De Portugal Post – Dierenkliniek in de Algarve is net Yab Yum (ThePostOnline)

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/01/de-portugal-post-1.jpg

Vandaag geheime strandtips van Laetitia en Spanjeman Raúlito heeft weer een schitterend huis aan de Costa Dorada in de aanbieding en een leuke tip over een herenclub! Maar eerst mijn hartverscheurende hondenverhaal!

Nooit meer reclamebanners op TPO.nl? Klik dan hier!

Amigas e amigos!

De Portugese dierenkliniek is net de Yab Yum: alleen al bij binnenkomst ben je een meier kwijt.

Een van mijn gevleugelde uitspraken, lieve lezeressen, is de titel van uw kakelverse lijfbode. En ik maak geen gebbetje, zoals u van mij gewend bent: een Portugese dierenarts is wolla net de Yab Yum. En voor die meier hing een of andere aap bij die legendarische seksclub tenminste nog je jassie op en dat kan je bij de veterinario mooi schudden.

De chorizofabriek

Kijk, mijn honden zijn mijn kinderen en ze kunnen me niet duur genoeg zijn. En de kliniek waar ik nu topklant ben, is een van de beste van de Algarve kan ik proefondervindelijk stellen. Toen mijn liefste hondje Raya aan het einde van haar krachten was – ze had de vreselijke ziekte leishmaniasis reeds opgelopen in Paraguay maar de “zwarte koorts” heerst ook in de Algarve – nam ik een van de moeilijkste beslissingen uit mijn leven: euthanasie. U weet ongetwijfeld hoe erg honden dierenklinieken haten: ze ruiken bloed en angstpis van andere honden en niets is erger dan dat zo’n beessie zijn leven wordt beëindigd op een metalen tafel in een non-descript naar chemische troep stinkend hok.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/Openingskiek-750x749.jpeg

Sommige eigenaren durven er zelfs niet bij te zijn als hun hond zijn spuitje krijgt! Schoftentuig! Zowel mijn vader als mijn moeder stierven in mijn armen en Raya dus ook. Ik wilde dat Raya thuis zou sterven, op haar vertrouwde bankje in haar vertrouwde omgeving. De dierenarts kwam, met een hele lieve assistente, en deed een infuusje in, eerst iets met methadon en dan nog iets dat een hartstilstand veroorzaakt. Ik meen dat ik dertig euro moest aftikken. Het is voor niks! Ik had reeds een graf gegraven in mijn moestuin en dat schijnt niet te mogen van de bizarre Portugese wet. De arts wilde mij zelfs nog helpen de toch nog zware hond naar zijn laatste rustplaats te dragen maar dat hoefde niet van mij. Hij vond het een goede keus want voor een klein bedrag kon hij het beest ook meenemen. Ik riep: zeker naar de chorizofabriek! Hij moest lachen en zei: je wilt inderdaad niet weten wat er met zo’n kadaver gebeurt bij dat afleverpunt. Enfin: tot zover het goede nieuws over de dierenarts. Ik had mijn dierbare nieuwe buurvrouw Dieuwertje – volg haar! – getipt over die dierenkliniek want zij en haar vent Bart hebben zo’n hond die tien jaar op je graf blijft liggen. Zo’n Japanse sledehond is natuurlijk niet helemaal ingesteld op de zinderende Portugese zomers en heeft de nodige vaccinaties nodig. Ik vertelde Dieuwertje over de Yab Yum en verdomd: ze moest bijna 2 meijer aftikken! Voor die poen kon je in de Yab Yum én je jas ophangen én een hoer op een glaasje bubbels fêteren. Neuken ho maar, dat ging richting een rug en dan verliet je die hut niet eens echt dronken hoor, hoogstens tipsy.

Een Portugees veganmiddeltje

Kijk, een consult kost bij vrijwel elke dierenarts in de Algarve (ik ken er een stuk of 10) rond de 25 euro. Maar daar blijft het nooit bij. Ik ben best wel redelijk onderlegd in potjeslatijn – een van mijn schaarse exen is chirurg – maar van de abracadabra en de hocus pocus die uiteindelijk op de rekening staat snap ik nooit een yota. Allerlei handelingen die verricht schijnen te zijn – ik stond er notabene naast – en als je een röntgenfoto laat maken ben je echt zwaar de sjaak. Ik ben op zo’n moment echt een schijtbak want ik wil die dierenarts – immers mijn beste vriend – niet schofferen. En Portugezen zijn toch al snel in hun eer aangetast, dat zal wel door hun Noord-Afrikaanse genen komen. Dus ik pik het, net als gore wijn van 6 euro per glas in een Amsterdams eetcafé, ingeschonken door een pokdalige Australiër die geen woord Nederlands spreekt en je bovendien schoffeert als je zegt: ober, mijn glas is nog vies, en hij dan zegt: dat is je wijn, fucking old bastard, and if you don’t like it: fuck off!

Bon. Nog een gouden tip van Tuur: koop nooit voer bij de dierenarts! Dat is nog duurder dan cocaïne in de Algarve en ik vraag me altijd af of dat het waard is. Dat speciale voer, bedoel ik. Mijn oudste hond Tita heeft artrose en ik kook regelmatig voor haar: groenten, rijst en hartjes, niertjes, levertjes en kipfilet, en op vrijdag koolvis want ze is zo rooms als de neten. Daarnaast, en dit is echt een geweldige tip, geef ik haar dagelijkse twee pillen KimiMove ultra, een Portugees veganmiddeltje dat uitstekend werkt, en ik geef haar een eetlepel Anima Strath, nog zo’n natuurlijk wondermiddel. Ik koop een liter van dat spul bij mijn favoriete winkel van sinkel Madeira & Madeira voor nog geen veertig euro. Laatst zag ik zo’n fles staan bij de Tibi – dat zijn echt gore afzetters, mijdt die keten als de pest – voor 55 euro.

Ik ben al met al dus heel tevreden met mijn kliniek maar ik hoor al jaren hele goede verhalen over de zeer sympathieke Ierse dierenarts Sara Langridge in Tavira en die schijnt ook nog eens heel schappelijke tarieven te hanteren.

Een dagje naar het strand van Olhão

Het ultieme uitje, beste lezers, want de reis naar het strand van Olhão is al een evenement op zich, waar een dagje Efteling naast verbleekt. Allereerst moet je weten dat Olhão aan de Ria Formosa – de Waddenzee van Portugal – ligt. Ria betekent onder andere baai in het Portugees. Het is een adembenemend gezicht vanuit het vliegtuig, tijdens de landing op Faro Airport; een wisselend moerasachtig landschap met een blauw kleurenpalet en spierwitte zandbanken.

Je kunt dan goed zien hoe je het natuurgebied van de Ria Formosa binnenvliegt. Het is een waddengebied dat begint bij Tavira en eindigt in Faro. In dit beschermde natuurgebied liggen een aantal waddeneilanden met eindeloze stille stranden, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Terschelling of Texel.

Mijn woonplaats Olhão ligt ook vlakbij zo’n eiland. Om daar te komen moet je met de veerpont, die doet er ongeveer 30 minuten over. Door een vaargeul bereik je bijvoorbeeld de steiger Armona en loop je vervolgens in ca. 25 minuten naar een prachtig strand. Je waant je werkelijk in de Caribbean. Het is er altijd stil, want de meeste mensen die naar het strand willen, willen niet én op de veerboot én daarna nog eens een half uur lopen met een volle koelbox. Kortom: de meeste mensen vinden een uur reizen om naar een strand te komen teveel van het goede, dus de massatoerist vind je vooral aan de westelijke Algarve op 5 minuten lopen van je hotel, bij zeewater dat zelfs in de zomer om te gieren zo koud is. Ieder z’n ding…

Het paradijs bestaat nog

De veerboten die in Olhão hun dienstregeling draaien, stammen nog uit de tijd van Kruiningen-Perkpolder en werden waarschijnlijk aan Olhão geschonken omdat niemand meer interesse had in deze antieke schuitjes. Omdat hier niets wordt weggegooid, stoten ze gewoon nog steeds een flinke dosis diesel de lucht in (de stikstofcrisis bestaat hier niet) en zitten ondertussen de eilandbewoners met hun boodschappen heel tevreden te keuvelen aan boord van de Geertruida II. Want het motto in de Algarve is: als het maar rijdt of vaart.

Eenmaal afgemeerd in Armona zoekt iedereen zijn hutje op en kabbelt het leven verder. De toeristen lopen dagelijks voorbij de witte huisjes die soms maar uit 1 kamer bestaan. De kanarie hangt in een kooitje boven de deur, de hond is van alle bewoners en de poes ook. Niemand bezit hier iets. En je mag alleen maar op een eiland wonen als je visser bent. Auto’s zijn er niet. Fietsen mag niet. De totale rust. Het enige dat je hoort is de lokale bar, waar de rampenzender van de televisie verslag doet van de zoveelste bosbrand. Het paradijs bestaat nog (maar niet in juli en augustus).

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker2-750x547.jpeg

Spanjeman Raúl

Vorige week heb ik getracht een verhaal te vertellen over één van de onverwachte hobby’s van onze geliefde Hoofdredacteur. Belangrijkste boodschap van dat verhaal was natuurlijk dat je die hobby op fantastische wijze kan beoefenen in het mooie Spanje. Vooral omdat je hier nooit geconfronteerd zult worden met het fenomeen ‘wintergreen’. Een andere hobby, die regelmatig terugkeert in verhalen van de Grote Roerganger, is niet geografisch gebonden en kan wereldwijd naar hartenlust worden beoefend. Mits een beetje discreet, zo dacht ik. Ik bedoel, fappen met publiek, ik moet er niet aan denken.

Nu viel mijn oog op een artikel in El País waarin melding wordt gemaakt van de opening van een club in Madrid. Een herenclub. Naar Amerikaans (zucht) voorbeeld. Een rukclub. Een fappotheek zogezegd. U leest het goed lieve lezeressen, lezers ook. Een club waar je als kerel gezellig met andere rukkers ook eens aan iets anders kan zitten trekken dan aan een Cubaanse, handgerolde sigaar. Als dát geen wervend nieuwtje is dat u acuut een ticket naar het Iberisch schiereiland doet boeken weet ik echt niet wat u wel zou kunnen enthousiasmeren. “Raúl,” zult u zeggen, “Je lult uit je nek! Het is ondenkbaar dat een keurig nieuwsmedium zoals El País met dergelijke vunzigheden de interesse van de websurfende leesconsument zou trachten te trekken.” Nou nee dus. Ze waren zelfs zo vriendelijk het artikel in het Engels te vertalen opdat de Nederlandse lezers van de Portugal Post die het Spaans (Castellano eigenlijk) niet meester zijn toch op de hoogte kunnen geraken van dit nieuwste toeristische pareltje in het toch al uitgebreide arsenaal van publiekstrekkers (no pun intended. Hoewel…)

Hier het artikel door onderzoeksjournalist Guillermo Alonso.

Artikel gaat verder na afbeelding.

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker1-750x390.jpeg

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker5-1-750x503.jpeg

Nu is het wachten op de overheidscampagne ‘Geniet maar ruk met mate’. Ik kan me zo voorstellen dat u geheel enthousiast bent geraakt over dit concept en aan een eigen aflevering van het programma ‘Ik vertrek’ zit te denken, daarom is Raúl tussen de drukke werkzaamheden door voor u op zoek gegaan naar een geschikt stukje onroerend goed om het avontuur handen en voeten te geven. Aarzel niet te lang, deze occasion is zeer in trek!Voor slechts 230.000 eurootjes bent u in het bezit van deze heerlijke rukbunker in Creixell met discrete tuin. Ik zou zeggen trek die portemonnee! Hou jullie haaks rakkers, ¡hasta luego!

https://tpo.nl/wp-content/uploads/2022/04/rukbunker3-1.jpeg

Discrete tuin.

Lees meer Portugal Post:

Pasen in Portugal en stinkende jonko’s op de golfbaan
De Vliegende Wijnmaker
Wijnsafari, camperaars en corrupte communistische politici

 

 

Doneer aan Arthur van Amerongen!

 

Weg met alle irritante banners, trackers en popups op TPO.nl! KLIK NU METEEN HIER!

 

De Portugal Post – Dierenkliniek in de Algarve is net Yab Yum

https://tpo.nl/2022/04/24/de-portugal-post-dierenkliniek-in-de-algarve-is-net-yab-yum/

Natuurramp in Zuid Amerika: grootste moerasgebied van de wereld staat in brand (NPO Radio 1)

https://www.nporadio1.nl/images/2020/11/02_0c6812c0f3_pantanal-5379257_1920.jpg

In Zuid Amerika vindt op dit moment een natuurramp plaats. De Pantanal, het grootste moerasgebied van de wereld, staat al sinds juli in brand. 84% Van de vegetatie is verloren gegaan. "Een kwart van het gebied heeft in brand gestaan dit jaar", zegt zoetwaterecoloog Sarian Kosten in Vroege Vogels.

{prepr_video nid="7758047a-199e-4096-af00-513251c8bc6b" caption="Natuurramp in Zuid Amerika" image=""}

De Pantanal is een enorm groot gebied: het is ongeveer vijf keer zo groot als Nederland. "En een kwart van het gebied heeft in brand gestaan dit jaar", zegt Sarian Kosten, zoetwaterecoloog aan de Radboud Universiteit.

Reuze otters in een prachtig gebied

De Pantanal is een prachtig gebied, vertelt Kosten. Het is een 'wetlandgebied', wat inhoudt dat 80% van het gebied onder water staat tijdens de natte periode. "Het is één grote watermassa waarin bossen groeien en lagunes te vinden zijn. Het is echt één grote biodiversiteit hotspot", zegt Kosten. 

Reuze otters, reuze gordeldieren, reuze toekans: ze leven allemaal in de Pantanal. Kosten heeft onderzoek gedaan naar de waterhyacint en zag allerlei dieren voorbij komen: "En de vogels, de geluiden: het was machtig mooi."

Groot gedeelte is privébezit

Voor een natte periode is er natuurlijk een droge periode. Op dit moment zitten we aan het eind van de droge periode. En in zo'n periode, dan is het ook echt heel droog, verzekert Kosten. "Het is een gebied van extremen", zegt de zoetwaterecoloog. Bovendien valt er de afgelopen jaren minder neerslag. "Dus er is minder water", vertelt Kosten. "Het is altijd al droog in de droge periode, dit jaar was het nog droger en er zijn heel veel branden aangestoken."

Het grootste gedeelte van de Pantanal is privébezit. "Er zijn maar een paar reservaten", vertelt Kosten. De boeren die daar zitten mogen hun land voornamelijk voor veeteelt gebruiken. Van oudsher steken de boeren aan het einde van de droge periode kleine stukken van hun land in de fik om zo het gras te verbranden en parasieten te doden. Als het dan weer gaat regenen, hebben ze in het volgende droogseizoen goede bodemkwaliteit en nieuw gras waar het vee weer op kan grazen.

{articles "Zoutwinning onder Waddenzee is in strijd met vergunning" id="27422" }

{articles "Fruitteelt in gevaar door bruingemarmerde stinkwants" id="27411" }

De boel in brand

Kosten: "Er zijn een boel nieuwe mensen het gebied in gemigreerd die niet goed weten hoe het systeem werkt. Plus, er zijn grote boeren die gebruik hebben gemaakt van de droogte en de politieke situatie, waarbij heel weinig gehandhaafd wordt. Dus ze hebben grote stukken in brand gestoken, waarbij ook het bosgebied dat op hun grond ligt, afbrandt." Op die manier kunnen ze volgend jaar hun activiteiten wat meer de ruimte geven.

De inheemse bevolking die al jaren woont in de Pantanal, weet precies hoe ze kleine delen in brand moet steken en wanneer ze dat moeten doen. "En nu is het op veel grotere schaal gebeurd", zegt Kosten, "waarschijnlijk door een paar hele grote boeren."

De graslanden en moerassen groeien relatief snel terug in het regenseizoen. Maar, het herstel van de bossen kan tientallen jaren duren. Dieren raken hun leefomgeving kwijt en komen er bovendien gehavend uit. 

{prepr_audio nid="6c99a69c-79b8-4be0-b57a-b481463379b5" caption="Natuurramp in Zuid Amerika" }

Vroege Vogels: iedere zondagochtend van 07.00 tot 10.00 uur. 

Vroege Vogels is hét programma over natuur en milieu. Op zondagochtend te beluisteren op NPO Radio 1 en vrijdagavond te zien op NPO 2. Like Vroege Vogels op Facebook of volg het programma op Twitter of Instagram.

{articles "Dolf Jansen: 'Ik pleit voor voortgaand verzet tegen landbouwlobby'" id="27401" }

{articles "EU-akkoord hervorming landbouwsubsidies gaat niet ver genoeg" id="27292" }

https://www.nporadio1.nl/natuur-milieu/27450-natuurramp-in-zuid-amerika-grootste-moerasgebied-van-de-wereld-staat-in-brand

Aan de klimaatcrisis hangt een prijskaartje dat wij niet willen betalen (Joop)

In het Scheepvaartmuseum in Amsterdam is momenteel een indrukwekkende en confronterende foto-expositie te bekijken van Kadir van Lohuizen. De expositie ‘Rijzend Water’ toont verschillende plekken in de wereld, waar de door klimaatverandering stijgende zeespiegel tot grote problemen leidt.

https://joop.bnnvara.nl/content/uploads/2009/11/Flickr_Kapitalisme300-300x214.jpg

Deze problemen gaan de komende decennia alleen maar toenemen, met het gevolg dat bijvoorbeeld de eilanden in de Waddenzee kunnen verdwijnen. Of dat een grote stad zoals Jakarta met 20 miljoen inwoners volledig geëvacueerd moet gaan worden. Niet voor niets waarschuwt ook Rutger Bregman voor de grote gevolgen van de klimaatcrisis. Zeker als er vanuit de politiek te weinig gebeurt om de ingrijpende gevolgen van de opwarming van de aarde tegen te gaan. Gevolgen zoals in Pakistan, dat op dit moment wordt geteisterd door een sprinkhanenplaag,  veroorzaakt door warmere temperaturen, waardoor de sprinkhanen zich makkelijker kunnen vermenigvuldigen. En zoals de bosbranden in Australië die nog vers in ons geheugen liggen.

De kern van het probleem is het kapitalistisch systeem dat als uitgangspunt geldt voor onze economie. Een economie die de wereld beheerst en dusdanig dominant is, dat het door de klimaatcrisis een bedreiging vormt voor onze mondiale samenleving. Het punt is dat wij, vanuit de kapitalistische visie op onze economie, de werkelijkheid hebben vernauwd tot een louter financiële werkelijkheid. Daarbij zijn we de grotere werkelijkheid, waar ook ons welzijn, onze gezondheid, maar ook de natuur toe behoort uit het oog verloren. Kort gezegd; geld is het enige dat telt en waarde heeft. Geld is de enige graadmeter geworden. Andere waarden worden hier ondergeschikt aan gemaakt.

We onderwerpen onszelf, maar ook de natuur aan deze economische werkelijkheid. Dat begint al op school, waarbij kinderen gemaakt worden tot een soort van legbatterij-mens, geschikt om in onze economische werkelijkheid te werken. Met als gevolg dat op dit moment 5000 kinderen thuis zitten, omdat zij om wat voor reden dan ook niet passen in ons rigide onderwijssysteem. Niet voor niets zijn schoolgebouwen en gevangenissen vaak niet van elkaar te onderscheiden. Daar zijn op internet sprekende voorbeelden van te vinden.

Vanaf de industrialisatie in 1850 heeft het kapitalistisch systeem de wereld veroverd. Door de klimaatcrisis worden we nu geconfronteerd met een hoge prijs op ons bord. Een prijs die we niet willen betalen. De worst die ons door het kapitalisme werd voorgehouden, is dat we het allemaal makkelijker zouden gaan krijgen. Met z’n allen minder werken en meer geld verdienen. De realiteit is dat wat mijn vader in zijn eentje als kostwinner verdiende om zijn gezin te onderhouden, nu door twee mensen in een gezin moet worden verdiend. Het is een illusie dat de marktwerking ons leven makkelijker en goedkoper heeft gemaakt. Voor hetzelfde moet nu harder worden gewerkt. De druk en eisen vanuit het economisch systeem zijn veel groter geworden in de afgelopen pakweg 40 jaar.

Doordat er nauwelijks vermogensbelasting wordt geheven, ontstaat er ieder jaar een grotere kloof tussen arm en rijk. Het ideale beeld dat het kapitalisme ons voorhoudt, geldt dus in steeds grotere mate voor een exclusief gezelschap. De rest van ons zijn kuddedieren die de economie, waar we met z’n allen gevangen in zitten, in stand te houden. Opvallend is dat oplossingen die worden gegeven voor de klimaatcrisis, alleen mogelijk zijn binnen het bestaande systeem. Oplossingen die worden aangedragen, zoals de elektrische auto, zijn slechts aanvaardbaar als er door de grote autobedrijven veel geld kan worden verdiend.

Opnieuw wordt er niet gekeken naar de manier waarop accu’s worden gemaakt of de grondstof voor accu’s moet worden gewonnen. Kobalt is onmisbaar voor de productie van batterijen en accu’s, maar de winning ervan vindt plaats onder erbarmelijke omstandigheden, met kinderarbeid en zware milieuverontreiniging. Een goed voorbeeld van het feit dat wij wederom niet de prijs willen betalen voor het kapitalistische systeem als basis voor onze economie.

We kunnen niet iets doen aan de gevolgen van de klimaatcrisis en tegelijkertijd krampachtig vasthouden aan het economisch systeem, dat in feite de oorzaak is van deze crisis. Hoe komen we uit dit systeem dat ons gevangen houdt? Ten eerste moeten we doorhebben dat we in een gevangenis zitten. Rutger Bregman vertelt in zijn boek ‘De meeste mensen deugen’ het verhaal van de Agora school in Roermond, die op een andere manier onderwijs geeft. Zij haalden een aantal kippen uit een legbatterij, die eenmaal bevrijd uit hun gevangenis verstijfd op dezelfde plek in de tuin van de school bleven staan. Het duurde een week voordat de kippen uit zichzelf in beweging kwamen en weer rondscharrelden.

Ook voor het individu is het mogelijk om vanuit een authentiek verlangen te ontsnappen aan de druk, de gevangenschap van het systeem. Dit is een individuele weg, waarbij je op je pad soortgenoten tegen komt die dezelfde weg bewandelen. Zo ontstaan er op natuurlijke wijze samenwerkingsverbanden en netwerken, die vanuit een minder schadelijke en meer bewuste manier van leven bijdragen aan de samenleving.

Ook binnen het huidige economische systeem zijn er mogelijkheden om de schade van de klimaatcrisis te beperken. Het heffen van vermogensbelasting. In plaats van de kosten te verhalen op de gemiddelde belastingbetaler, kan deze mede worden betaald door de steeds groter wordende groep miljardairs aan de hand van vermogensbelasting. Ook maakt een eerlijkere verdeling van het geld een basisinkomen mogelijk. Zo kunnen stressgerelateerde ziekten, als depressie, sterk worden gereduceerd en daarmee ook de enorme kosten die we daarvoor moeten opbrengen. In onze economie wordt nu eenmaal veel geld verdiend door aan ziekten door de (farmaceutische) industrie en gezonde mensen zijn simpelweg niet winstgevend.

Daarnaast zal de economie dusdanig moeten worden ingericht, dat ook de natuur, mens en dier als waarden worden meegenomen. Het is schrijnend dat dit soort veranderingen worden tegengehouden. Zolang wij weigeren de prijs te betalen voor ons zieke economisch systeem, zal de confrontatie met de werkelijkheid steeds harder worden. Dat laat de klimaatcrisis op dit moment wel zien.

https://joop.bnnvara.nl/opinies/aan-de-klimaatcrisis-hangt-een-prijskaartje-dat-wij-niet-willen-betalen