5 redenen om mee te lopen met de Klimaatmars op 19 juni (Greenpeace)

Op zondag 19 juni is de Klimaatmars in Rotterdam. Met duizenden en duizenden mensen uit het hele land gaan we de straat op. Terwijl wetenschappers met nieuwe IPCC rapporten alarm slaan, hebben we nu een extra reden om de straat op te gaan. Want fossiele brandstoffen veroorzaken niet alleen de klimaatcrisis, ze financieren ook de oorlog in Oekraïne. We geven je vijf redenen waarom de Klimaatmars (en jouw aanwezigheid!) cruciaal is.

1. De wetenschap waarschuwt

Dit jaar kwamen nieuwe wetenschappelijke rapporten uit van het het klimaatpanel van de Verenigde Naties, het IPCC. De risico’s op gevaarlijke klimaatverandering zijn nog groter dan gedacht. Eilandstaten als Barbados dreigen onbewoonbaar te worden binnen enkele decennia.

Maar de nieuwe rapporten geven ook hoop: als we de uitstoot van CO2 in 2030 halveren, hebben we kans om de klimaatcrisis te beperken tot 1,5 graad en zo de grootste risico’s te voorkomen. Het kabinet moet nu klimaatactie versnellen om te zorgen dat tenminste het doel van 60% minder CO2-uitstoot in 2030 gehaald wordt.

https://www.greenpeace.org/static/planet4-netherlands-stateless/2022/05/679d94ee-klimaatmars-2021-amsterdam-1024x538.jpg

Klimaatmars 2021 in Amsterdam

2. Stop fossiel, stop oorlog

De verschrikkelijke oorlog in Oekraïne is een extra reden om de straat op te gaan en mee te lopen in de Klimaatmars in Rotterdam. Sinds het begin van de oorlog in Oekraïne betaalde Nederland €5,6 miljard voor olie, gas en steenkolen uit Rusland. Geld dat in Poetins oorlogskas stroomt. We moeten dus snel af van Russische fossiele brandstoffen.

Maar olie, kolen en gas uit Rusland vervangen door fossiel uit andere landen verschuift alleen het probleem. Over de hele wereld leiden fossiele brandstoffen tot uitbuiting, conflicten of mensenrechtenschendingen.

Het is duidelijk wat nu nodig is om de klimaatcrisis en oorlog te stoppen: het einde van olie, gas en kolen. De overstap naar groene energie moet nu versneld worden. Én het kabinet moet flink inzetten op het besparen van energie. Zo kunnen we met 5 snelle maatregelen €19,7 miljard aan Russische olie besparen. Dat dringt ook de CO2-uitstoot met 144 megaton terug: 5x de uitstoot van al het verkeer in Nederland!

3. Jaar van de waarheid voor vervuiler Schiphol

De lijst van problemen die Schiphol veroorzaakt is lang. Enorme CO2-uitstoot, ernstige herrie, schadelijke ultra-fijnstof, natuurschade door stikstof, ga zo maar door. Dit jaar wil het kabinet een besluit nemen voor een ‘integrale oplossing’, staat in het coalitieakkoord.

Wat die oplossing moet zijn is voor ons duidelijk: flink minder vluchten, maar is dat ook geland bij de minister? Daarom is dit jaar cruciaal dat we ons laten horen. Daarom loopt Greenpeace ook mee met het Krimp Luchtvaart-blok in de Klimaatmars in Rotterdam.

https://www.greenpeace.org/static/planet4-netherlands-stateless/2020/01/25e04ee8-schiphol-is-een-grote-vervuiler-min-1024x703.jpg

Protestival op Schiphol © Marten van Dijl / Greenpeace

4. Natuur- en klimaatcrisis samen aanpakken

Natuur is van levensbelang om onze aarde leefbaar te houden. Maar overal staat deze onder druk. In Nederland dreigt unieke natuur om te vallen, als de vervuiling door stikstof niet snel verminderd wordt. Een van de grootste bronnen van deze vervuiling veroorzaakt ook klimaatopwarming: de intensieve landbouw.

Ook worden bossen wereldwijd gekapt en platgebrand, bijvoorbeeld in Brazilië, voor de productie van veevoer, palmolie en vlees. Allemaal voor producten die wij hier massaal gebruiken. Bij die bosbranden komen gigantische hoeveelheden CO2 vrij. Kortom: de natuur- en klimaatcrisis gaan hand in hand en moeten we samen aanpakken.

5. Demonstreren werkt!

De problemen zijn duidelijk en de politiek doet nog veel te weinig. Maar gelukkig kunnen we met de Klimaatmars voor verandering zorgen, want demonstreren werkt! Afgelopen jaar bijvoorbeeld. We wonnen de klimaatzaak tegen Shell, gemeenten kwamen met een verbod op fossiele reclame en pensioenfonds ABP trok zijn investeringen terug uit kolen, olie en gas.

Ook de Klimaatmars eind vorig jaar zorgde voor politieke verandering. De maandag na de mars maakte premier Rutte bekend dat Nederland bij de VN klimaattop een belangrijke verklaring zou ondertekenen om te stoppen met het steunen van fossiele projecten in het buitenland. En op het podium vroegen we fractievoorzitters om een hoger klimaatdoel. Met succes, want in het coalitieakkoord gaat het doel omhoog van 49 naar 60% CO2-reductie in 2030.

Samen kunnen we dus écht een verschil maken. Zie ik je 19 juni bij de Klimaatmars in Rotterdam? Meld je hier aan om op de hoogte te blijven van de laatste praktische informatie.

https://www.greenpeace.org/static/planet4-netherlands-stateless/2022/05/679d94ee-klimaatmars-2021-amsterdam-1024x538.jpg

Doe mee

The post 5 redenen om mee te lopen met de Klimaatmars op 19 juni appeared first on Greenpeace Nederland.

https://www.greenpeace.org/nl/klimaatverandering/52411/5-redenen-klimaatmars-rotterdam/

Na drie jaar kan het weer: ‘Sommige dorpen hebben carnaval, wij bouwen paasvuren’ (NOS Binnenland)

Als Arjan Stevens de telefoon opneemt, zit het bouwen er net op: de jury is juist bezig de paasberg van Espelo op te meten. "We kunnen nu niets meer doen", zegt Stevens. Hij schat dat de 'paasboake', die morgenavond in brand wordt gestoken, zo'n vijftien meter hoog is. Stevens hoopt dat dat genoeg is om de paasvurencompetitie te winnen van de vier andere deelnemende buurtschappen in de Overijsselse gemeente Rijssen-Holten.

De jury in de gemeente gebruikt landmeetapparatuur en een beetje wiskunde om de paasvuren op te meten:

In Espelo wordt van oudsher een van de grootste paasvuren van Nederland gebouwd, in een traditie die de afgelopen twee jaar niet kon doorgaan vanwege de coronacrisis. Sinds vijf jaar staat het Espelose vreugdevuur op de lijst van immaterieel erfgoed in Nederland. Volgens het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed zijn onder meer de sociale en culturele aspecten van het paasvuur heel belangrijk.

"De traditie van het bouwen is hier diepgeworteld", zegt Stevens, die op zijn twaalfde voor het eerst meehielp met de opbouw van de 'paasbult'. De hele vriendengroep van de nu 29-jarige inwoner van Espelo is eromheen ontstaan. "Op het platteland is het verenigingsleven de kern van de buurt, dat is waar je elkaar tegenkomt. Sommige dorpen hebben carnaval, wij bouwen paasvuren."

Normaal gesproken beginnen de voorbereidingen voor het paasvuur van Espelo al in oktober. Deze keer zijn de bouwers echter pas in januari gestart met het verzamelen van hout, omdat eerder onzeker was of de vreugdevuren wel konden doorgaan. "Corona was toen nog in volle gang."

De bouwers in Espelo aan het werk:

Op de paasbult liggen kerstbomen, snoeihout van boeren en tuinders uit de omgeving en jong hout van de Sallandse Heuvelrug. Voor dat laatste werken de paasvuurbouwers van Espelo samen met Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten. "Dat is een win-winsituatie", vindt Stevens. "Wij halen jonge boompjes weg van de heidevelden, dat is mooi hout voor ons paasvuur. Voor de natuurorganisaties is het ook gunstig: door het verwijderen van die 'opslag' voorkomen we dat de heide dichtgroeit."

Volgens Stevens is het natuurbeheer goed gereguleerd. "We overleggen een keer per jaar met Staatsbosbeheer en Natuurmonumenten; ieder buurtschap krijgt dan bepaalde gebieden toegewezen op de heide. Vervolgens ga je daar in de maanden voor Pasen met zo veel mogelijk mensen hout ophalen. Regelmatig komt de boswachter daarbij een kijkje nemen."

Smog

Tegelijkertijd klinkt ook kritiek op de paasvurentraditie in met name Oost-Nederland. Zo komt er bij de branden CO2 vrij en kunnen de rook en geur overlast veroorzaken, vooral bij mensen die last hebben van hun luchtwegen.

Het RIVM waarschuwde vandaag al voor smog door de paasvuren in Duitsland en het oosten van Nederland. Omdat er oostenwind staat, kan de daarbij uitgestoten fijnstof zich snel over de rest van Nederland verspreiden. De smogwaarschuwing geldt tot en met maandag.

Stevens zegt soms wel een beetje te worstelen met die kritiek. "We stoten wel wat uit, maar aan de andere kant doen we ook veel terug in de vorm van natuurbeheer." Verder denkt hij dat het merendeel van de inwoners van Oost-Nederland voorstander is van de paasvuren. "Het idee dat je vuur stookt met Pasen is hier heel erg verankerd."

In Nederland worden jaarlijks enkele honderden paasvuren aangestoken, hoewel dat de afgelopen twee jaar vanwege corona niet is gebeurd. Ook in 2019 konden veel vreugdevuren niet doorgaan, toen vanwege het risico op natuurbranden door droogte.

De regels waar paasvuren aan moeten voldoen verschillen per gemeente. Zo mag er in sommige gemeenten alleen snoeihout op de paasbulten terechtkomen. Ook zijn er allerlei vergunningen nodig en zijn er brandveiligheidseisen voor de constructie van de houtstapel, schreef RTV Oost in 2015 al.

https://nos.nl/l/2425410

Column: het nuttige van CO2 (Telegraaf financieel)

De duistere kant van teveel broeikasgassen (bkg) is inmiddels algemeen bekend. Het brengt klimaatverandering, met hogere temperaturen, meer droogte, zeespiegelstijging, bosbranden, extreem weer, woestijnvorming, verlies aan biodiversiteit en luchtvervuiling tot gevolg. Maar sommige bkg – zoals CO2 – hebben ook positieve kanten. CO2 kan namelijk ook goed gerecycled worden. De schaal ervan is echter nog klein, maar de potentie lijkt groot.

https://www.telegraaf.nl/financieel/356048066/column-het-nuttige-van-co2

‘We houden hoop’ (Sargasso)

LONGREAD - Sinds de oorlog in Oekraïne begon, heb ik elke dag contact met mijn twee vrienden in Kyiv. Ik schrijf op wat ze meemaken. Dit is deel 7 uit de serie ‘Overleven in Kyiv’.

Donderdag 24 maart. De bosbranden bij Chernobyl zorgen voor smog in Kyiv. ‘We hebben er niet de hele tijd last van,’ laat Ada weten.
Het voelt wat gek dat ik alles rondom Kyiv opzoek om precies te weten met welke omstandigheden Viktor en Ada te maken hebben. Bijna alsof ik een soort stalker ben.
‘Je steun is heel belangrijk voor ons,’ schrijft Ada. ‘Je bent de verbinding naar het leven dat we vroeger voor deze oorlog hadden.’

Enigszins verontrust vraagt Ada zich af of Europa er klaar voor is niet meer afhankelijk te zijn van het Russische gas en de olie. Want dat zou ongetwijfeld gevolgen hebben. ‘Begrijpt Europa dat Oekraïne daar niet schuldig aan is?’
Ik verzeker haar dat niemand Oekraïne ergens de schuld van geeft, behalve misschien wat mensen die het Russische verhaal geloven over neo-nazis en genocide.
‘Ik hoop dat deze oorlog niet teveel het leven van gewone mensen in Europa beïnvloedt,’ schrijft ze.

Waarschuwingen

Viktor stuurt ondertussen een screenshot van de app die waarschuwt voor de luchtaanvallen. Om 11.27 uur is een waarschuwing, die om 12.04 wordt opgeheven. Tien minuten later volgt een waarschuwing, die om 12.27 wordt opgeheven. Om 12.31 een nieuwe waarschuwing. Het betekent dat ze in de schuilkelder moeten blijven. ‘We hebben alleen tijd om even naar boven naar ons appartement te gaan om ons te wassen en te eten.’

‘Vandaag is mijn opa jarig,’ schrijft Ada. ‘Sinds de oorlog uitbrak hebben we hem niet meer gezien. We belden met hem en met tranen in zijn stem zei hij dat zijn leven in een oorlog begon en ook zal eindigen. Het was afschuwelijk. We spraken elkaar lang en we hebben afgesproken dat we na de oorlog zijn verjaardag gaan vieren. Ik hoop dat het zover komt.’

‘We bereiden ons erop voor dat deze situatie nog tot eind april gaat duren,’ schrijft Viktor. ‘Daarna is er misschien een soort van normaal leven mogelijk. Maar het kan ook nog een jaar duren.’

Slechte informatie

Vrijdag 25 maart. Ada stuurt een filmpje door die laat zien hoe Bucha, Irpin en Hostomel eruit zagen voordat deze buitenwijken van Kyiv werden gebombardeerd. De beelden lijken uit een makelaarsvideo te komen, maar de foto’s van de verwoesting die erop volgen zijn rauw en echt. ‘Het waren ooit heel gezellige stadjes.’

Die dag kunnen ze met het gezin naar buiten. Voor even. ‘Er waren veel explosies en geluiden van beschietingen,’ vertelt Ada. ‘Die waren te dichtbij, dus we zijn snel weer naar binnen gegaan. De informatievoorziening over aanvallen is verslechterd. Onze mensen berichtten eerder over waar aanvallen gaan plaatsvinden, maar nu houdt de vijand onze kanalen in de gaten en past de aanval op het laatste moment aan. Dus nu krijgen we minder info, zodat de Russen daarop niet kunnen anticiperen.’

Ada en Viktor hebben meer zorgen. Ada: ’Er wordt gezegd dat steden waar de bezetters niet door onze verdediging kunnen breken, risico lopen op een chemische aanval. Dat is vreselijk moeilijk. Dus nu lezen we alles over hoe we onszelf tegen zoiets kunnen beschermen; zoals informatie van een Syrische arts.’
Viktor laat zich er weinig over uit: ‘We hopen maar dat het niet gebeurt.’
Later vind ik de infographic die ze hebben gekregen. Als er een aanval is: overal waar buitenlucht naar binnen kan komen dichten. Of als gas wordt verspreidt: een veilige plek zoeken, je wassen en andere kleren aantrekken.

Eeuwigheid

Zaterdag 26 maart. Er zijn flinke explosies in Kyiv, maar niet aan de kant waar Ada en Viktor met hun vierjarige zoontje Tomko wonen. ‘We leven nog!’ antwoordt Ada. ‘Op dit moment zijn Tomko en Viktor buiten en ben ik aan het koken. Het lijkt bijna normaal.’

Behalve dat het allesbehalve normaal is. Ze zijn alleen gewend geraakt aan het constante gevaar. ‘Elke nacht worden we wel even een paar keer wakker en dan lezen we het nieuws voor een paar minuten. Het gaat automatisch. Maar het liefste zou ik gewoon onafgebroken willen slapen en kunnen ontspannen. Er zijn alleen wat kleine momenten waarop ik me even blij kan voelen, maar die voelen nooit vrij en onbezorgd. Het voelt nu alsof deze oorlog al een eeuwigheid duurt en nooit meer zal stoppen. Al geloven en hopen we dat het wel gebeurt.’

Verjaardag

Zondag 27 maart. Het is Ada’s verjaardag. ‘Sinds 2 uur vannacht hebben we geen explosies of alarmen gehoord,’ schrijft Viktor. ‘Het voelt bijna als een gewone dag. Tegelijkertijd is het gek om nu Ada’s verjaardag te vieren. Maar dat doen we wel als de oorlog voorbij is.’
Ada is ondertussen weinig bezig met haar verjaardag. ‘We hebben sinds 5 maart niets meer gehoord van mijn nicht en haar dochter. Ze woont in Irpin en hun flat is aangevallen.’ De foto van het gebouw die ze stuurt laat weliswaar zien dat het appartement net niet is geraakt door een raket, maar dat biedt weinig zekerheid.
‘Misschien zijn hun telefoons wel stuk. Wie weet nu nog telefoonnummers uit hun hoofd?’ probeer ik.
‘We houden inderdaad hoop,’ schrijft Ada terug.

 

Vorige afleveringen gemist?

 

* Om de privacy van mijn vrienden te beschermen gebruik ik gefingeerde namen.

 

Lees meer berichten op Sargasso
https://sargasso.nl/we-houden-hoop/

‘We springen niet meer op bij elke knal’ (Sargasso)

LONGREAD - 25 dagen geleden viel Rusland Oekraïne binnen. Sindsdien heb ik elke dag contact met mijn twee vrienden in Kyiv. Met hun vierjarig zoontje en hond zitten ze de oorlog uit. Ik schrijf op wat ze meemaken. Dit is deel 6 uit de serie ‘Overleven in Kyiv’.

Via Instagram krijg ik van Ada een doorgestuurde post: afgeluisterde berichten van Russische soldaten met hun familie. Ik frons. Het laatste wat ik wist was dat gevangengenomen soldaten huilend met hun moeder bellen (‘We zijn bezetters, mama… het is echt een nachtmerrie.’, Volkskrant, 9 maart 2022). Deze laten zelfingenomen weten hoe ze huizen en winkels plunderen. En erger: ‘Ik reed mijn tank door de tuin dwars door de deur, schoot iedereen neer, verkrachtte hen. (…) Ik krijg er waarschijnlijk nog een medaille voor ook.’

Ada is bitter. ‘Als ons leger de Russische soldaten gevangen hebben genomen vertellen ze het verhaal dat ze tijdens hun training hebben geleerd. Maar dat is niet zoals ze zijn. Ze haten ons. Je hoort hun minachting voor ons als ze vrijuit praten. Het valt allemaal op hun plek. Ze bombarderen burgerdoelen. Bij het theater in Mariupol was in enorme letters “kinderen” geschreven. Dat was goed zichtbaar voor de piloot van de bommenwerper. En toch drukte die op de knop om de bom te lanceren.’

Zware rook

Zaterdag 19 maart. Ik lees over slechte luchtkwaliteit in Kyiv en over smog. ‘Vanmorgen rond een uur of zes werden we wakker van een zware brandlucht,’ schrijft Viktor. ‘Op straat hing overal zware rook, het was angstaanjagend. Toen kwam het bericht dat de brand kwam van een vuilnisbelt in Novi Petrivtsi, het dorp dat twee dagen eerder nog zwaar was gebombardeerd.’
‘Een paar uur later was de rook en de geur weg,’ vult Ada aan, ‘maar toen viel de elektriciteit uit en deed de wifi het niet meer. We gebruiken mobiel internet, maar de verbinding is niet best.’

Viktor laat weten dat er blijkbaar een groot ongeluk was in de elektriciteitstoevoer. ‘Ze zijn nu bezig met reparaties, maar ze zeiden dat het nog wel tot acht uur ’s avonds zou duren voordat er weer stroom is.’ Hij voegt eraan toe dat de stroom er ook af kan liggen vanwege sabotage.

Stroom

Een somber gevoel dat ik al eerder heb gehad overvalt me. Als er iets met ze gebeurt, dan weet ik dat niet zeker, maar moet ik daarvan uit gaan omdat ze niet meer op mijn berichtjes reageren. Hoe moet dat als de elektriciteit echt weg is? Ze kunnen hun telefoons dan niet meer opladen. Maar dat is nog het minste van het probleem. Hoe koken ze? Hoe houden ze zich warm? Hoe veilig zijn ze nog zonder elektriciteit? Ik vertel hen mijn zorgen niet, dat heeft geen zin.

’s Avonds, als het in Kyiv na achten is vraag ik Viktor of de stroom het weer doet. ‘Gelukkig was de stroom er maar een paar uur af,’ antwoordt hij. ‘En we hadden het niet koud; de verwarming blijft het gewoon doen. Alleen de wifi lag er heel lang uit, maar die tijd hebben we buiten doorgebracht, omdat de luchtkwaliteit inmiddels weer normaal was. Eigenlijk was het best een goede dag. In elk geval een heel stuk beter dan hoe die begon.’

Woede en angst

Zondag 20 maart. ‘Al twee dagen zonder raketinslag,’ schrijft Ada. Een paar uur later na dat berichtje vallen bommen in het meest westelijke stadsdistrict van Kyiv. Een flatgebouw van tien verdiepingen is ernstig beschadigd, maar voor zover bekend zijn er geen doden. Ada en Viktor wonen in een ander district.
‘De rest van de dag waren er steeds explosies,’ schrijft Viktor. ‘Toch zijn we een paar uur buiten geweest.’

Ik vraag of ze nu anders reageren op de constante angst. ‘In ons is er zeker iets veranderd,’ antwoordt Viktor. ‘Ik heb nog nooit eerder iets gevoeld wat ook maar enigszins in de buurt kwam van dit. In het begin was er natuurlijk heel veel angst. Daarna was er vooral woede. Nu lijken die twee met elkaar versmolten. Over het algemeen zijn we wel veel kalmer over deze nieuwe werkelijkheid. We springen niet meer op bij elke knal, ook niet als we buiten lopen. We begrijpen inmiddels wat we in verschillende situaties moeten doen. Behalve als er iets nieuws gebeurt. Gisteren met al die rook in heel Kyiv, dat was heel eng. We vreesden voor chemische wapens, of een grote bosbrand bij Chernobyl. Op zo’n moment voelen we de angst weer zoals in de eerste dagen van deze oorlog.’

 

Vorige afleveringen gemist?

 

* Om hun privacy te beschermen zijn Viktor en Ada gefingeerde namen.

Lees meer berichten op Sargasso
https://sargasso.nl/we-springen-niet-meer-op-bij-elke-knal/