Aangezien de gemeente geen andere plek wilde toewijzen dan de Erasmusbrug, moest er techniek en geluid over de brug verspreid worden, zodat de demo overal te horen zou zijn. Daar waren lange kabels voor nodig. De brug is een drukke autoweg die loopt langs de demonstratie, die op de stoep en het fietspad plaatsvond. Daardoor was het voor de beveiliging moeilijk om te overzien. Het was, kortom, een logistieke nachtmerrie voor een net samengestelde organisatie met weinig tot geen budget.

In anderhalve dag moest ik als programmeur sprekers zien te regelen. Veel van hen belden af vanwege de coronamaatregelen. Sommige bekende sprekers die we benaderden zaten in de risicogroep, sommigen hadden een naaste wiens gezondheid ze niet op het spel wilde zetten. De gedachte dat er op die brug duizenden mensen zouden staan waar wij verantwoordelijk voor waren, zorgde ervoor dat ik anderhalve dag stijf stond van de stress. Drie dagen heb ik weinig tot niets kunnen eten. Ik sliep vier á vijf uur per nacht.

Ook intern was de communicatie moeilijk. Door de coronamaatregelen moest alles via videocalls en WhatsApp. Het organiseren van deze demonstratie was zo zwaar dat we het protest op de dag zelf bijna hadden afgelast. Mensen in de organisatie hebben ook gewoon banen, kinderen en studieverplichtingen. Niemand is full-time activist, maar lopend op de motor van onze liefde voor de stad en haar diversiteit, wilden we hoe dan ook de demonstratie neerzetten.

De nationalistische groep Identitair Verzet bleek in facebookgroepen aan te geven langs te willen komen. Ik had een moment van angst, maar schudde de trauma’s van 2018 snel van me af. Ik zette bewust een knop om: we hebben later wel tijd om trauma’s te verwerken, nu moeten we dit gewoon neerzetten, dacht ik.

De dag zelf is een soort grijze massa in mijn hoofd. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik veel verdriet heb gedeeld met mensen die ik nooit eerder had ontmoet. Ik zag in al die duizenden mensen op de Erasmusbrug niet alleen mijn eigen activisme (al mijn vrienden waren er, ik hoefde er niet eens om te vragen), maar ook dat van duizenden anderen.

Elk van die duizenden personen op de Erasmusbrug heeft een verhaal van pijn. Elk wit persoon die er staat is het gevolg van een zwarte vriend of vriendin die hun pijn met ze deelde. Ieder mens dat er staat is het gevolg van het micro-activisme dat opkwam tijdens een gesprek, een gedeelde link naar die ene Jane Elliot-video, een gefrustreerde rant op een feestje.

Ik zie op de brug ook de groei van een beweging. Ik sta op het Glitterplein, op de Erasmusbrug. Op precies dezelfde plek werden ik en ongeveer honderd andere anti-Zwarte Pietdemonstranten twee jaar geleden aangevallen door witte supremacisten die uit een busje sprongen, en politie die daarop antwoordde door zonder discriminatie om zich heen te slaan. Het resulteerde in gewonden aan onze kant, terwijl wij juist werden aangevallen en de politie er was om ons te beschermen. Toen stonden we er met 100 man, nu met duizenden. Ik krijg kippenvel van de gedachte dat we die rotjes, eieren, en stokslagen toen niet voor niets hebben gevangen.

https://video-images.vice.com/test-uploads/_uncategorized/1591884413543-kzop.jpeg

2018, tijdens het protest van Kick Out Zwarte Piet in Rotterdam.

De demonstratie moet door de enorme opkomst eerder stoppen, maar het grootste protest in de geschiedenis van Rotterdam is een feit. Na afloop ben ik met een vuilniszak blikjes en flesjes aan het opruimen van het Glitterplein, als er twee agenten passeren. “Geef mij maar een zakdoekje, hoor,” zegt de een. “Ja, ik schoot hier helemaal vol van,” zegt de ander.

De volgende dag plaatst de politie Rotterdam op Twitter dat er ruiten zijn ingeslagen door demonstranten. Als ik op Twitter vraag of ze daar foto’s van hebben – we zijn immers door de hele stad gereden en hebben niets gevonden – krijg ik geen antwoord. Wel komt er een melding binnen: ‘Politie Rotterdam volgt je nu’.

Ik kijk een paar dagen na het protest naar een gesprek tussen TD Jakes en Carl Lentz, twee vooraanstaande pastoren in Amerika. Jakes legt uit wat hij zag in Ghana, toen hij het oude slavenfort Elmina bezocht. De stank van de pis en uitwerpselen waar de slaven op elkaar gestapeld lagen hing er nog. Hij beschrijft de ruimtes waar de vrouwelijke slaven werden verkracht en de mannelijke werden gecastreerd. Hij beschrijft hoe de witte slavenhandelaren boven die ruimtes een kerk hadden waar ze vrolijk zongen over de onpartijdige liefde van God. Hij beschrijft hoe psychologen uit onderzoek weten dat dit soort trauma’s de DNA-structuur van volkeren generaties later nog aantast. Opeens focus ik niet meer op de systemische aspecten van racisme, maar voel ik mijn persoonlijke verdriet. Ik heb nooit eerder geweten hoe diep dit in mij zat.

Witte mensen hebben niet door hoeveel kleine micro-agressies zwarte mensen elke dag maar slikken om te overleven en de boel ‘gezellig’ te houden. Elke keer dat mijn haar wordt aangeraakt, of mij wordt gevraagd ‘waar ik echt vandaan kom’, laat ik het gaan. Laat staan de keren dat er op social media door rechtse trollen met leugenachtige ‘nieuwsberichten’ de aanval op mij wordt geopend.

Deze week had ik, door het zien van de duizenden demonstranten die op straat stonden, ineens het gevoel dat mijn pijn er mocht zijn, dat ik boos mocht zijn. Opeens kwam alle pijn die ik jaren heb onderdrukt naar boven. Elke dag belde er wel een vriend of vriendin op. Ik huil dagelijks. Soms uit pijn, soms uit opluchting, soms van geluk.

Als ik zie dat boeken als Hallo Witte Mensen en White Fragility uitverkopen in boekhandel en er zelfs speciale #BlackLivesMatter-tafels met boeken over racisme worden neergezet, bekruipt me een licht gevoel dat ik nog niet kende. Blijkbaar heb ik nog nooit écht hoop gevoeld. Nu zie ik witte mensen en zwarte mensen open gesprekken hebben over racisme, en er wordt daadwerkelijk geluisterd naar elkaar.

Misschien ben ik naïef, maar ik zie opeens een toekomst die niet zo ver meer lijkt: we blijven protesteren, we blijven ons uitspreken. Na druk vanuit de samenleving werd er gekeken naar racisme op de arbeidsmarkt, huizenmarkt, en binnen de politie.

Witte Nederlanders beseffen zich dat zij niet persoonlijk verantwoordelijk zijn voor slavenhandel of kolonialisme, maar wel nog onbewust voordelen halen uit de structuren die toentertijd zijn gebouwd. De zwarte bevolking heelt van diepe pijn en trauma. En ineens wordt Nederland beter.

https://www.vice.com/nl/article/4ayx3g/het-black-lives-matter-protest-gaf-me-hoop

Corona is meer dan een natuurramp (De Bezieling)

De christelijke traditie maakt een klassiek onderscheid tussen het natuurlijke kwaad, ‘malum naturale’, zeg maar natuurrampen, en het morele kwaad, ‘malum morale’, waar de mens oorsprong van is. Valt de coronacrisis in de eerste categorie? Volgens René Grotenhuis is er een tussencategorie: Menselijk handelen speelt een rol in het ontstaan van deze pandemie én het is van invloed op de gevolgen ervan.

Door René Grotenhuis

Het corona-virus dat onze wereld nu zo’n vier maanden in een stevige greep houdt, lijkt een loterij. Wie wordt besmet en wie niet, lijkt een kwestie van willekeur en hoewel er een duidelijk beeld lijkt te zijn dat ouderen kwetsbaarder zijn, is dat hooguit een statistisch gegeven. In de werkelijkheid herstelt een 90-jarige van corona en  sterft een 45-jarige.  En als het gaat om de lange termijn gevolgen is het beeld al even onduidelijk. De 40-jarige ondernemer in de horeca of de evenementenindustrie loopt het risico alles kwijt te raken, terwijl voor de 70-jarige gepensioneerde het risico waarschijnlijk beperkt blijft tot een korting op zijn pensioen.

Het virus lijkt dus een natuurverschijnsel dat zonder aanziens des persoons bepaalt wie wel en niet slachtoffer wordt. Het virus maakt geen selectie vooraf van mensen die het aansteekt. Blijkbaar heeft het lichaam van de een of de ander meer of minder voedingsbodem voor het virus om te floreren en biedt het meer of minder weerstand. Daarmee lijkt de discussie gesloten: we kunnen er niets aan  doen, het is een kracht buiten ons.

Malum naturale

De christelijke traditie maakt onderscheid tussen het ‘malum naturale’, het kwaad dat ons overkomt als een speling van de natuur en het ‘malum morale’, het kwaad dat ons overkomt als het gevolg van handelen van mensen (organisaties, bedrijven, overheden).  Aardbevingen, vloedgolven, vulkaanerupties zijn spelingen van de natuur die ons overkomen, waar we niet zoveel aan kunnen doen, waar we geen schuldige voor kunnen aanwijzen. Het lijkt er ook op dat we het corona-virus in die categorie moeten plaatsen. Het is een gebeurtenis in de natuur, niemand heeft het ons aangedaan: er is geen bewuste daad om het virus op ons los te laten. Daartegenover staat het morele kwaad dat ons wordt aangedaan door een ander, die daartoe besluit, die handelt en het kwaad als het ware in beweging brengt.

Tussencategorie

Ik geloof dat het klassieke onderscheid niet meer zo gemakkelijk te maken is. Er ontstaat een nieuwe tussencategorie: natuurrampen die het gevolg zijn van menselijk handelen. De bosbranden in Australië, droogte als gevolg van de opwarming van de aarde leren ons dat deze natuurrampen wel degelijk een grond hebben in het menselijk gedrag: met ons ingrijpen in de natuur lokken we ze uit. Al een aantal jaren waarschuwen onderzoekers dat virussen veel gemakkelijker en sneller van dieren op mensen overspringen als gevolg van het ingrijpend verstoren van de biodiversiteit. (Zie: We Made the Coronavirus Epidemic, The New York Times)

Menselijk handelen speelt niet alleen een rol in de oorzaak van deze pandemie en van andere natuurrampen, ook als het gaat om de gevolgen is het menselijk handelen van grote invloed. De sociaal-economische gevolgen van het virus zullen veel zwaarder wegen voor flexwerkers, oproepkrachten, mensen die in de marges van de arbeidsmarkt werkzaam zijn. Het zijn de mensen zonder reserves op hun spaarrekening en zonder bescherming.

Strijd van ons allen?

Het is verleidelijk om de strijd tegen het virus te zien als een strijd van ons allen (onschuldige burger, bedrijven en overheden – good guys) die slechts slachtoffers zijn en in gelijke mate het risico lopen getroffen te worden door het virus (bad guy). Dan blijft het virus een vijand die ineens opduikt en ons onverhoeds overvalt. Dan hoeven we niet de vraag te stellen hoe het zover heeft kunnen komen en welke invloed we daar zelf op hebben gehad. En dan hoeft er ook niet veel te veranderen.

https://www.debezieling.nl/corona-is-meer-dan-een-natuurramp/

Waardoor is de millennial van slag? Op zoek naar antwoorden met Denker des Vaderlands Daan Roovers (Vrij Nederland)

SoundCloud

Deze dienst is alleen beschikbaar wanneer alle cookies zijn geaccepteerd

Wijzig cookie voorkeur

Liever luisteren dan lezen? Menno heeft zijn verhaal ook ingesproken.

Dit gesprek met Daan Roovers moest een gesprek worden over de epidemie van burn-outs en andere geestelijke ellende onder jongeren. Millennials, studenten, ‘generatie Y’: ze zouden gebukt gaan onder stress, studiedruk en een streven naar perfectie. Via de mail vroeg Roovers me vooraf wat research te doen. ‘We moeten een beetje een empirische bodem hebben waar ik mijn analyses op kan loslaten, zodat het geen 1800 woorden feitenvrij gefilosofeer wordt.’

Natuurlijk, voor feitenvrij gefilosofeer word je geen Denker des Vaderlands. Maar toen werd het lastig. Er blijken weinig cijfers te bestaan over burn-outs en depressie, laat staan onder jongeren. De cijfers die er wél zijn, suggereren geen grote stijging. ‘Anders dan de media ons willen doen geloven, is burn-out niet spectaculair gestegen,’ stelde hoogleraar arbeids- en organisatiepsychologie Wilmar Schaufeli vast in De Psycholoog.

Zijn opgebrande jongeren dan wel zo’n ‘kwestie van deze tijd’, waar deze rubriek over dient te gaan? Jawel, maar op een andere manier. ‘Dat jongeren vaker burn-out zijn is niet evident, maar ze ervaren wél vaak de bijbehorende klachten,’ zegt Roovers. ‘Ze benóemen het ook zo. Als mijn studenten een opdracht niet af krijgen, zeggen ze vaak dat ze ziek zijn. Dat is volgens mij niet altijd zo, maar het kan wel een self-fulfilling prophecy worden.’

Watjes

Een cross-analyse van diverse onderzoeken die het Interstedelijk Studenten Overleg uitvoerde, liet zien dat de helft van de studenten zegt te worstelen met problematische stress en een derde met ‘psychische klachten’. Subjectief, maar daarmee niet onwaar.

De millennialeske onderbuik is van slag, en Roovers wil er de stethoscoop tegenaan houden. Zelf kan ik dienen als proefkonijn. Ik ben geboren in 1991, midden in het tijdvak 1981-2000, waarin je geboren moet zijn om millennial te heten. Een echte Y. Daan Roovers, geboren in 1970, is op haar beurt een echte generatie-X’er.

De oorzaak van problemen wordt niet in het systeem gezocht, maar in het individu, ziet Roovers.

De Y en de X spreken elkaar in de sfeervolle werkkamer van de X, in een gebouw voor kantoorunits in Amsterdam. Er staan verweerde houten bureaus en een ouderwets filterkoffieapparaat – kwestie van tijd tot zo’n bakbeest weer hip wordt onder millennials. ‘Interessanter dan of er sprake is van een burn-outepidemie,’ zegt Roovers terwijl ze twee koffiemokken volschenkt, ‘is de vraag: waarom zijn dergelijke termen zo’n aantrekkelijke manier om de situatie te beschrijven?’

Een van de theorieën is dat jongeren van nu watjes zijn. ‘Zo kun je het zien,’ zegt de filosoof, wetende dat deze kritiek van alle tijden is, want in de vierde eeuw voor Christus klaagden Socrates en Plato al steen en been over de luie en ongemanierde Griekse jeugd. ‘Maar je kunt je ook afvragen of de samenleving niet veel strenger en harder is geworden. En of er niet meer verantwoordelijkheid naar het individu is verschoven.’

Daan Roovers

Filosoof Daan Roovers (Veghel, 1970) is sinds maart 2019 en tot en met maart 2021 Denker des Vaderlands. Ze werkt voor de Universiteit van Amsterdam en het Amsterdamse debatcentrum De Rode Hoed en was tussen 2001 en 2015 hoofdredacteur van Filosofie Magazine. Roovers is groot pleitbezorger van publieksfilosofie, waarbij filosofie een activiteit is die hardop en midden in de samenleving wordt uitgevoerd en waaraan elke burger kan deelnemen. In 2020 leggen we haar in elke maand een grote vraag voor. Dit is aflevering 1.

Vrijgepleit

Dat laatste ziet Roovers overal. De oorzaak van problemen wordt niet in het systeem gezocht, maar in het individu. Die mag het oplossen. ‘Neem studiedruk. Je kunt onderzoeken wat er aan de hand is met de universiteiten en het onderwijsbeleid van de overheid. Maar je kunt studenten ook allemaal individueel naar een psycholoog of dokter sturen. Dat laatste is in deze neoliberale maatschappij efficiënter, want dan is het systeem vrijgepleit.’

Het individualiseren van problemen gaat hand in hand met het medicaliseren ervan. ‘Je krijgt een label dat je recht op een behandeling geeft en op een gegeven moment word je weer terug het systeem in begeleid, dat onveranderd is gebleven. Als op een afdeling vier van de twintig werknemers burn-out zijn, worden die alle vier naar een coach gestuurd in plaats van dat er naar de cultuur gekeken wordt.’

Het grote verschil met vorige generaties, zegt Roovers, is dat de vooruitzichten voor jongeren nu echt minder goed zijn.

Terwijl vaak goed hard te maken is dat er fouten in het systeem schuilen. Neem het leenstelsel, dat studenten opjaagt om zo snel mogelijk af te studeren. Of de woning- en arbeidsmarkt, waar wél cijfers over te vinden zijn. Waar in 2014 bijna de helft van alle woningen naar starters ging, was dit afgelopen jaar nog maar een kwart, aldus een recent rapport van de Sociaal-Economische Raad. Uit dat rapport blijkt ook dat jongeren steeds later een vaste baan krijgen en vaker flexwerk doen.

Vooruitzichten

Het grote verschil met vorige generaties, zegt Roovers, is dat de vooruitzichten voor jongeren nu echt minder goed zijn. Hun vertrouwen in de economische, sociale en politieke toekomst is gekelderd tot recordlaagte, zo suggereert de 2019-editie van de jaarlijkse Deloitte Millennial Survey, uitgevoerd onder 13.000 jongeren in 42 landen. Zoals bij oudere generaties de onderbuik rommelt omdat ze het verleden teloor zien gaan, zo zien jongeren juist hun toekomst wegglippen.

‘Burn-outklachten hebben te maken met bestaansonzekerheid,’ zegt Roovers. ‘Het zou beter zijn om een actieplan op de economische ontwikkelingen te zetten dan op de klachten die eruit voortkomen.’

Als zzp-journalist zonder koophuis, vast contract of rente op mijn spaargeld vind ik het wel een verleidelijk idee om de schuld bij een vormloze vijand als ‘de economie’ of het neoliberalisme te kunnen leggen. Fuck the system!

Maar dat is ook weer niet de bedoeling, maakt Roovers duidelijk. Omstandigheden spelen mee, maar pleiten nooit vrij. ‘Als je bij stress bijvoorbeeld meteen zegt dat je “overspannen” bent, kan dat een manier zijn om niet onder ogen te zien dat je om problemen heen loopt, dat je bijvoorbeeld te laat bent begonnen.’

Autonomie

Ondanks alle individualisering zijn jongeren volgens de Denker tegenwoordig te weinig individu. Ze kunnen iets leren van Aristoteles. ‘Die zei: je moet karakter ontwikkelen om je staande te houden in de loop der dingen. De omstandigheden veranderen voortdurend. Wat je daartegenover kunt stellen is alleen jezelf, je duurzame karakter.’

De huidige vorm van individualisering maakt het individu niet sterker, maar zwakker, legt Roovers uit. Ze spreekt van een tijd van ‘massa-individualisme’ waarin met name jongeren zich continu met elkaar vergelijken. ‘Er is een voortdurende competitie tussen mensen van jouw leeftijd en jouw opleidingsniveau. We gaan op in wat anderen doen, wat anderen verwachten. Het individu biedt te weinig weerstand.’

Als je overal heen kunt, is het moeilijk om te weten waar je moet zijn.

Hebben we verleerd om onafhankelijk te zijn? ‘Gebrek aan autonomie’ is een van de meest genoemde oorzaken van burn-outklachten. ‘Autonomie is een lastig begrip. Immanuel Kant definieerde het als “jezelf de wet kunnen stellen”. Dus niet “doen waar je zin in hebt”, maar je herkennen in een wet en die mede zelf vormgeven. Er is een zekere structuur nodig voor autonomie.’

Losse schroeven

Structuur! Misschien is dat de missing link. Als freelancer met een Swapfiets ben ik de stereotiepe structuurloze millennial. Niet dat ik terug zou willen naar de tijd van keurslijven, maar de huidige situatie is ook niet alles. ‘Tegenwoordig ligt de wereld open,’ zegt Roovers. ‘Maar dat is nog niet hetzelfde als autonomie ervaren. Want er komen voortdurend mogelijkheden op je af waar je iets mee moet. Je kunt studeren wat je wilt en waar je wilt, ook in het buitenland, je kunt een tussenjaar nemen.’

Als je overal heen kunt, is het moeilijk om te weten waar je moet zijn. Vroeger lieten veel mensen zich de weg wijzen door een geloofsovertuiging, maar die vorm van structuur is sinds de ontkerkelijking verdampt. Andere vormen van overtuiging die je de weg wijzen, zoals ideologie, zijn ook minder vanzelfsprekend geworden. ‘Bij jongvolwassenen hoort een soort dogmatisme, overtuigd zijn van je gelijk, precies weten hoe de wereld in elkaar zit. Dat lijkt nu op losse schroeven te staan.’

De wereld is zó groot geworden dat het moeilijk is om betrokken te zijn, zegt Roovers. ‘Socrates, Plato en Aristoteles leefden in de overzichtelijke stadstaat Athene en konden zich permitteren om over het lot van de wereld na te denken. Eeuwen later, in het veel grotere Romeinse Rijk, richtten de filosofen zich meer op een individuele ethiek. De schaal van de politieke problemen werd te groot om over het lot van de wereld na te denken. Dat zie je nu eigenlijk weer. Binnen een minuut kun je kennisnemen van alle ellende op de wereld, van bosbranden in Brazilië tot de situatie in Hongkong. Dat maakt je qua handelen apathisch, want waar moet je beginnen als je de wereld wilt verbeteren?’

Een paar dagen na dit interview zendt Nieuwsuur een item uit over ‘klimaatdepressie’ onder jongeren. ‘Er is sowieso een hoger stressniveau onder studenten,’ zegt de opleidingsdirecteur van de Wageningen Universiteit in het item, en bezorgdheid over klimaatverandering ‘is een extra factor’.

Elke minuut is kostbaar

Apathisch of depressief worden hoeft niet de norm te zijn. De klimaatdemonstraties door scholieren en de populariteit van de jongerenclubs van zowel GroenLinks als Forum voor Democratie duiden erop dat de behoefte aan strijden voor een hoger doel blijft bestaan.

Maar die strijd legt het toch af tegen dat wat het heiligste doel van al lijkt: zelfontplooiing. Iets wat samengaat met een streven naar efficiëntie: You only live once, elke minuut is kostbaar. Toen ik naar Roovers’ kantoor fietste, zette ik gauw een leerzame podcast op – de afspeelsnelheid extra hoog.

Roovers haalt Jean-Jacques Rousseau aan. ‘Die zegt dat als je jong bent, je zoveel mogelijk tijd moet verspillen.

Roovers: ‘Dat streven naar efficiëntie hoort erg bij deze tijd, niet alleen onder jongeren. Een activiteit is zelden nog een doel op zichzelf. Sporten is een goed voorbeeld. In het beste geval is het ook leuk, maar het gaat vooral om gezonder worden en je prestaties verbeteren. Ik dacht laatst: wat doe ik nou alleen om de activiteit zelf? Ik heb één ding, en dat is accordeon spelen. Ik ben daar niet goed in, ik kan er geen factuur voor sturen, ik doe het echt alleen voor de lol. Het is belangrijk om zoiets te hebben.’

De productiviteitscultus ontlokt gelukkig een tegenbeweging omdat we ook wel zien dat het burn-outs in de hand werkt. Studentenverenigingen organiseren stiltewandelingen en op Instagram wordt #selfcare gepredikt. Maar ook dat ruikt verdacht: is ontspanning het doel, of tanken we bij om er daarna weer tegenaan te kunnen?

Een paar jaar verspillen

Daan Roovers kijkt wat bezorgd. ‘Kom je hier uit?’ We merken beiden dat het moeilijk is om de vraag te beantwoorden wat het grote probleem van mijn generatie is, ook omdat sommige ontwikkelingen tegenstrijdig zijn. Is er een filosofisch advies waar we hoe dan ook iets mee kunnen?

Roovers haalt Jean-Jacques Rousseau aan. ‘Die zegt dat als je jong bent, je zoveel mogelijk tijd moet verspillen en moet lummelen. Zo’n periode waarin je nog de tijd hebt, is er maar één keer in je leven. Het heersende idee dat je al jong met je toekomst bezig moet zijn, werkt maar in heel beperkte mate. Omdat je pas weet of het leuk is als je ergens bent. Soms moet je eerst de verkeerde keuze maken.’

Maar, sputter ik nog even tegen, dat kost zoveel tijd, en you only live once. ‘Ja,’ zegt de Denker des Vaderlands, ‘maar ja: we leven steeds langer tegenwoordig, dus je mag best een paar jaar verspillen.’

Fotografie Annelie Bruijn
Haar en Make-Up Pascale Hoogstraate @ EE Agency for MUA
Styling Giedre Malinauskaite / NCL Representation

Het bericht Waardoor is de millennial van slag? Op zoek naar antwoorden met Denker des Vaderlands Daan Roovers verscheen eerst op Vrij Nederland.

https://www.vn.nl/daan-roovers-millennials/

Algemene beschouwing D66 Gelderland (D66 Gelderland)

In de algemene beschouwingen van D66 Gelderland zijn drie thema’s leidend: gezonde leefomgeving, onderwijs en arbeidsmarkt en last but voor D66 zeker niet least: klimaat en dan met name een reductie van de CO2 uitstoot.

D66 vindt een gezonde, aantrekkelijke en duurzame leefomgeving belangrijk. Mensen moeten veilig en gezond kunnen wonen, werken en recreëren in Gelderland. Een ieder moet daar de kans voor krijgen. Daarnaast is klimaat de belangrijkste opgave voor de komende decennia. Céline Blom, die namens D66, spreekt is van mening dat de inzet van het provinciebestuur op de reductie van CO2 uitstoot nog te weinig is en te langzaam gaat. ‘Wij moeten niet willen wachten tot het water ons aan de lippen staat, tot er nog meer bosbranden plaats vinden, ook op onze mooie Veluwe, dat we de generaties na ons met een steeds groter probleem opzadelen.’ D66 blijft dan ook vragen naar realistische en concrete plannen in de Provinciale Staten.

Naast de inzet op klimaat, onderwijs en arbeidsmarkt en een gezonde leefomgeving, vinden wij eenheid en samenwerken van belang. Blom sloot haar betoog af met een motie om de Europese vlag een plek te geven in de Statenzaal, naast Nederlandse en Gelderse vlag. ‘Onze provincie maakt nadrukkelijk deel uit van Europa dat mag volgens D66 best te zien zijn. We hebben al een Nederlandse en Gelders vlag in de Statenzaal. De Europese vlag staat symbool voor de Europese Unie en, in bredere zin, voor de identiteit en de eenheid van Europa. Op de vlag staat een cirkel van 12 gouden sterren op een blauwe achtergrond. Ze staan voor de idealen van eenheid, solidariteit en harmonie tussen de volkeren van Europa.’

 

Lees hier de spreektekst:

Voorzitter, in 2019 en 2020 herdenken we het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog 75 jaar geleden. We vieren dat we sindsdien weer in vrijheid leven, in het besef dat we samen verantwoordelijk zijn om vrijheid door te geven.

In het Europa van na de Tweede Wereldoorlog leefde sterk het idee van ‘nooit meer oorlog’ en bestond er grote behoefte aan internationale samenwerking. Om te voorkomen dat er opnieuw oorlog zou uitbreken in Europa zou er geen situatie meer mogen ontstaan waar zowel de Eerste als de Tweede wereldoorlog uit voort waren gekomen. Via verschillende samenwerkingsvormen ontstond uiteindelijk de Europese Unie. Het Verdrag van Maastricht, getekend in 1992, legde hier de basis voor.

Europa laat ons zien hoe belangrijk het is om samen te werken en over grenzen te denken. Twee uitgangspunten die bij uitstek passen bij de provinciale bestuurslaag. In deze algemene beschouwingen wil D66 drie thema’s uitlichten waarvoor deze uitgangspunten belangrijk zijn: Gezonde leefomgeving, onderwijs en arbeidsmarkt en last but, voor D66, zeker niet least: klimaat.

D66 vindt een gezonde, aantrekkelijke en duurzame leefomgeving belangrijk. Mensen moeten veilig en gezond kunnen wonen, werken en recreëren in Gelderland. D66 wil graag het gebruik van de fiets stimuleren, als vervoersmiddel voor woon-werkverkeer. We zijn goed op weg blijkt uit de jaarlijkse fiets-stelling: in september 2019 fietsten gemiddeld 7% meer fietsers op de Gelderse snelle fietsroutes dan in 2018.

We waren dan ook verheugd dat in de carrousel bespreking van mobiliteit veel partijen net als D66 zich hard willen maken voor snelfietspaden. Er zou maar zo een mooie fietscoalitie kunnen ontstaan die onze plannen steunt. Zo stelden we in maart voor om fietsbruggen en 200 km snelfietspaden aan te leggen.

Wat geldt voor fietsen geldt ook voor wandelen. Wandelen is een uitstekende manier van vervoer en het is gezond en duurzaam. Het is een vorm van bewegen die voor een zeer grote groep in onze maatschappij haalbaar is. D66 was dan ook teleurgesteld dat er in de begroting voor 2020 geen geld is vrij gemaakt voor het onderhoud van de klompenpaden. Hoe betrouwbaar ben je als overheid als je daar geen duidelijkheid over geeft, hoe moeilijk is dat te begrijpen voor alle vrijwilligers die hierbij betrokken zijn. Bij vragen hierover in de carrousel bleek dat GS hier in het 1e kwartaal van 2020 op terug komt. Voor D66 mag dit wel wat concreter zodat er voor de vrijwilligers geen rituele klompendans ontstaat. We dienen daarom de motie over de klompenpaden mede in.

Fietsen, wandelen…. Spelen!! Een groen schoolplein is een ideale omgeving om kinderen al vroeg te leren over de natuur. Bovendien leert onderzoek ons dat we beter leren in een groene omgeving. In dit kader een compliment aan GS: we zijn erg blij met de toezegging die gedaan werd bij de carrousel t.a.v. de Groene schoolpleinen: ‘zolang er interesse is, zal de provincie de subsidiepot blijven aanvullen.’ Op naar een groen, duurzaam en klimaatbestendig schoolplein op iedere school!

Het belangrijkste thema voor D66 is klimaat. Wij vroegen hier eerder al aandacht voor bij de bespreking van het coalitieakkoord en perspectiefnota. En we doen het weer.

Voor D66 blijft het te weinig en te langzaam. We moeten niet willen wachten tot het water ons aan de lippen staat, tot er nog meer bosbranden plaats vinden (ook op onze mooie Veluwe), dat we de generaties na ons met een steeds groter probleem opzadelen. De aanpak van klimaatverandering blijft voor ons de grootste opgave voor de komenden decennia. En eigenlijk, ja ik kan het niet anders zeggen, wil ik graag forum en de PVV feliciteren. Niet in het college zitten en toch een college die deze periode geen cent extra besteedt aan klimaat, wat twijfel uitspreekt over het behalen van de doelen van het klimaatinitiatief en wat niet doet, maar plant.

Zo is D66 benieuwd hoe het met de concrete plannen voor klimaat staat. Vanaf juli 2018 ligt er al geld klaar (25 ha klimaat bos, stallen van de toekomst). Er liggen namelijk nu al plannen op tafel die stop gezet zijn! Een v.b. hiervan is de Integrale wijkaanpak: in de Statenbrief van februari 2019, legde toenmalig GS nog de bouwstenen en vervolgstappen neer. Er kon naadloos, over de verkiezingen en formatie heen, doorgepakt worden met de verduurzaming van de bestaande woningvoorraad. Het huidig GS stelt in één zin deze integrale wijkaanpak gelijk aan Nieuw Naoberschap en praat vervolgens door over leefbaarheid. Zonder die belangrijke stevige inzet op verduurzaming van de bestaande woningvoorraad. D66 vindt het jammer dat GS in deze begroting, eerder genoemde opgave laat liggen. Een gemiste kans om door te pakken. Hoe langer het allemaal duurt, hoe intensiever het uiteindelijke pakket moet worden! We verliezen namelijk kostbare tijd!

Zo wordt het een self fulfilling prophesy dat we geen geld extra nodig hebben… Omdat we het niet weggezet krijgen zoals het college zei bij eerdere besprekingen. Graag een reactie!

Ik begon mijn betoog met het herdenken van 75 jaar vrijheid. Met bevrijding van de onderdrukking begon in Nederland een nieuwe periode waarin onze identiteit doorontwikkelde, verankerd in een verenigd Europa. Onze provincie maakt nadrukkelijk deel uit van Europa dat mag volgens D66 best te zien zijn. We hebben al een Nederlandse en Gelders vlag in de Statenzaal. De Europese vlag staat symbool voor de Europese Unie en, in bredere zin, voor de identiteit en de eenheid van Europa. Op de vlag staat een cirkel van 12 gouden sterren op een blauwe achtergrond. Ze staan voor de idealen van eenheid, solidariteit en harmonie tussen de volkeren van Europa.

Daarom dient D66 samen met de PvdA de motie in met het dictum: Verzoeken GS De Europese vlag een plek te geven in de Statenzaal, gebroederlijk naast de Nederlandse en Gelderse vlag. Ik heb ter inspiratie al een klein tafelvlaggetje wat ik aan de commissaris wil aanbieden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

https://gelderland.d66.nl/algemene-beschouwing-d66-gelderland/