Superhittegolf: eerste tropische dag van augustus is een feit, sommige mensen koelen af in de sneeuw (Omroep Brabant)

Zonnebril op, waterglijbaan af! Het wordt donderdag tropisch heet in onze provincie. Met temperaturen van minimaal dertig graden gaat Brabant de komende dagen misschien wel de meest tropische hittegolf in jaren tegemoet. In dit liveblog volgen we hoe Brabant donderdag omgaat met deze zinderende hitte.

Heb jij een mooie foto van jouw warme zondag, of misschien heb je eigen hittenieuws? Stuur een mailtje naar de redactie!

18.45
Het was vandaag al goed warm. In 32.2 tikte de thermometer op het officiële meetstation de 32.2 graden aan. In Volkel was het 32.1 graden en in Woensdrecht en Eindhoven beiden 31.9 graden. "Deze temperaturen werden rond vier uur gemeten", zegt weerman Raymond Klaassen van Weerplaza tegen Omroep Brabant.

"De verwachting is dat het morgen en dit weekend nog warmer wordt. Morgen gaan we richting de 34 graden."

16.50

16.45
Wie echt aan de hitte wil ontsnappen, kan natuurlijk de schaduw of de airco opzoeken. Maar de echte hittehaters kunnen zelfs tijdens een hittegolf de sneeuw opzoeken... in SnowWorld Rucphen bijvoorbeeld. Het is er de afgelopen dagen drukker dan normaal in de zomer, zegt Wim Huubregtse: ‘Het lijkt erop dat mensen echt verkoeling zoeken.’ Wie dus écht wil afkoelen: het is er tussen de -5 en de -8 graden.

16.35
De een vindt het heerlijk, de ander baalt. Dit vinden Brabanders van de superhittegolf:

16.30
De Efteling geeft wat verkoelende tips voor mensen die de komende dagen het pretpark bezoeken.

16.15
Wakker Dier geeft boeren een tip over hoe dieren in de wei hun kopjes koel kunnen houden.

15.11
Vier stalen bruggen in Zuid-Holland, waaronder de Merwedebrug, worden vanaf donderdagmiddag preventief gekoeld met water in verband met het warme zomerweer. Door te koelen wil Rijkswaterstaat het uitzetten van de stalen brugonderdelen door de hoge temperaturen beperken.

15.10
Het risico op brand in de natuur is groot, waarschuwt de brandweer. "Gaat u toch bosrijke- en heidegebieden in? Houd 1,5 meter afstand tot anderen, wees extra alert met vuur in de natuur."

15.00
Het is officieel een tropische dag in Brabant, zegt meteoroloog Raymond Klaassen van Weerplaza. “In Gilze-Rijen is het nu 30,4 graden. In Woensdrecht wordt de laagste temperatuur gemeten in Brabant: 29,9 graden. Maar die temperaturen gaan alleen maar verder stijgen. Daar komt nog wel een graadje of twee bij”, zegt Klaassen.

14.35
Mocht je nog een tocht naar een van de Nederlandse stranden overwegen: doe het niet met de auto. Parkeerplaatsen langs de Noordzeekust zijn donderdag grotendeels volgestroomd. Veel gemeenten, waaronder Hoek van Holland, Kijkduin, Bloemendaal, Haarlem en Noordwijk, waarschuwen strandgangers dat ze alleen nog op de fiets of te voet een strand kunnen bereiken.

14.10
De serviceberichten van de gemeentes blijven binnenstromen.

Ook nog een kleine update over het buitenzetten van het afval: de gemeentes Drimmelen, Baarle-Nassau, Alphen-Chaam en Gilze-Rijen hebben het ophalen op ophaaldagen nu opnieuw vervroegd. De containers worden een halfuur eerder opgehaald, vanaf zeven uur uur 's ochtends.

12.40

12.20
In verband met de aanhoudende hoge temperaturen de komende dagen heeft Rijkswaterstaat een hitteprotocol in werking gesteld. Dat betekent dat gestrande automobilisten extra snel worden geholpen om te voorkomen dat ze onnodig lang in de volle zon moeten blijven staan.

"Bij pech wordt er meteen een berger ingeschakeld zodat mensen niet te lang op het hete asfalt hoeven te staan", aldus een woordvoerster. "Het voertuig en de mensen worden meegenomen naar een schaduwrijke plek waar ook water aanwezig is waar ze dan verder worden geholpen."

11.50

11.36
Sommige gemeentes beginnen de komende dagen eerder met het ophalen van afval vanwege het warme weer. In de gemeente Baarle-Nassau en Gilze-Rijen moeten de containers op ophaaldagen om halfacht 's ochtends al op straat staan, bijvoorbeeld.

11.20
De zomersfeer zit er goed in, ook bij Omroep Brabant.

11.06
Wie een lange autorit gaat maken in de tropische hitte, kan het beste een paraplu meenemen. Zo bescherm je jezelf tegen de brandende zon als je bij pech je auto uit moet, zo adviseert de ANWB. De ANWB raadt automobilisten verder aan genoeg water mee te nemen en de airco niet al te koud te zetten, niet meer dan 6 graden onder de buitentemperatuur.

Daarmee voorkom je klachten als verkoudheid of hoofd- en keelpijn. Komend weekend wordt het weer druk op de Europese wegen door vakantieverkeer. Zo geldt komende zaterdag in Frankrijk als 'zwarte zaterdag', met miljoenen mensen die naar hun vakantieadres rijden of juist terugkeren naar huis. Ook Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Italië wacht een druk weekend.

10.57
Gezocht: verkoeling. Ook bij Willem II.

10.43

10.33

09.20
Het lijkt zo verleidelijk: genieten van de warme, zelfs hete zon. Maar wees gewaarschuwd als je je lichaam de komende week gaat blootstellen aan tropische temperaturen. Uitdroging ligt namelijk op de loer, voor jong én oud.

08.45
Om te kunnen spreken over een hittegolf zijn de vereisten simpel: het moet vijf dagen achter elkaar minstens 25 graden zijn, waarvan het drie dagen warmer moet zijn dan dertig graden (tropisch warm). Dat gaat volgens de weermodellen wel lukken komende week - misschien duurt de hittegolf zelfs negen dagen.

Met name in het zuiden wordt het de komende dagen warm: bijna acht achtereenvolgende dagen liggen de temperaturen hier boven de dertig graden. Een 'superhittegolf', aldus de experts van Weerplaza. En deze superhittegolf kan wel eens zes dagen duren.

In de zomer van 1976 was het nóg langer enorm heet in Brabant. Toen hadden we in zowel Gilze-Rijen als Eindhoven te maken met acht tropische dagen, met temperaturen van dertig graden of meer dus, op een rij.

08.30
Het Rode Kruis roept donderdag op om extra goed op elkaar te letten tijdens de komende warme dagen. De hulporganisatie maakt zich in deze coronatijd vooral zorgen over ouderen, chronisch zieken, mensen met overgewicht en dak- en thuislozen. "Zij lopen meer risico bij hitte. Wij raden iedereen aan een beetje extra op elkaar te letten", zegt Yvonne Breedijk, projectleider hitte bij het Rode Kruis.

08.00
Het was al behoorlijk warm de afgelopen dagen, maar vanaf donderdag gaat het kwik nog een stuk verder omhoog. Omdat zulke hoge temperaturen ook risico’s met zich meebrengen, wordt donderdag het Nationaal Hitteplan in Brabant en de rest van Nederland in werking gesteld.

https://www.omroepbrabant.nl/nieuws/3242410/superhittegolf-eerste-tropische-dag-van-augustus-is-een-feit-sommige-mensen-koelen-af-in-de-sneeuw

Als wij onze wereld niet veranderen, verandert zij ons (Joop)

https://joop.bnnvara.nl/content/uploads/2020/04/49775977028_c4eff363fa_o.jpg

cc-foto: Charlievdb

De periode van het ‘I told you so’, ‘ik zei het je toch’, is aangebroken. Dan zijn er plotseling veel mensen zonder diploma die met hun persoonlijke agenda tevoorschijn komen. Van het is God’s straf voor onze zonden tot 5G.

Er zijn veel professionele mensen die over de potentiële bedreigingen waarmee we nu kampen hebben geschreven en aan kunnen tonen dat ze jaren geleden waarschuwden. ‘Goh,’ zeggen we dan, ‘dat ze dat in 2008 al opgeschreven hebben’. Wie echter een beetje kennis en inzicht heeft in de biologie begrijpt wat er stond te gebeuren. Erg moeilijk is het niet om de grote lijnen te voorspellen. Zelfs ik kan het.

In mijn boek ‘Gezond’ dat in 2011 verscheen en gaat over wat we precies met gezondheid bedoelen. Hoe dat de resultante is van de balans tussen onze aanleg en de leefomgeving die we, naarmate er meer mensen kwamen, steeds radicaler en sneller veranderd hebben. Hoe de zorg die we opgebouwd hadden om daarbij een rol van betekenis te spelen werd afgebroken. Hoe de veilige verzorging voor een vergrijzende bevolking en de oververhitte verwachtingen voor wat voor ons dagelijks leed gedaan kan worden, onbetaalbaar werden. En dat er uiteindelijk gekozen werd om gezondheid niet als proces, waarin we allen met elkaar in hetzelfde bootje zitten, te zien maar om het als een markt te gaan formuleren. Aan het slot van mijn boek kwam ik tot de belangrijkste uitdagingen voor samenleving, gezondheid en zorg.

Ten eerste kun je niet toe met een door financiële belangen aangestuurde zorg en de daarbij behorende manier van met elkaar omgaan. We worstelen met een enorme toename van obesitas, diabetes type 2 en verschillende vormen van kanker. Het zijn kostbare aandoeningen voor samenlevingen overal ter wereld, want je moet jarenlang behandelen. Dus is vooral geprobeerd dat af te wentelen op een individuele keuze van mensen en zo trachtte men de andere kant, die van onze leefomstandigheden, uit zicht te houden. Echt grote beslissingen op het gebied van onze voedselketen, onze energieproductie en mobiliteit zijn er in de afgelopen jaren niet genomen.

Ten tweede kun je de zorg voor ouder wordende mensen en andere kwetsbaren, in een wereld waarin de gebruikelijke sociale supportmechanismen het af laten weten, niet met het ontslaan van personeel oplossen. Het moment dat dat tot problemen zou leiden kon je ruim van tevoren aan zien komen.

Ten derde veranderden we onze leefwereld dusdanig dat de balans tussen de erin levende organismen grondig verstoord werd. Een quote uit mijn boek Gezond: “Het openleggen van de oerwouden in Azië en Zuid-Amerika heeft niet alleen gezorgd voor verschraling van de dunne laag vruchtbare grond en verandering van het klimaat. Het veranderen van het oerbos om daar producten voor de wereldmarkt te produceren, had ook tot gevolg dat veel ziektevectoren natuurlijke gastheren kwijtraakten. In Thailand zorgde bovendien de introductie van tractoren ervoor dat de muggen niet meer de buffels die de ploeg voorttrokken prikten, maar de mensen die op de tractoren zaten. Parasitaire ziekten die ooit beperkt waren kregen op die manier een kans over te gaan op mensen, die door overbevolking en de noodzaak te overleven gedwongen waren het nieuw ontgonnen terrein te bewerken.”

En: “De enorme druk op vruchtbare grond zorgt voor opeenhopingen van mensen onder condities van grote schaarste bij wie nieuwe ziekten zoals hiv-infectie, ebola, lassa zich ideaal kunnen ontwikkelen. Behandelingen zijn er niet.” Dat laatste moet ik enigszins nuanceren. Tegenwoordig kun je zeggen dat toegang tot behandelingen er voor gemarginaliseerde mensen nauwelijks is.

En dat niet alleen. Weer een quote: “Onze zomers worden warmer door het broeikaseffect. In het septembernummer van 2008 van het medische vakblad Journal of Allergy and Clinical Immunology hebben medische deskundigen gekeken naar de gevolgen van de opwarming van de aarde. Een warmer klimaat zorgt ervoor dat bloesems eerder in het voorjaar verschijnen en dat we dus te maken hebben met een langer pollenseizoen. Bovendien zorgt een warmer klimaat voor meer plantengroei en dus meer pollenvorming. Dat betekent dat het allergieseizoen voor mensen met allergie zwaarder wordt. Ook draagt een warmer klimaat bij aan meer luchtvervuiling, meer ozon en bosbranden, die allemaal de kwaliteit van de lucht verslechteren. Het komt er in de praktijk op neer dat mensen ernstiger vormen van astma zullen hebben, vaker aanvallen zullen meemaken en dat hun kwaliteit van leven daar ernstig onder te lijden heeft. Het zorgde er al voor dat in 2008 astma opgenomen werd op een lijst van mogelijker risico’s van opwarming van de aarde in een Amerikaans overheidsrapport van het Environmental Protection Agency. Chronische luchtweginfecties hebben een direct verband met luchtvervuiling. Het is er niet de oorzaak van, maar bij meer luchtvervuiling is er oversterfte te zien van mensen met chronische luchtweginfecties.’

Op zijn best zouden zulke teksten aanzetten tot een discussie waarbij de brenger van de boodschap (die iedereen al best wel kende maar verzweeg) terzijde wordt geschoven als doemdenker, cultuurpessimist en dat wie pleit voor een verandering van leefstijl van mensen het verwijt krijgt een naïeve gutmensch te zijn. Op zijn slechts werden die teksten helemaal niet gelezen. Maar wij mensen zijn toch hoop ik wel tot iets beters in staat dan dat.

Kijk eens naar het plaatje van onze gezondheid in het licht van de COVID19 pandemie. Die lijkt alles in een paar weken op zijn kop te zetten. Maar alles valt toch op zijn plek, alleen niet een die we leuk vinden. Ergens in de wereld werd het gebied waar de vleermuizen leefden opengegooid, gingen hun virussen over op schubdieren, die op een drukbezochte markt verkocht werden voor medicinaal gebruik. En kijk, daar bleek ineens dat het virus ook overdraagbaar op mensen was.

Er was geen natuurlijke immuniteit tegen opgebouwd, er bestond geen vaccin en het was zoeken naar een effectief medicijn. Razendsnel verspreidde het zich via onze reishonger van dichtbevolkte wereldstad naar een dorp waar feest werd gevierd, van carnavalsvierders naar bewoners van een verpleeghuis. Elke richting vond het zijn weg. En wie obees was of aan diabetes type 2 leed, liep de grootste kans om de behandeling op het IC niet te overleven. De longontsteking die bij de CORVID19 infectie behoort betekent natuurlijk erg veel voor mensen met astma en andere chronische luchtweginfecties. Veel mensen in een gebied met veel luchtvervuiling liepen tijdens COVID19 pandemie de kans om in een categorie ‘oversterfte’ terecht te komen. Daarvan weten we meestal niet of ze ook besmet waren.

Dat allemaal moest gemanaged worden in een zorgstelsel waarin men brutaal bezuinigd had (tot op de mondkapjes toe) zodat er geen voorzorgmaatregelen waren getroffen tegen een mogelijk risico, waar men onvoldoende personeel in dienst had dat getraind was in een dergelijke ziektedruk, omdat het ontslaan van personeel de afgelopen jaren het belangrijkste onderdeel van het beleid vormde.

A perfect storm noemen ze dat in het Engels. Alles lag klaar voor COVID19 om die machtige mensenwereld op de knieën te krijgen. En nu verbaasd kijken? Ik denk van niet. Laten we het als een wake up call beschouwen, een impuls om onze wereld te veranderen en niet om alleen maar terug te keren naar hoe het vlak voor deze wereldramp eraan toeging. Als we mondjesmaat die oude wereld weer toelaten zal er telkens weer een opleving van de pandemie plaats vinden. En tegen de tijd dat we wel allemaal gevaccineerd zijn, is er weer een andere parasiet die zich aandient.

Pessimistisch? Met de kennis van nu weten we dat alle uitbraken van zich onverwacht aandiende micro-organismen in het verleden niets met doemdenken te maken hadden, maar met een realistische verwachting. Mijn levensdevies is ‘be pessimistic in mind, but optimistic by heart’. Grijp de kansen die er nu zijn.

https://joop.bnnvara.nl/opinies/als-wij-onze-wereld-niet-veranderen-verandert-zij-ons

Deze wetenschapper veroorzaakte een revolutie in het denken over ons immuunsysteem (NPO Radio 1 Wetenschap & Techniek)

https://www.nporadio1.nl/images/2020/02/21_de9c9bc598_Siroon-Bekkering.jpg

Onderzoeker Siroon Bekkering bestudeert in Australië witte bloedcellen van jonge kinderen met obesitas. Zij hebben namelijk een hoog risico op hart- en vaatziekten op jonge leeftijd.

Ze onderzoekt hoe de bloedcellen van kinderen met obesitas anders omgaan met bacteriën dan bloedcellen van gezonde kinderen. Zo hoopt ze meer te weten te komen over de werking van het immuunsysteem. 

{audiofragment audio="377705" caption="Focus met wakkere wetenschapper Siroon Bekkering" }

Siroon won in 2019 de Nationale Postdocprijs voor haar onderzoek naar het immuunsysteem. Inmiddels doet ze anderhalf jaar onderzoek aan het Royal Children’s Hospital in Melbourne, Australië. Daar onderzoekt ze de ontwikkeling van hart- en vaatziekten bij jonge kinderen met obesitas. Haar bevindingen leidden tot een revolutie over het denken over het immuunsysteem.

Witte bloedcellen in de vriezer 

Met een Rubicon-beurs vertrok Siroon anderhalf jaar geleden naar Melbourne. In het Royal Children’s Hospital liggen witte bloedcellen ingevroren in een soort 'winterslaap'. Door die bloot te stellen aan bijvoorbeeld bacteriën kan Siroon onderzoeken hoe cellen hierop reageren.  

{articles "Nieuwe aanpak obesitas onder kinderen: meer dan sporten en diëten" id="14490" }

Over het resultaat kan de wetenschapper nog weinig zeggen, maar de hoop is dat de resultaten duidelijkheid kunnen geven over de werking van immuunsysteem van patiënten met hart- en vaatziekten, in vergelijking met gezonde mensen. Uiteindelijk is het doel medicijnen te ontwikkelen om slecht-functionerende immuunsystemen weer gezond te maken.

‘Het Europa binnen Australië’  

Het leven in Australië bevalt Siroon goed: "Ze noemen het hier een beetje het Europa binnen Australië, weer heel anders dan Sydney bijvoorbeeld." Ook bevalt het eten haar goed, aangezien ze zelf een beetje een foodie is: "Het draait hier allemaal om voedsel, bijna net zoveel restaurants als inwoners en op elke hoek van de straat kan je terecht voor ontiegelijk goede koffie of exotisch eten overal vandaan." 

Siroon Bekkering maakt zelf ook vlogs over haar leven in Australie: 
{video url="https://www.youtube.com/watch?v=WCiki2HZTY0 " start=""}

‘Het was het gesprek van de dag’

Tijdens de branden in het zuidoosten van Australië was het wat spannender. Ook al waren er geen natuurbranden in Melbourne zelf, je kon het wel merken. "Het was het gesprek van de dag. Af en toe keek je naar buiten en dan zag je niet verder dan een paar meter, het was gewoon binnenblijven en wachten tot het weg ging."

"De eerste dag dat het zo erg was moesten ze aanpassingen doen aan het filtersysteem, voornamelijk in mijn lab, dus ik moest even van laboratorium verhuizen."

Terug naar Nederland 

Inmiddels zijn de koffers van Siroon alweer gepakt om terug te gaan naar Nederland. Eenmaal terug gaat ze bij het Radboud UMC de resultaten analyseren en verder met het onderzoek. In maart start ze een nieuw onderzoek, waarin ze gaat kijken naar de voorlopercellen van het immuunsysteem, die aan worden gemaakt in het beenmerg. Er zijn steeds meer aanwijzingen dat ook daar verschillen te vinden zijn in patiënten met hart- en vaatziekten.

Siroon heeft wel zin om weer terug te gaan naar Nederland. Wat ze het meest gaat missen aan Australië? "De natuur met kangoeroes en de koala’s."

NPO Radio 1 houdt je dagelijks op de hoogte over de laatste ontwikkelingen in de wetenschap  

Maandag t/m vrijdag rond 16.20 uur in Nieuws en Co
Iedere werkdag van 02.00 tot 04.00 uur in Focus 
En wanneer je maar wilt in de podcast Focus Wetenschap

https://www.nporadio1.nl/wetenschap-techniek/21827-wetenschapper-siroon-bekkering-revolutie-immuunsysteem

Nee, een duurzame wereld begint niet bij jezelf. Een pleidooi tegen consumentenactivisme (Vrij Nederland)

‘Als we onze planeet willen redden, zullen we minder vlees moeten eten,’ betoogt Jonathan Safran Foer in zijn nieuwste boek Het klimaat zijn wij. De wereld redden begint bij het ontbijt. De Amerikaanse bestsellerauteur tourt momenteel door Europa met zijn voornaamste boodschap: als we niet op een ecologische ramp willen afstevenen, moeten we allemaal drastisch minderen met onze niet-duurzame, schadelijke eetgewoonten.

Gelet op het aandeel in ontbossing en CO2-uitstoot, richt hij zijn pijlen vooral op de consumptie van dierlijke producten en propageert hij een veganistisch dieet – in elk geval voor twee maaltijden per dag. ‘Je zou, op het moment dat je de menukaart voor je hebt, hetzelfde gevoel moeten hebben als wanneer je naar de brandende Amazone kijkt,’ zegt hij erover in een interview met NRC Handelsblad. Die toast met bacon en ei heeft opeens de nasmaak van verschroeid regenwoud, en dat is precies de bedoeling.

Wat Safran Foer roept, is niet nieuw; hij is de zoveelste beroemde volgeling van het rap groeiende genootschap der consumentenactivisten, of portemonneestrijders. De kern van hun boodschap: met de manier waarop jij als individu je geld uitgeeft, bepaal je of je de gezondheid van ons ecosysteem wil schaden of verbeteren. Elke aanschaf wordt daarmee een morele dan wel immorele keuze. Uit dit consumentenactivisme is een krachtige nieuwe schaamtecultus ontstaan, die allerlei mogelijke uitlopers kent.

Vliegschaamte, autoschaamte, vleesschaamte, stookschaamte of fast fashion-schaamte: je kunt het zo gek niet verzinnen of er wordt ergens, door iemand, met misprijzen vastgesteld dat jouw koopgedrag de wereld naar de knoppen helpt. De onbewuste consument laat ecologische voetafdrukken achter als een olifant, en het is zaak van hem of haar zo snel mogelijke een verlichte, tevens vederlichte, consumindermuis te maken.

Deze filosofie is de laatste jaren gemeengoed geworden en kent veel aanhangers. Politici, CEO’s, jonge influencers en grote beroemdheden laten zich voorstaan op hun ethische lifestyle in een steeds wanhopiger strijd tegen klimaatverandering. Een strijd, overigens, die ik volledig onderschrijf. Sterker nog: ik schaar mij aan de zijde van de zogenaamde ‘alarmisten’, zoals deze groep wetenschappers soms smalend wordt genoemd, alsof ze hun hysterie niet goed weten te beteugelen. Het zijn de experts die waarschuwen dat we zonder ingrijpende economische en politieke veranderingen een cruciaal kantelpunt naderen waarop ecosystemen zullen instorten en niet meer tot regeneratie in staat zijn.

Juist daarom is mijn geduld met types als Jonathan ‘duurzaamheid is een keuze’ Safran Foer op. Consumentenactivisme is een zijweg die niet alleen (te) weinig bijdraagt, maar een snelle, zinvolle aanpak van klimaatverandering zelfs in de weg staat.

Simplistische oorlogsretoriek

De meest gehoorde reactie op mijn standpunt: waarom zou je een tégenstander van consumentenactivisme zijn? Baat het niet, het schaadt ook niet. Bovendien kan het toch allebei: én propageren dat mensen hun koopgedrag moeten aanpassen, én vinden dat overheden en industrie actie moeten ondernemen? Dat klinkt inderdaad redelijk. Ik heb dan ook geen bezwaar tegen portemonneestrijders achter de voordeur – integendeel. Iedereen die de tijd en het geld heeft zich in zijn dagelijkse leven over dit soort keuzes te buigen, moet dat vooral doen. Rolmodellen zijn belangrijk en kunnen anderen inspireren tot duurzamer keuzes.

Het wordt anders wanneer die individuele levensstijl wordt verheven tot een activistische publieke strategie, die bovendien wordt gepresenteerd als een serieuze (deel)oplossing van het klimaatvraagstuk.

Ten eerste is dat niet zo, waarover later meer, en ten tweede maak je zo van ieder individu dat, bewust of onbewust, de ‘verkeerde’ keuzes maakt, de vijand. Een immoreel wezen, verantwoordelijk voor het feit dat de wereld vergaat.

Dat is precies wat consumentenactivisten doen. Als een peloton groene George Bush-soldaten bezigen ze simplistische oorlogsretoriek, die ‘de ander’ automatisch in het foute kamp plaatst: You’re with us or you’re against us. Een constante stroom doempraat komt zo dagelijks voorbij in interviews, artikelen of op de sociale media van populaire jongens en meisjes die lachend reclame maken voor ‘duurzame’ producten van de meest vervuilende multinationals.

Nu ben ik niet van het teerhartige slag dat klaagt over ‘de verkeerde toon’, zoals actievoerders vaak wordt verweten. Het gaat erom dat de oorlogstaal tegen de verkeerden is gericht.

Een greep uit de gebezigde kreten: ‘Hoor jij bij de groep die de mensheid van de ondergang wil behoeden, of heb je bloed aan je handen?’ ‘Iedereen die nu nog vlees eet / vliegt / goedkope kleding koopt (vul in naar keuze, de lijst is eindeloos), is schuldig aan de bosbranden in Brazilië / de uitstoot van de fossiele industrie / de watervervuiling door pesticidengebruik in de katoenteelt.’ ‘In welk leger wil jij zitten? Het leger dat vecht voor het goede, of voor het kwade?’ ‘Ben jij voor of tegen een leefbare wereld voor je kinderen?’ ‘Mensen die nu nog winkelen bij Primark, moeten zich kapot schamen.’ ‘Wie aan de zijlijn blijft staan, is even schuldig als de vervuilers.’

Utopie

Nu ben ik niet van het teerhartige slag dat klaagt over ‘de verkeerde toon’, zoals actievoerders vaak wordt verweten. De geschiedenis wijst uit dat je júíst nietsontziende trammelantschoppers nodig hebt om verandering te bewerkstelligen. Het gaat erom dat de oorlogstaal tegen de verkeerden is gericht. Dat is ook meteen het verschil tussen consumentenactivisten en de ouderwetse grassroots-bewegingen, waarmee ze zichzelf nog wel eens willen vergelijken.

Die streden voor collectieve actie vanuit burgers ten behoeve van politieke of economische verandering. Kenmerkend voor de grassroots-bewegingen was dat ze inclusief waren en hun pijlen richtten op de machtsblokken boven hen. Consumentenactivisme laat die machtsblokken juist vrijuit gaan en zet mensen ertoe aan de pijlen onderling op elkaar te richten, ten koste van de meest kwetsbare burgers. En dat ook nog op grond van een gemankeerd uitgangspunt.

Het is wel de intentie van consumentenactivisten om het bedrijfsleven te raken – maar dan met een omweg. Het idee is om zoveel mogelijk mensen ervan te overtuigen hun geld anders te besteden, vanuit de kerngedachte dat de vraag het aanbod bepaalt. ‘Er bestaat geen krachtiger middel dan het onttrekken van geld aan deze destructieve industrieën,’ verwoordt Safran Foer dit veel gedeelde standpunt; ‘Corporations sell what people buy.’

Precies in dat vertrekpunt zit een cruciale denkfout. In de klaslokaaltheorie van een competitieve markt klinkt deze slogan best aardig, maar in de praktijk is het een utopie om te denken dat een individuele consument het aanbod bepaalt. De gehele bestaande infrastructuur van vooral westerse samenlevingen leunt op de meest vervuilende industrieën, die vervlochten zijn met elk aspect van ons dagelijks bestaan.

Het gijzelen van de publieke zaak

Neem de fossiele industrie. Als we de grens van twee graden opwarming niet willen overschrijden, moet de CO2-uitstoot op korte termijn drastisch worden verlaagd, onder meer door een strikt koolstofdieet. Dat houdt in dat, bijvoorbeeld, oliebedrijven nog maar een fractie van hun voorraden zouden mogen aanboren – en daarmee een fractie van hun geplande winst. Maar het afzweren van onze fossiele afhankelijkheid heeft veel bredere implicaties, vanwege de verwevenheid van die sector met de rest van de samenleving.

Alleen al Europese financiële instellingen hebben een bedrag van een biljoen (duizend miljard) euro uitstaan bij de fossiele industrie; investeringen die rechtstreeks zijn verbonden aan ons spaargeld, pensioen en overheidsbudget.

Die ontvlechting is al complex, maar wordt nog eens extra bemoeilijkt door tegenkrachten voor en achter de schermen. De betreffende bedrijven doen er alles aan om hun winsthorizon niet te laten beperken, met een lobby waarin miljoenen omgaan. Sinds de verkiezing van de Amerikaanse president Donald Trump in 2017 geeft de fossiele industrie recordbedragen aan groeperingen die zijn dereguleringsprogramma steunen, en zijn diverse mensen uit de fossiele industrie op cruciale bestuurlijke posities in de VS beland – met resultaat. Zoals de directeur van een milieudenktank in Washington het verwoordde: ‘De fossiele industrie heeft welhaast alles op haar wensenlijst voor elkaar gekregen onder Trumps bewind.’

De mantra ‘betrek de industrie bij verandering’ is zo normaal geworden, dat weinigen inzien dat die aanpak in sommige situaties neerkomt op het gijzelen van de publieke zaak.

Maar laten we niet weer alleen maar naar de VS wijzen. Recent dataonderzoek geïnstigeerd door The Guardian wijst uit dat de vijftig grootste oliebedrijven de komende tien jaar zeven miljoen olievaten per dag éxtra willen oppompen, waarbij onze nationale trots Shell koploper is. Shell is voornemens haar productie met ruim 35 procent te verhogen om de reserves maar uit de grond te krijgen in het belang van winstmaximalisatie voor de aandeelhouders.

In plaats van een redelijke afbouw, in lijn met de noodoproep van wetenschappers, worden juist extra investeringen gedaan die klimaatdoelen ondermijnen, zoals de bouw van nieuwe boorlocaties. Shell-baas Ben van Beurden zegt daarover: ‘Filosofisch gezien geloof ik […] dat het niet aan energiebedrijven is om energieverbruik te beperken.’ Daarmee raakt hij een cruciale wetmatigheid: een bedrijf heeft een wezenlijk ander doel dan de overheid.

Dat uitgangspunt lijkt, na jaren van overheveling van publieke taken naar de private sector, te zijn verwaterd, en consumentenactivisme is daar een symptoom van. De mantra ‘betrek de industrie bij verandering’ is zo normaal geworden, dat weinigen inzien dat die aanpak in sommige situaties neerkomt op het gijzelen van de publieke zaak.

De kracht van marketing

Er zijn meer redenen waarom het ‘vraag-bepaalt-aanbod’-vertrekpunt een illusie is. Neem de kracht van marketing en advertenties. Het is geen toeval dat hele bevolkingsgroepen op Nike-schoenen lopen, blonde vrouwen in Mini Coopers rijden en start-upjongens op een urban bike door de stad crossen met een Fjällräven-rugzak om. Alles in de wereld van het consumentisme draait om image, brand distribution en brand loyalty. De invloedrijke marketing en distributie van grote (vaak zeer vervuilende en/of ongezonde) spelers bepaalt wat het aanbod is, van dorpen in de verste uithoeken van de aarde tot de high street-winkelketens.

Het hele systeem is gebaseerd op het vergroten van consumentisme, het zoeken naar nieuwe manieren om mensen dingen te laten kopen waarvan ze niet eens wisten dat ze ze nodig hadden.

Coca-Cola is daar een goed voorbeeld van. Het merk, goed voor 1,9 miljard verkochte units per dag en de productie van 200.000 plastic flessen per minuut, is, vaak letterlijk, onderdeel van het meubilair overal waar kinderen komen. Het merk is onlosmakelijk verbonden met ons (westerse) bestaan. Het verlies van marktaandeel aan gezondere alternatieven is door het frisdrankbedrijf snel gesignaleerd en slim gecompenseerd: Coca-Cola en andere voedingsreuzen zijn nu eigenaar van ’s werelds best verkochte, in plastic voorverpakte watermerken.

Het hele systeem is gebaseerd op het vergroten van consumentisme, het zoeken naar nieuwe manieren om mensen dingen te laten kopen waarvan ze niet eens wisten dat ze ze nodig hadden, en doelbewust niet-duurzame producten op de markt brengen.

Ik heb het jarenlang zelf ondervonden toen ik nog als jurist in het bedrijfsleven werkte: bedrijven zijn erbij gebaat dat dingen een korte levensloop hebben zodat je snel nieuwe aanschaft, of een publiek goed als water te privatiseren en er een even winstgevend als vervuilend product van te maken – een product dat een generatie geleden niet eens bestond.

Lees ook Van klimaatdrammen naar Shell vergroenen? Ongeloofwaardig 29 maart 2019
Inkapselen

Een ander onderdeel van marketing is het verweven van grote vervuilers met ‘legitieme’ partijen, iets dat greenwashing wordt genoemd. Het doel is mensen, het liefst critici, met bereik of autoriteit in te kapselen, waarmee je ze op zijn minst onschadelijk maakt en op zijn best voor je laat werken. Neem de ‘duurzame’ Instagram-starlets die doempreekjes houden over smeltende poolkappen onder een glamfoto waarop ze in een biokatoenen jurkje reclame maken voor een nieuw, ‘gezond’ drankje van een multinational.

Maar ook de allergrootsten zwichten. Toen Michelle Obama in 2010 als First Lady haar strijdplan tegen obesitas introduceerde, trok er even een huivering door de voedingsindustrie. Door slechte voeding was kinderobesitas in de Verenigde Staten in dertig jaar tijd ruim verdrievoudigd naar 17 procent, met angstaanjagende stijgingen van chronische ziekten en Diabetes-2 – onder de met name de armste bevolkingsgroepen.

Uit haar eerste speeches bleek duidelijk wie Obama daarvoor medeverantwoordelijk hield: de voedingsindustrie, met hun excessieve toevoegingen van zoetstoffen en vetten, hun misleidende advertenties gericht op kinderen, hun ijzeren greep op de voedselvoorziening in scholen, ziekenhuizen en sportclubs, en het propageren van het frame dat overgewicht te wijten is aan een gebrek aan individuele wilskracht. Haar stoere praat duurde niet lang.

De industrie was er als de kippen bij om ‘partnerships’ met Obama aan te gaan – Coca-Cola, Walmart, Walt Disney, Nestlé en anderen. Het is voor Big Food, zoals deze multinationals ook wel worden genoemd, van levensbelang dat ze zelfregulerend blijft, en alles werd uit de kast getrokken om daadwerkelijke beleidsverandering en regelgeving te voorkomen. Het lobbybudget werd verdubbeld, een toevoeging van ‘light’-opties aan bepaalde productlijnen werd toegezegd (oftewel: een uitbreiding van het assortiment, met bijbehorende inkomsten), en toen was het welletjes.

Als Michelle Obama haar pijlen op Big Food bleef richten, zouden de bedrijven alle medewerking intrekken. Michelle boog het hoofd, en tot het einde van het Obama-presidentschap zag je haar in het openbaar sporten met te zware kinderen, onder de slogan ‘onze jeugd moet meer bewegen’. Het kinderobesitaspercentage in de Verenigde Staten is momenteel 18,5 procent.

Als je goed kijkt, zie je die verraderlijke verwevenheid overal, en het zaait effectief verwarring. Een door Shell betaald interview met een wetenschapper in NRC Handelsblad over het belang van individuele keuzes in de strijd tegen klimaatverandering. Een door ABN AMRO betaald interview door de hoofdredacteur van zakenblad Quote met mensen van Coca-Cola en McDonald’s over duurzaamheid. Hoe serieus te nemen is een controlerende macht die dagelijks bericht over de urgentie van klimaatverandering, maar pal daarnaast de grootste veroorzakers ervan met onweersproken interviews een platform biedt?

Overheidsinvloed

Een ander aspect dat het vraag-aanbod-evenwicht verstoort, is overheidsbeïnvloeding in de vorm van subsidiestromen, belastingvoordelen of accijnsvrijstellingen. Subsidie stimuleert aanbod door producenten en heeft een rechtstreeks effect op de verkoopprijs en daarmee op het koopgedrag van consumenten. Zo lang, bijvoorbeeld, fossiele brandstoffen tweemaal zoveel voordelen ontvangen als hun duurzame alternatieven, is de keuze voor een grote groep mensen snel gemaakt.

Een heel scala aan kennis en keuzes blijft onzichtbaar, zonder dat de gebruiker het doorheeft.

Er worden miljoenen aan EU-geld in de promotie van de vleesindustrie gepompt, en de consument weet niet eens wat de ‘echte’ prijs van vlees is – die kan tot wel 40 procent hoger zijn zonder subsidies en met doorberekening van de maatschappelijke kosten. Deze concurrentievervalsing is de meeste mensen onbekend, en het lijkt me oneerlijk en nogal wereldvreemd de groep die voor deze producten blijft kiezen dan als immoreel of fout te bestempelen.

Redelijk nieuw is de invloed van algoritmen op consumentengedrag. Op basis van de verzamelde en verbonden data van miljarden mensen kunnen bedrijven met op maat gemaakte algoritmen koopgedrag beïnvloeden tot op individueel niveau. Omdat de grote techbedrijven weigeren de samenstelling van hun algoritmen te ontsluiten, is het voor de consument volkomen ondoorgrondelijk waarom hem of haar bepaalde zaken worden aangeboden of onthouden. Zoekresultaten, getoonde nieuwsberichten of gepresenteerde producten op alle mogelijke online kanalen worden op maat gemaakt om de kans op succes (een transactie) te optimaliseren.

Blijf vrij van geest. Lees onze nieuwsbrief.
Ontvang de beste verhalen van Vrij Nederland in je mail, twee keer per week.

Een heel scala aan kennis en keuzes blijft zo onzichtbaar, zonder dat de gebruiker het doorheeft. Zo zal iemand die in het verleden al keuzes gericht op duurzaamheid maakte een totaal ander online menu krijgen voorgeschoteld dan iemand die die keuzes wegens gebrek aan kennis, interesse of koopkracht jarenlang niet maakte. Deze laatste gebruiker heeft een volstrekt ander beeld van hoe de wereld eruitziet en wat er te koop is.

Met al deze ongelijke, soms onzichtbare en manipulatieve krachten is het onhoudbaar om individuen aan te spreken vanuit het simplistische vertrekpunt ‘duurzaamheid is een keuze’, of ‘met je portemonnee bepaal jij wat de industrie doet’.

Elitaire manier van de wereld verbeteren

Een klimaatcrisis afwenden vergt van hogerhand afgedwongen, radicale systeemwijziging. Wat consumentenactivisten zelf niet doorhebben, is dat ze met hun gedachtengoed pleitbezorgers zijn van het systeem dat ze denken te bestrijden. Dat systeem gedijt bij een wereldbeeld waarin mensen niet meer worden gezien als burgers, maar als consumenten, op een planeet genaamd Vrije Markt. Portemonneestrijders gaan mee in de mythe van de Maakbare Mens, die anno 2019, leven en welzijn met zijn eigen handelen vormgeeft.

Die individualistische ‘alles is je eigen schuld of verdienste’-filosofie was ooit voorbehouden aan de conservatieve hoek, van Reagans American Dream tot Thatchers ‘There’s no such thing as society’, maar is inmiddels over de hele linie geaccepteerd, met de linkse intelligentsia niet zelden als fanatiekste fakkeldragers. Zoals de poepchique moderecensente van The New York Times, Vanessa Friedman, die recent in een interview over de milieuvervuilende fast fashion verzuchtte: ‘De grote vraag is: hoe krijgen we consumenten zo ver dat ze gaan nadenken over wat ze kopen? Dat ze zich realiseren dat één T-shirt van 20 dollar langer meegaat dan tien shirts van 2 dollar per stuk.’

Het is een nogal exclusieve, elitaire manier van de wereld verbeteren, want niet iedereen heeft de mogelijkheid met zijn portemonnee te praten. Safran Foer, Friedman en hun bevoorrechte club geloofsgenoten zijn daarin een minderheid op deze wereld.

Lees ook De Grenfell-toren: symbool voor de zwarte ziel van de samenleving 27 juni 2017

Een inktzwart voorbeeld van wat er gebeurt als je mensen louter als consument ziet, was de brand in de Grenfelltoren op 14 juni 2017. In een chique wijk in Londen hadden de meeste bewoners hun bestaan met een goedgevulde portemonnee succesvol en veilig vormgegeven. De rood-witte Victoriaanse huizen waren uitgerust met fatsoenlijke brandmelders, vuurwerende isolatie en functionerende nooduitgangen. Daarbovenuit rees een betonnen torenblok voor de armen.

Precies de groep die, als burger én als consument, tussen wal en schip viel: de staat voelde zich, na de decennialange uitholling van haar publieke taken, niet langer verantwoordelijk voor hun welzijn, en de vrije markt kon niets aan ze verdienen. Een rits private onderaannemers, gefocust op tijdsbesparing en kostenverlaging in verband met winstmaximalisatie, renoveerde het gebouw, met falende rookmelders, vuurversnellende panelen en niet geteste brandblussers als resultaat. Die bewuste nacht verbrandden zeker tachtig mensen levend.

Consumentenactivisme gaat eraan voorbij dat er ontzettend veel mensen zijn voor wie er geen keuze bestaat tussen een shirt van twee of twintig dollar, tussen eenmaal of driemaal daags vlees. Sterker nog: de groep die zo verontwaardigd doet over andermans koopgedrag houdt er zelf een lifestyle op na die meestal vervuilender is dan die van een minder welvarend persoon met al zijn ‘foute’ keuzes.

Een bijstandsmoeder op driehoog-achter die bij Primark winkelt, op een oude brommer rijdt en eens per week plofkip serveert, heeft een kleinere footprint dan de gemiddelde schrijver van een duurzaamheidsboek, met alle diners, sprekersevenementen, social gatherings en sponsordeals met ‘duurzame’ productlijnen. Dat deze laatste de eerste de les leest, is een gotspe.

Als je dat principe naar wereldschaal opblaast, wordt het nog gekker. De geglobaliseerde vrije markt heeft westerse landen rijkdom gebracht en miljoenen mensen in ontwikkelingslanden uit de armoede getild. Mensen voor wie dingen als vlees eten, autorijden, kleding kopen en andere uitingen van westers consumentisme voor het eerst bereikbaar zijn geworden. En dan, na er decennialang zelf van te hebben geprofiteerd, houden een paar snobs een stopbord omhoog. Met serieuze boeken, artikelen en debatavonden over hoe opkomende landen meer aan overbevolking zouden moeten doen en hoe ‘iedereen zijn steentje moet bijdragen’ om de wereld te redden.

Feit is dat de bovenste, rijkste helft van de landen op aarde verantwoordelijk is voor 86 procent van de totale CO2-uitstoot. De rijkste mensen zijn 175 maal vervuilender dan de armste 10 procent, en de komst van enkele miljarden mensen meer in laag-inkomenlanden zou voor maar een paar procent meer uitstoot zorgen. Feit is ook dat het juist de meest kwetsbaren zijn die het eerst en het ergst worden geraakt door de gevolgen van klimaatverandering – droogte, orkanen, overstromingen of ontbossing.

‘O nee, die mensen bedoel ik niet,’ krabbelen consumentenactivisten vaak terug als je ze dit voorlegt. Maar zo werkt een theorie niet. Als je iets met veel bombarie poneert als oplossing en publiekelijk oproept tot actie, kun je daarna niet stellen dat je je eigenlijk alleen tot je eigen vriendenkring richtte. ‘Die mensen’, met een andere portemonnee of uit een ander land, lezen ook boeken, kranten en Instagramposts. ‘Die mensen’ vallen ook ten prooi aan de schaamtecultus die consumentenactivisten over ze uitspreken. En ‘die mensen’ hebben, consument of niet, als burgers ook recht op bescherming tegen de uitwassen van een systeem dat door consumentenactivisme alleen maar langer buiten schot blijft.

Lees ook Spot maar met activisten – tot het water aan je lippen staat 8 maart 2019
Consumentenactivisme als bliksemafleider

Overstappen op een plantaardig dieet, zoals Safran Foer wil? Beter gemaakte, duurdere kleding kopen, zoals Friedman wenst? Ik zal het een kleine groep bofkonten in mijn omgeving zeker aanraden; zij die het geld hebben om tegen de meerderheid van alle aangeboden producten nee te zeggen, en de tijd zich over alle productieketens en hun bijbehorende voetafdruk in te lezen.

Maar als reactie op de klimaatcrisis is consumentenactivisme slechts een bliksemafleider die burgerrechten uitholt, geld kost dat ook elders besteed had kunnen worden en zich conformeert aan het systeem dat ons op dit punt gebracht heeft. Het beschamen van mensen op grond van hun koopgedrag getuigt bovendien van een misplaatste morele superioriteit, die onrecht en ongelijkheid eerder vergroot dan verkleint. Terwijl burgers onderling de pijlen op elkaar richten, versterken de meest schadelijke industrieën jaarlijks hun macht en leunen overheden in hun klimaatakkoorden steeds meer op de trend van individuele verantwoordelijkheid.

Juist de mensen die nu hun doempreken uitspreken over andermans koopgedrag kunnen we, met hun bereik en invloed, goed gebruiken. Maar dan wel voor een minder veilige manier van actievoeren dan ze gewend zijn. Een manier die meestal geen ‘partnerships’ oplevert, sprekersuitnodigingen of interviews. Mensen die zich rechtstreeks uitspreken over industrie en overheid worden namelijk daadwerkelijk als een dreiging gezien en houden daar in veel gevallen eerder vijanden dan een verdienmodel aan over. Kijk naar longarts Wanda de Kanter, met haar strijd tegen de tabaksindustrie en laakbaar overheidsbeleid, Evgeny Morozov, die de almacht van techbedrijven en de laffe respons van de politiek aanvalt of Olivier van Beemen die de corrupte praktijken van Heineken onthulde.

Systeemkritiek klinkt misschien vaag en ongrijpbaar, terwijl ‘ethisch’ eten en shoppen een prettig gevoel geeft; het onmiddellijke idee dat je iets bijdraagt. Maar er zijn voldoende concrete gevechten aan te gaan. Denk aan het ombuigen van subsidie- en investeringsstromen; de ontsluiting van algoritmen en de mogelijke inzet ervan ten behoeve van duurzaamheid; het ontbloten en reguleren van lobbyactiviteiten; een discussie over advertentie-inkomsten door dezelfde media die de noodklok luiden over de klimaatcrisis; of het verlenen van legitimiteit aan vervuilende of manipulatieve industrieën door middel van greenwashing.

Laten we de schaamtecultus ten aanzien van individuen die niet de ‘juiste’ keuzes maken beëindigen, en ruchtbaarheid geven aan het feit dat de meeste mensen wel degelijk duurzamer zouden willen leven, maar dat niet voor elkaar krijgen vanwege omgevingsfactoren die bewust door bedrijfsleven en politiek in stand worden gehouden.

Want alle goede bedoelingen ten spijt: elk boek, elk artikel en elke dag méér besteed aan consumentenactivisme leidt niet alleen af van het werkelijke probleem, maar ook van de oplossing.

Het bericht Nee, een duurzame wereld begint niet bij jezelf. Een pleidooi tegen consumentenactivisme verscheen eerst op Vrij Nederland.

https://www.vn.nl/pleidooi-tegen-consumentenactivisme/

Feynman en/of Feiten – Klimaatreligie (GeenStijl)

Remkes vergat in zijn verhaal wel twee heilige huisjes. We kregen er in 2018 ruim honderdduizend vervuilers bij.

https://images.gscdn.nl/image/1f06ef0fa4_EFgL-P1W4AITeDd.jpeg?w=880&s=b65aa728dbd5d1373ac8ecf445051b18

https://images.gscdn.nl/image/386ebbd6b1_1NIET.jpg?w=880&s=c94bcc3e4d24b116e3e3cfef6dfccfee

Het grootste probleem van het klimaatdebat is dat er geen argumenten meer worden uitgewisseld. Oprechte kritiek wordt verward met volledige ontkenning. De emotie van een puber is leidend, zoals wederom succesvol was voorspeld in The Simpsons.

De meest effectieve en betaalbare maatregel is wereldwijd bomen planten. Die methode is helaas niet sexy genoeg, niet draconisch genoeg om op een protestbordje te landen. Brazilië weigerde een fooitje om haar bosbranden te bestrijden, ze zien liever dat we hier ook een bos aanleggen. De longen van de aarde staan in brand, worden illegaal gekapt en nooit vervangen of hersteld.

De discussie gaat soms om zinloze punten. Of deze klimaatverandering door ons veroorzaakt wordt, is irrelevant. Don't play the blame game, be the solution. De vraag is wanneer die plaats kan & zal vinden. Zijn we voorbereid? Zijn onze dijken hoog genoeg? Weten we welke groente goed groeit bij meer of minder neerslag? Weten we welk fruit gaat gedijen bij hogere of latere temperaturen?

https://images.gscdn.nl/image/78eb94a3f6_EFeEmurX4AEfLyJ.jpeg?w=880&s=7c7a08e4fd453ef499f0f164406c1223

Stevig lobbywerk bepaalt dat geïmporteerde windmolens & windenergie stevig wordt gesubsidieerd, terwijl onze eigen betere & innovatievere duurzame technologie wordt verstikt. Toen zonnepanelen te rendabel werden, ging de subsidiekraan dicht en de salderingsregeling de deur uit. Het fiscale klimaat is te onzeker om een investeringsbeslissing te nemen.

De milieuwinst moest niet te groot worden, slechtere alternatieven werden kunstmatig goedkoop gehouden. Daarmee wordt de vrije markt verziekt, en is de meest milieuvriendelijke oplossing niet de meest prijsbewuste. Waarom mag het milieu niet echt winstgevend zijn?

Nee, de aandacht gaat uit naar koeien die een vergunning nodig hebben om in de wei te lopen. Hier gaan we gasloos bouwen, terwijl in Duitsland aardgas met subsidie wordt ingevoerd. Of we gaan helemaal niet meer bouwen voor mensen die hier wel zijn en mogen zijn, omdat een gasloos huis met een tuintje wellicht via de auto of potgrond toch een effect heeft op een natuurgebied.

Toen in 1979 zwavelhoudende diesel nog uit de pomp kwam had de neerslag een zuurgraad van ruim 4 (PDF). Vergelijkbaar met yoghurt, tomaten(sap), bier en de menselijke huid. Dat was goed meetbaar, gaf ernstige effecten zoals vissterfte en dode bomen. Zweden moest toen kalk uit helikopters over natuurgebieden gooien, om het Duitse Ruhrgebied te compenseren.

Zoals de premier gisteren al aangaf op Radio1, hij zag andere planten in de duinen, niet de juiste biotoop, maar wel een biotoop. Hij deed alsof de natuur was verslechterd in een periode waarin de uitstoot van stikstofoxiden in Nederland meer dan gehalveerd is, terwijl de bevolking groeide van 15 naar 17 miljoen mensen.

Rutte accepteert de stikstofallergie van Remkes & de Raad van State en de klimaatprotesten op straat en is klaar om van het dichtstbevolkte land ook het schoonste land te maken. Remkes vergat in zijn verhaal wel twee heilige huisjes. Immigratie en bevolkingsgroei. We kregen er in 2018 ruim honderdduizend vervuilers bij.

Social

We moeten de uitstoot niet alleen per (heilige) koe bekijken en praten over elektrische auto's, geïmporteerd vlees en nieuwe woningbouw zonder uitstoot. Laten we eerlijk zijn, al die milieuschade is te koppelen aan het aantal mensen. Het klopt dat de veestapel moet worden gehalveerd, we vergeten voor het gemak dat we zelf het vee zijn. Myself included.

Dit probleem wordt versterkt als de Westerse levensstijl de norm wordt. (Extreme mobiliteit per luxe auto, voedselverspilling, vetzucht, grote huizen, elektronica, enzovoorts.) Waar de gemiddelde Amerikaan 12071 kWh nodig heeft om het jaar door te komen, zitten wij op de helft. Het wereldwijde gemiddelde is 2674 kWh en een Nigeriaan zit nog op 128 kWh.

De meest pijnlijke en onoverkomelijke stap om de natuur te ontlasten is geboortebeperking. China was daar met de 1-kind politiek voorloper. De Westerse wereld zag na de wereldoorlogen een stevige bevolkingsgroei, maar zit inmiddels onder de twee kinderen per moeder. Brazilië en China krimpen op dezelfde rustige manier.

Zo lang Indonesië, India en het Midden-Oosten boven de twee zitten, groeit hun bevolking nog iets door. Toch verwachten de VN dat hun groei zal stagneren. De meeste Afrikaanse landen kennen nog 4 tot 7 kinderen per moeder. Rond 2050 wordt de bevolking van Nigeria groter dan de Verenigde Staten. Afrika zal vanuit anderhalf miljard mensen doorgroeien naar drie tot zes miljard in 2100.

Angst voor kindersterfte en oorlogen motiveert grote gezinnen, zoals dat vroeger in Nederland ook normaal was. Geboortecijfers dalen pas lang na gedaalde sterftecijfers, tijdens deze demografische transitie vindt een bevolkingsexplosie plaats. Allemaal mensen die via lokale industrialisatie en immigratie naar het Westen hun impact op het milieu proberen te maximaliseren.

Nu hebben moeders in de EU gemiddeld 1,6 kinderen. Dat is niet genoeg de bevolking te vervangen, daarmee zet de EU in op bevolkingsreductie. Slechtere economische verwachtingen samen met late financiële onafhankelijkheid van aanstaande ouders leidt tot het uitstellen van trouwen, een eigen huis en kinderen. Alleen is die reductie verwaarloosbaar bij de groei elders.

De focus moet van de meest populistische pijnlijke maatregelen, naar de meest effectieve, en dat zijn emigratie en bosbouw.

https://images.gscdn.nl/image/193af5b09d_EFgL-P1W4AITeDd.jpeg?w=880&s=b341528afb384369ab8cba4ae54da360

https://www.geenstijl.nl/5149786/feynman-en-of-feiten-klimaatreligie/