Bert Huisjes: “Ik weet niet of de humor van Lucky TV aansluit bij het RTL-publiek” (De Mediacast podcast)

Aan tafel zitten Bert Huisjes, Tom Kleijn en Spraakmaker Martin van Rijn. Het mediamoment van Huisjes gaat over Lucky TV. Vanavond is het voor het eerst te zien op RTL, als ‘toetje’ van Jinek. Blijven onze mediakenners hangen om dit te zien? En past deze humor bij het RTL-publiek? Heeft dit ook nog invloed op de kijkcijfers van Op1? Voor het mediamoment van Kleijn gaan we naar de Verenigde Staten. Het interview met Bob Woodward in 60 minutes afgelopen nacht. Het was allemaal naar aanleiding van Woordwards boek Rage, over president Donald Trump. De afgelopen week is er al veel nieuws uitgelekt, zoals dat Trump al langer wist hoe gevaarlijk het coronavirus was. Zat er nog nieuws in het interview gisteren? En wat maakt zijn boek zo interessant? Interviewer Scot Pelley zegt dat een journalist eigenlijk geen oordeel moet vellen. Heeft hij hierin een punt? Kleijn: “Je moet het oordeel aan de lezer overlaten”. Heeft dit boek nog invloed op de verkiezingen? We blijven in de Verenigde Staten, want het loopt uit de hand bij de bosbranden aan de westkust. Op sociale media gonst het van de geruchten dat branden zijn aangestoken door Antifa. Dat lokt weer knokploegen naar de regio, die wegen afsluiten op zoek naar deze vermeende brandstichters. Dit noopte de politie om deze geruchten op Facebook te ontkrachten. Tegelijkertijd werd een agent op non-actief gezet omdat hij juist in een interview een verband had gelegd tussen Antifa en de branden. Hoe desastreus is deze berichtgeving? Tegelijkertijd introduceert de Volkskrant een project om opiniebubbels tegen te gaan. Door mensen met een totaal verschillende mening met elkaar in gesprek te laten gaan. Zou een dergelijk project ook werken in de VS? Tot slot: grote ophef dit weekend rondom het Openbaar Ministerie. Officier van Justitie Jacobien Vreekamp kwam onder vuur te liggen toen bleek dat zij in het bestuur van een discriminatiemeldpunt heeft gezeten samen met de voorman van Kick out Zwarte Piet. In diezelfde beweging is ook rapper Akwasi actief. Akwasi werd door dezelfde officier niet vervolgd. Het OM heeft nu deze officier van een andere racismezaak gehaald, die van Clarice Gargard. Geeft het OM hiermee een dubbel signaal af? Of is dit een goede zet?

https://podcast.npo.nl/file/de-mediacast/42494/content.omroep.nl/portal/podcast/nporadio1/de-mediacast/2020/09/nporadio1_de-mediacast_20200914_bert-huisjes-ik-weet-niet-of-de-humor-van-lucky-tv-aansluit-bij-het-rtl-publiek_KO1XYW.mp3

Hoe het organiseren van de demonstratie in Rotterdam me eindelijk hoop gaf (Motherboard Vice)

Zaïre Krieger (24) is journalist, spoken word-artiest en student Internationaal en Europees Recht. Ze schrijft voornamelijk over inclusiviteit, discriminatie en mensenrechten. Krieger was mede-organisator van de Black Lives Matter-demonstratie in Rotterdam op 3 juni 2020, waar meer dan 5.000 mensen op afkwamen. Voor VICE schrijft ze over haar ervaringen met het organiseren van dat protest.

Tussen de Black Lives Matter-protesten, politiek ‘activisme’, zogenaamd duidende journalisten en witte tafels bij talkshows, blik ik vanuit mijn zelfisolatie terug op de stressvolste dagen van mijn leven. Drie dagen voor het protest op de Erasmusbrug in Rotterdam werd ik gevraagd het programma samen te stellen. Ik had geen idee waar ik aan begon.

Na de dood van de zoveelste zwarte persoon door politiegeweld in de Verenigde Staten laaien de protesten als een bosbrand op door alle vijftig staten van het land. Inmiddels zijn ze overgewaaid naar de rest van de wereld, inclusief Nederland. Op social media wordt er een grote beerput opengetrokken aan misstanden in zowel Nederland als de VS: van het wetsvoorstel dat de Nederlandse politie ruimere bevoegdheden geeft om geweld te gebruiken, tot video’s uit de VS waar de straten wit zien van traangas. In een soort bizarre scène die zo uit de film Avengers: Endgame lijkt te komen, zijn K-popfans, de Amish, Anonymous, satanisten, en Sesamstraat allemaal bezig met institutioneel racisme. De hele wereld, van Berlijn tot Zuid-Korea, lijkt te willen helpen met het uitbannen van racisme, met Trump als boegbeeld van hoe het juist niet moet.

Ik heb me altijd uitgesproken tegen racisme, maar tot het protest op de Dam, dat op 1 juni plaatsvond, leek het alsof ik in een vacuüm aan het schreeuwen was tegen mijn volgers op Twitter. Niemand hoorde het. Maar nu leek er eindelijk een momentum te zijn ontstaan om stelselmatige veranderingen door te voeren.

Toen ik werd gevraagd om te helpen met het organiseren van de demonstratie in Rotterdam, hoefde ik niet lang na te denken. Hoewel Rotterdam een van de meest diverse plekken van Europa is, heeft de politiek in de stad al lang een zeer rechtse toon. Vooral door de verschrikkelijke afloop van de demonstraties tegen Zwarte Piet in 2018 waar ik bij was, voelde dit als een belangrijk moment voor de stad.

Aangezien de gemeente geen andere plek wilde toewijzen dan de Erasmusbrug, moest er techniek en geluid over de brug verspreid worden, zodat de demo overal te horen zou zijn. Daar waren lange kabels voor nodig. De brug is een drukke autoweg die loopt langs de demonstratie, die op de stoep en het fietspad plaatsvond. Daardoor was het voor de beveiliging moeilijk om te overzien. Het was, kortom, een logistieke nachtmerrie voor een net samengestelde organisatie met weinig tot geen budget.

In anderhalve dag moest ik als programmeur sprekers zien te regelen. Veel van hen belden af vanwege de coronamaatregelen. Sommige bekende sprekers die we benaderden zaten in de risicogroep, sommigen hadden een naaste wiens gezondheid ze niet op het spel wilde zetten. De gedachte dat er op die brug duizenden mensen zouden staan waar wij verantwoordelijk voor waren, zorgde ervoor dat ik anderhalve dag stijf stond van de stress. Drie dagen heb ik weinig tot niets kunnen eten. Ik sliep vier á vijf uur per nacht.

Ook intern was de communicatie moeilijk. Door de coronamaatregelen moest alles via videocalls en WhatsApp. Het organiseren van deze demonstratie was zo zwaar dat we het protest op de dag zelf bijna hadden afgelast. Mensen in de organisatie hebben ook gewoon banen, kinderen en studieverplichtingen. Niemand is full-time activist, maar lopend op de motor van onze liefde voor de stad en haar diversiteit, wilden we hoe dan ook de demonstratie neerzetten.

De nationalistische groep Identitair Verzet bleek in facebookgroepen aan te geven langs te willen komen. Ik had een moment van angst, maar schudde de trauma’s van 2018 snel van me af. Ik zette bewust een knop om: we hebben later wel tijd om trauma’s te verwerken, nu moeten we dit gewoon neerzetten, dacht ik.

De dag zelf is een soort grijze massa in mijn hoofd. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik veel verdriet heb gedeeld met mensen die ik nooit eerder had ontmoet. Ik zag in al die duizenden mensen op de Erasmusbrug niet alleen mijn eigen activisme (al mijn vrienden waren er, ik hoefde er niet eens om te vragen), maar ook dat van duizenden anderen.

Elk van die duizenden personen op de Erasmusbrug heeft een verhaal van pijn. Elk wit persoon die er staat is het gevolg van een zwarte vriend of vriendin die hun pijn met ze deelde. Ieder mens dat er staat is het gevolg van het micro-activisme dat opkwam tijdens een gesprek, een gedeelde link naar die ene Jane Elliot-video, een gefrustreerde rant op een feestje.

Ik zie op de brug ook de groei van een beweging. Ik sta op het Glitterplein, op de Erasmusbrug. Op precies dezelfde plek werden ik en ongeveer honderd andere anti-Zwarte Pietdemonstranten twee jaar geleden aangevallen door witte supremacisten die uit een busje sprongen, en politie die daarop antwoordde door zonder discriminatie om zich heen te slaan. Het resulteerde in gewonden aan onze kant, terwijl wij juist werden aangevallen en de politie er was om ons te beschermen. Toen stonden we er met 100 man, nu met duizenden. Ik krijg kippenvel van de gedachte dat we die rotjes, eieren, en stokslagen toen niet voor niets hebben gevangen.

https://video-images.vice.com/test-uploads/_uncategorized/1591884413543-kzop.jpeg

2018, tijdens het protest van Kick Out Zwarte Piet in Rotterdam.

De demonstratie moet door de enorme opkomst eerder stoppen, maar het grootste protest in de geschiedenis van Rotterdam is een feit. Na afloop ben ik met een vuilniszak blikjes en flesjes aan het opruimen van het Glitterplein, als er twee agenten passeren. “Geef mij maar een zakdoekje, hoor,” zegt de een. “Ja, ik schoot hier helemaal vol van,” zegt de ander.

De volgende dag plaatst de politie Rotterdam op Twitter dat er ruiten zijn ingeslagen door demonstranten. Als ik op Twitter vraag of ze daar foto’s van hebben – we zijn immers door de hele stad gereden en hebben niets gevonden – krijg ik geen antwoord. Wel komt er een melding binnen: ‘Politie Rotterdam volgt je nu’.

Ik kijk een paar dagen na het protest naar een gesprek tussen TD Jakes en Carl Lentz, twee vooraanstaande pastoren in Amerika. Jakes legt uit wat hij zag in Ghana, toen hij het oude slavenfort Elmina bezocht. De stank van de pis en uitwerpselen waar de slaven op elkaar gestapeld lagen hing er nog. Hij beschrijft de ruimtes waar de vrouwelijke slaven werden verkracht en de mannelijke werden gecastreerd. Hij beschrijft hoe de witte slavenhandelaren boven die ruimtes een kerk hadden waar ze vrolijk zongen over de onpartijdige liefde van God. Hij beschrijft hoe psychologen uit onderzoek weten dat dit soort trauma’s de DNA-structuur van volkeren generaties later nog aantast. Opeens focus ik niet meer op de systemische aspecten van racisme, maar voel ik mijn persoonlijke verdriet. Ik heb nooit eerder geweten hoe diep dit in mij zat.

Witte mensen hebben niet door hoeveel kleine micro-agressies zwarte mensen elke dag maar slikken om te overleven en de boel ‘gezellig’ te houden. Elke keer dat mijn haar wordt aangeraakt, of mij wordt gevraagd ‘waar ik echt vandaan kom’, laat ik het gaan. Laat staan de keren dat er op social media door rechtse trollen met leugenachtige ‘nieuwsberichten’ de aanval op mij wordt geopend.

Deze week had ik, door het zien van de duizenden demonstranten die op straat stonden, ineens het gevoel dat mijn pijn er mocht zijn, dat ik boos mocht zijn. Opeens kwam alle pijn die ik jaren heb onderdrukt naar boven. Elke dag belde er wel een vriend of vriendin op. Ik huil dagelijks. Soms uit pijn, soms uit opluchting, soms van geluk.

Als ik zie dat boeken als Hallo Witte Mensen en White Fragility uitverkopen in boekhandel en er zelfs speciale #BlackLivesMatter-tafels met boeken over racisme worden neergezet, bekruipt me een licht gevoel dat ik nog niet kende. Blijkbaar heb ik nog nooit écht hoop gevoeld. Nu zie ik witte mensen en zwarte mensen open gesprekken hebben over racisme, en er wordt daadwerkelijk geluisterd naar elkaar.

Misschien ben ik naïef, maar ik zie opeens een toekomst die niet zo ver meer lijkt: we blijven protesteren, we blijven ons uitspreken. Na druk vanuit de samenleving werd er gekeken naar racisme op de arbeidsmarkt, huizenmarkt, en binnen de politie.

Witte Nederlanders beseffen zich dat zij niet persoonlijk verantwoordelijk zijn voor slavenhandel of kolonialisme, maar wel nog onbewust voordelen halen uit de structuren die toentertijd zijn gebouwd. De zwarte bevolking heelt van diepe pijn en trauma. En ineens wordt Nederland beter.

https://www.vice.com/nl/article/4ayx3g/het-black-lives-matter-protest-gaf-me-hoop

Australië wint eerste editie AI Songfestival (Entertainment Business)

Australië heeft dinsdagavond met het nummer ‘Beautiful The World’ de eerste versie van het AI Songfestival gewonnen. Het AI Songfestival is een initiatief van de VPRO in samenwerking met NPO 3FM en NPO Innovatie. In totaal namen dertien landen deel aan de eerste editie.

Net als de overige inzendingen was de Australische inzending grotendeels gemaakt met behulp van artificiële intelligentie (AI). Hierdoor werkten computerwetenschappers, coders, muzikanten en rappers samen om hun AI-systemen te trainen op het componeren van een nummer.

Dierensamples

Het Australische team trainde hun machine met audiosamples van Australische dieren zoals koala’s, kookaburra’s en Tasmaanse Duivels om het nummer een Australische twist te geven. Daarnaast draagt het nummer een maatschappelijke boodschap uit: na de enorme bosbranden die het land het afgelopen jaar hebben geteisterd en die veel dieren het leven hebben gekost, weet de natuur zichzelf te herstellen en overwinnen.

Initiatiefnemer Karin van Dijk: “Met hun inzendingen hebben de deelnemende teams de creatieve mogelijkheden van artificiële intelligentie optimaal benut. Met geweldig resultaat. Sommige liedjes zouden wat mij betreft niet misstaan op het officiële Eurovisie Songfestival.

De winnaar van het AI Songfestival is bepaald door publieksstemmen en de stemmen van een panel van AI-experts bij elkaar op te tellen. Het publiek kon tot 10 mei stemmen, terwijl de jury vanuit hun expertise in muziek en AI hun oordeel gaven over de inzendingen. Zo letten zij op hoeveel AI is gebruikt in het liedje, en of AI op een creatieve manier was ingezet. De vakjury bestond uit Vincent Koops (NL), Anna Huang (VS) en Ed Newton-Rex (VK). Zij verkozen het nummer van Australië niet tot winnaar, maar gaf het Duitse team Dadabots x Portrait XO het maximaal aantal punten van twaalf.

Persoonlijk

Het AI-panel was in het algemeen bijzonder onder de indruk van de inzendingen van de competitie: “We waren verbaasd over het brede scala aan innovatieve benaderingen van de teams om AI te gebruiken in hun creatieve proces. Elk AI Songfestival-nummer voelde op een verschillende manier heel persoonlijk aan, en dit weerspiegelt hoe de artistieke visie van elk team heeft bepaald hoe ze met AI samenwerkten. Een nummer samenstellen met AI is moeilijk, want je hebt niet alleen de creatieve uitdagingen die horen bij het schrijven van een nummer, maar je moet ook jongleren om de machine learning juist te krijgen. Over het algemeen waren we erg blij met de diversiteit en samenwerking binnen teams, waarvan de leden niet alleen de grenzen van hun persoonlijke creativiteit verlegden, maar ook het publiek een kijkje gaven in de opwindende toekomst van de samenwerking tussen mens en AI in muziek.”

Het bericht Australië wint eerste editie AI Songfestival verscheen eerst op Entertainment Business.

https://www.entertainmentbusiness.nl/live/australie-wint-eerste-editie-ai-songfestival/

Dit zijn de indrukwekkendste foto’s van deze week (NRC In Beeld)

De fotoredactie van NRC selecteert elke week de indrukwekkendste, mooiste en beste nieuwsfoto’s die binnenkomen op de redactie. In de week dat natuurbranden vele hectares natuur verwoestten in Nederland en Polen, bereidden moslims zich voor op ramadan in tijden van de coronapandemie, trouwden Natasha en Michael Davis op een parkeerplaats en ging een noodziekenhuis open in het sportstadion van Cardiff.

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/04/24/dit-zijn-de-indrukwekkendste-fotos-van-deze-week-24-a3997685

1917 en Once Upon a Time in Hollywood grote winnaars Golden Globes (NOS Cultuur en media)

De film 1917 is bij de uitreiking van de Golden Globes uitgeroepen tot Beste film in de categorie drama. Sam Mendes kreeg ook de prijs voor Beste regisseur. De Golden Globes zijn na de Oscars de belangrijkste filmprijzen.

De prijs voor Beste komedie/musical ging naar Once Upon A Time in Hollywood. De film van Quentin Tarantino, een hommage aan het medium film en aan Hollywood in de jaren 60, won ook in de categorie Beste scenario en Beste mannelijke bijrol (Brad Pitt).

Bosbranden Australië

De prijs voor Beste acteur in een miniserie ging naar Russell Crowe voor zijn rol als Fox News-ceo Roger Ailes in The Loudest Voice. Hij was zelf niet bij de uitreiking aanwezig, omdat hij naar eigen zeggen zijn huis en gezin in Australië moet beschermen tegen de bosbranden. Wel liet hij een boodschap achter, die werd voorgelezen door actrice Jennifer Aniston.

"Vergis je niet, de tragedie die zich momenteel afspeelt in Australië komt door klimaatverandering'', liet Crowe weten. "We moeten iets doen met alle wetenschap die we hebben, ons wereldwijd richten op groene energie en onze unieke en geweldige planeet respecteren.''

Netflix

Het gala werd voor de vijfde keer gepresenteerd door de Britse komiek Ricky Gervais, die door de filmwereld wordt gevreesd om zijn harde grappen. En die werden ook zeker uitgedeeld. Zo maakte hij Joe Pesci uit voor Baby Yoda en stak hij de draak met Leonardo di Caprio.

"Once Upon a time in Hollywood duurde zo lang, tegen het einde van de première was de date van Leonardo DiCaprio te oud voor hem geworden", zei Gervais in zijn openingsspeech. Hij doelde daarmee op het 23 jaar jongere model waarmee de acteur onlangs werd gespot.

Netflix was op voorhand al een van de grote kanshebbers. "Niemand geeft meer om films, niemand gaat meer naar de bioscoop, iedereen kijkt tegenwoordig Netflix", zei Gervais. "Ik kan deze drie uur durende awardshow heel simpel samenvatten: goed gedaan Netflix, jullie winnen alles."

Diversiteit

Waar vorig jaar het aantal gekleurde regisseurs onder de genomineerden hoger dan ooit was, lag dat aantal nu een stuk lager. "Daar kunnen we niks aan doen. De organisatie is gewoon heel erg racistisch", grapte Gervais in zijn openingsspeech.

In de categorie Beste regisseur waren geen vrouwen genomineerd. Wel won Hildur Guðnadóttir als eerste vrouw ooit de prijs voor Beste originele muziek voor Joker.

Ellen DeGeneres werd geëerd voor haar hele carrière met de zogenoemde Carol Burnett Award. De 61-jarige DeGeneres krijgt de oeuvreprijs voor haar bijdrage aan de Amerikaanse televisiewereld.

https://nos.nl/l/2317490