Klimaatcrisis: ongekende bosbranden richten ravage aan in Australië (Joop)

Gigantische bosbranden van volgens de brandweer “nooit eerder vertoonde” proporties hebben in het oosten van Australië al drie mensen en honderden koala’s het leven gekost. Er worden minstens zeven mensen vermist. Ook zijn er honderden woonhuizen verzwolgen door het vuur. Premier Scott Morrison noemt de tientallen branden “angstaanjagend”.

Een burgemeester in het gebied waar twee mensen omkwamen stelt dat het geen twijfel leidt dat de branden het gevolg zijn van klimaatverandering. “We worden zo getroffen door de droogte en het gebrek aan regen. Het is klimaatverandering, daar twijfel ik niet aan. Het hele land gaat er de gevolgen van ondervinden. We moeten serieus naar onze toekomst kijken.”

De conservatieve premier Morrison wilde geen antwoord geven op de vraag of hij verband zag tussen de branden en klimaatverandering. “Mijn gedachten zijn slechts bij hen die hun leven verloren, hun nabestaanden en de brandweerlieden die de branden bestrijden.”

https://joop.bnnvara.nl/nieuws/klimaatcrisis-ongekende-bosbranden-richten-ravage-aan-in-australie

Bloggen blijkt best moeilijk te zijn (Motherboard Vice)

Het was vroeg in de avond toen ik voor het eerst als schrijver inlogde op Gawker.com. Ik hield mijn astma-puffer stevig vast, omdat ik bijna een paniekaanval kreeg. Ik had al de hele dag bij The Village Voice gewerkt en met Gawker had ik afgesproken dat ik een nachtdienst zou draaien als proefdienst – een traditie van het bedrijf. Vanwege mijn andere baan koos ik een pseudoniem dat overduidelijk nep was: Enid Shaw. Ongeveer zes uur later had ik een paar artikelen geschreven. Mijn ogen deden pijn, ik kon niet goed meer zien en de reacties van lezers hadden me geestelijk gebroken. Wat bleek? Bloggen was best moeilijk.

Goed, het is natuurlijk niet écht moeilijk. Bloggen is niet te vergelijken met werken in een slachthuis, graven graven, diamanten delven, een vakbond leiden, chirurgie, iemand verzorgen, kinderoncologie, smokkelen, lesgeven of bosbranden blussen. Maar je moet er wel wat voor kunnen, en een nacht- of weekenddienst bij Gawker was een behoorlijke uitputtingsslag. Er zijn veel valkuilen waar je in kunt trappen, zoals mogelijke auteursrechtenschendingen of andere juridische kwesties. En de reacties die mensen achterlaten zijn soms bijzonder bot. (Mensen die Gawker lazen zijn heel goed in het spotten van feitelijke onjuistheden, typfoutjes en drogredenen – waarop ze je dan ook voortdurend wijzen). Het is zwaar. Vaak als leidinggevenden zelf moeten gaan schrijven, bijvoorbeeld door een zelfgecreëerde crisis, houden ze het dan ook niet lang vol.

Iedereen die ooit een nachtje heeft geblogd, kan je vertellen hoe moeilijk – en intens – het kan zijn om een site in de lucht en up to date te houden. Maar daar heeft je leidinggevende natuurlijk geen boodschap aan.

Een nacht bloggen voor Gawker betekende dat er tegen de ochtend vijf of zes artikelen online moesten staan. Je deed alles in je eentje – alleen in geval van absolute nood mocht je een redacteur bellen. Je vond je eigen verhalen of scharrelde die bij elkaar via andere sites, je was je eigen redacteur, zocht zelf beeld bij je stuk en publiceerde alles ook zelf. En ondertussen hoopte je maar dat je niets al te groots had verkloot. De nacht- en weekendbloggers waren verantwoordelijk voor het belangrijke nieuws. We moesten het brengen op een manier die niet feitelijk onjuist was, of lasterlijk, of op zo'n manier geformuleerd dat het hele internet over je heen viel.

Uiteindelijk werd ik geen blogger voor Gawker, maar ging ik wel bij Gawker Media werken. Ik schreef vooral voor Jezebel, totdat ik in oktober overstapte naar VICE. In de tussentijd ging Gawker.com mede dankzij Peter Thiel failliet en onderging het bedrijf kleine en grote naamswijzigingen. Het bedrijf staat nu bekend als G/O Media.

De rode draad die door de vijf jaren dat ik er werkte heen liep, was het aantal mensen dat ons – vooral op Twitter – vertelde dat ons werk er niet toe deed en we makkelijk inwisselbaar waren. (We kregen vaak “Je bent maar een blogger” naar ons hoofd geslingerd, maar aangezien dat gewoon een feit was, voelde dat niet als een zieke burn). Veel mensen hebben het idee dat bloggen makkelijk is, dat je er geen vaardigheden voor nodig hebt en dat iedere sukkel het kan. Ze zien het niet als 'echte' journalistiek, hoewel het een verwaarloosbaar onderscheid is. (Ik heb op Jezebel en andere sites van Gawker Media onderzoeksartikelen gezet die me maanden werk hebben gekost. Maar ik heb ook dit soort dingen geschreven.)

Jarenlang werd het 'gewoon maar een blogger'-sentiment ingezet om de lonen laag, het zelfvertrouwen van de schrijvers nog lager en de industrie in z'n geheel instabiel te houden. Bij veel bedrijven kregen schrijvers geen tijd, ruimte, geld of redactionele ondersteuning om aan grotere verhalen te werken. En vervolgens werd gedaan alsof hun professionele en financiële onzekerheid hun eigen schuld was.

De afgelopen weken voelden aan alsof we weer waren teruggekeerd naar die slechte tijden. De redactie van Deadspin vocht met het management, omdat ze geen autoplay-advertenties – die objectief gezien verschrikkelijk zijn – op hun site wilden. Daarna nam de voltallige redactie ontslag, omdat ze zich van datzelfde management alleen maar “met sport bezig moesten houden.”

Jim Spanfeller, de CEO van G/O Media, zei vorige week in een interview met The New York Times dat de schrijvers vervangen zouden worden en de site gewoon door zou gaan. “We hebben veel recruiters die hard hun best doen om goede mensen te vinden,” zei Spanfeller tegen de krant. “We willen niet zomaar een willekeurig iemand hebben – we willen goede mensen hebben.”

Spanfeller meent wat hij zegt. Hij zal absoluut proberen om de site te vullen met zijn versie van “goede mensen”. Maar in de tussentijd zou het allergrappigste in dit scenario zijn dat het management zelf wordt gedwongen om te bloggen. En het lijkt erop dat precies dat is gebeurd.

Met uitzondering van een bijdrage van een freelance schrijver die, nadat het hele internet over hem heen viel, beloofde om nooit meer voor G/O te werken, verscheen alles op de site onlangs gewoon onder de naam “Deadspin”. Het leest alsof de stukken zijn geschreven door Paul Maidment, die kortstondig hoofdredacteur van G/O was. Het bedrijf heeft dat niet bevestigd of ontkend. Maidment is een Britse man van middelbare leeftijd; en het aantal verwijzingen naar 'chums' op de site is de afgelopen tijd omhoog geschoten. Vorige week stond in The New York Times dat Maidment “de site zelf runt, aangezien G/O Media op zoek is naar een nieuwe hoofdredacteur”.

Wie er ook blogde, ik kan wel zeggen dat het geen succes was. De zinsstructuren voelden niet goed aan. De stukjes begonnen klunzig. Veel alinea's bestonden slechts uit scores, wedstrijden of marathontijden. (De Keniaanse hardlopers die de marathon van New York wonnen werden in de kop niet bij naam genoemd. Er werd wel over ze geschreven dat ze “galoppeerden” – wat iets is dat paarden doen; niet mensen. Ik moest de koppen vaak meerdere keren lezen om ze enigszins te begrijpen. Of hij de site nou zelf vulde of niet – na een paar dagen van deze gênante vertoning nam Maidment ontslag. Als reden gaf hij op dat hij “een ondernemingskans” had gekregen, die hij simpelweg niet kon laten liggen.

Er is – hoe zwartgallig en frustrerend ook – niets grappiger dan leidinggevenden, die dachten dat ze wisten wat goede blogs waren, zelf zien proberen om er een te schrijven. Het is makkelijk om een bestuurlijk besluit te nemen. Maar bloggen is moeilijk.

https://www.vice.com/nl/article/wjwagz/bloggen-blijkt-best-moeilijk-te-zijn

Scheiden doet lijden (NPO Radio 1 Opinie & Commentaar)

https://www.nporadio1.nl/images/2019/11/01_b760c7e20f_MartSmeets.jpg

Scheiden doet lijden, is een oud gezegde. Mijn moeder (die nooit scheidde) voegde daar weleens aan toe: "en je vooral bevrijden". Hoogstwaarschijnlijk had ze gelijk.

Kiki Bertens en Raemon Sluiter vulde aan het eind van deze week hun scheidingspapieren in. En er kwam een verklaring die zo onwaarschijnlijk cliché was dat. Laat maar, iedereen, in welke taal, in welke sport, bedient zich van die woorden; je koopt die regels geprefabriceerd, copy-past van willekeurige welke voorganger.

De verklaring

In het geval van deze twee mensen luidde de teksten:
Bertens: "Ik wil Rae bedanken voor de afgelopen vier fantastische jaren. Ik ben gegroeid als speelster en als persoon, en had dit niet alles zonder hem kunnen bereiken."
Sluiter: "Ik wil Kiki bedanken voor al het vertrouwen en het dag in, dag uit keihard werken om beter en sterker te worden de afgelopen vier jaar. Ik wens haar, Remko en Elisa al het beste voor de toekomst."

Voor niet tennis-insiders: Remko is Remko de Rijke, de vriend en fysio van de speelster. Elisa is Elise Tamaëla, Bertens nieuwe coach. Ik weet niet of er een vier-jaren-itch in de tennissport bestaat en als die er is, was die bij beiden misschien wel te merken. Sluiter was er de laatste maanden van dit tennisjaar 'er even niet bij'. De bekende afkoelingsperiode? Het lijkt erop.

Kijk, de teksten zoals hierboven komen overal voor: in de voetbal-, turn-, zwem-. wielren-, basketbal- en schaatswereld. Het zijn zorgvuldig gekozen, mooie, zachte, en de lading nooit dekkende waarheidswoorden. Het zijn woorden voor de buitenwereld en heel vaak weten insiders heel veel meer en gaat er een veenbrand qua waarheid smeulen. Zoiets van: mooie woorden, maar nu waar het werkelijk om ging.

Niet geheel in de hand

Bertens en Sluiter kunnen natuurlijk de uitzondering op die regel zijn en het is ook niet reëel van deze mensen te vernemen welke hun werkelijke gevoelens zijn en wat ook echt de kern van de splitsing is. Zij hebben zelfs het recht om die voor zichzelf te houden, omdat het nog weleens de werkelijk diepe roerselen van de betrokken mensen wil raken en die hoeven niet op straat te liggen.

Ergens, onderweg, komen er over iedere scheiding fluisteringen en halve waarheden naar boven en gaat het roddelcircuit in werk komen. Ik hoop dat beiden er van verschoond zullen blijven, maar weet ook uit vorige sportbreuken tussen spelers en clubs, speelsters en coaches, atleten en sponsoren enz. dat je zulks als betrokkene niet geheel in de hand hebt.

Twijfelkontje

De feiten dus maar. Jonge vrouw begint op 23-jarige leeftijd aan een opmerkelijke opmars op de tennisranglijst. Drieëntwintig is tamelijk oud in de topsportwereld om met zoiets te beginnen: Bertens is een laatbloeier die met de dan 37-jarige Sluiter, een hardwerkende, subtopper in zijn eigen topsportperiode, een klik krijgt.

Ze wordt van twijfelkontje een volwassen speelster die door weet te dringen in die beroemde top 10. Zij samen bouwen een reputatie op, hij wordt coach van het jaar in Nederland en zij stijgt en... blijft de eigenschappen van een twijfelkontje zo nu en dan uitdragen. Ze wint grote toernooien, maar afgelopen seizoen lukte het niet om definitief op de Grand Slam-toernooien een consequente stap naar de echte top te maken (hetgeen overigens heel moeilijk is in dat vrouwen tenniswereldje waar meerdere speelsters last van hebben).

Geen pretje

Bertens, zo lijkt het, blijft hangen in haar niveau. Haar wedstrijden worden op enig moment 'veel van hetzelfde', hetgeen ongeveer inhoudt dat ze nog weleens kwakkelig begon (startmotor?) en vaak via een betere en gewonnen tweede set de meubelen moest gaan redden in set nummer drie.

Dat deed ze goed genoeg om in die befaamde top-10 te blijven, maar niet goed genoeg om de volgende stap in haar carrière te maken. Ze bleef twijfelen, zoals je met een beetje geoefend sportoog-in-de-sport kon zien en…het werd geen pretje om die zwoegwedstrijden van haar te gaan aanschouwen.

Het was als het voetballen of basketballen met een niet helemaal opgepompte bal. Er ontbrak iets aan haar spel of was het haar soms zo duidelijk te lezen lichaamstaal die vermoeidheid en (ja, daar is dat woord weer) twijfel uitdrukten. 

Ik bleef haar volgen via de vele toernooien die( de hemel zij dank) uitgebreid op FOX (en soms andere kanalen) te zien waren. Daar werd een kijkend mens toch niet echt gelukkig van en je vroeg je als kijker af of zij dat zelf wel werd. Die krachtenslopende Azië-rondgang van haar in de afgelopen weken was geen pretje om helemaal uit te kijken.

Iets meer gedurfd wellicht

Ze schuurde voortdurend tegen de top aan, maar kon ook, vrij anoniem en lusteloos, ergens in Verweggistan ineens in de tweede ronde al verliezen en naamloos gaan douchen.

Was het begrip 'niet evenwichtig' van toepassing op haar spel? Ik denk het. Sluiter met zijn soms verrassende coach-opmerkingen was er niet meer bij en Tamaëla nam die taak over. Onder haar tutelage ging Bertens een tikkie anders spelen, zo leek het. Iets meer naar voren toe, iets meer gedurfd wellicht. Maakte ze het speelveld van haar tegenstanders kleiner? En wat dat opzet? Een idee van haar vrouwelijke coach?

Cijfers

Tot deze week hebben we de reis van Bertens mee mogen maken. Van grote twijfel en lelijke wedstrijden, naar kleine briljantjes met haperingen en toch ook ineens opkomende slordigheden als dikke dubbele fouten en afzwaaiende smashes of wegdraaiende volleys. Wat me vooral opviel: de spanning op haar gezicht, de O-vormige mond en de soms bijna van haar body af te lezen onzekerheid. Iets van 'o jee, wat moet ik nu gaan doen?'.

Voor al diegenen die hebben moeten aanhoren dat ze veel gespeeld heeft: op 28 toernooien dus, waren haar cijfers zeer de moeite waard. Kiki Bertens speelde 83 singles, waarvan ze er 57 won en 26 verloor. Daar hoeft geen tennisspeelster zich voor te schamen; alleen is het niet echt een aantal dat bij ware topspeelsters past.

Haar cijfers voor buiten-tennis: 51-24 en indoor 6-2. Ze haalde deze winstpercentages op Noord-Amerikaanse bodem (43%), gevolgd door Azie (42%), Europa (38%) en Australië (63%). Om dat in een goed perspectief te zetten: ze speelde 19 wedstrijden in Azie, 8 in Australië, 42 in Europa en 14 in Noord-Amerika. Alle singles dus.

Voor de liefhebbers dan nog dit. De ondergrond waar ze op speelde en won en verloor. Goed voor de statistieken zou vroeger Herman Kuiphof zeggen: gras 16 winst en 12 verlieswedstrijden, gravel 19-15 en hardcourt 48-30. Kies je favoriete ondergrond, Kiki.

Boven de balkenende-norm

Ze eindigt dit jaar op de tiende plaats van de WTA-lijst. Op de doubles-lijst moet je een tijdje zoeken, maar daar staat ze nummer 177. En o ja, daar hoort dan ook altijd het gewonnen geldbedrag bij vernoemd te worden. Neen, ze heeft niets te klagen. Voor haar geen Balkenende-norm en ze overstijgt ook moeiteloos Matthijs, Eva en Jeroen. 

Volgens de 'WTA Prize money leaders' kolommen ging het Bertens ook voor de wind. In het jaar dat ze brak met haar coach, in het jaar dat ze 28 toernooien speelde, in het jaar dat ze in de singles 83 partijen speelde waarvan ze er zevenenvijftig won, kwam ze toch met iets meer dan drie miljoen dollar thuis in Breda.

Overheerlijk bijkomen

Niets mis mee natuurlijk en je gunt het iedere prof-sporter na een lang en zwaar seizoen. En toch…het was, vrij vaak zelfs, niet echt een genoegen om naar haar wedstrijden (of gedeelten daarvan) te kijken. Ze speelde vaak niet blij en vrij. Was het nog steeds die twijfel? Wat weerhield haar van het sterk beginnen van een partij? Waarom lachte ze niet meer? Wat zat haar dwars? Waar had ze schrik voor? Faalangst? Waarom dat strakke smoeltje?

Soms, neen, meer dan soms, dacht ik in haar geen “happy camper” te zien. En is sport toch ook niet een uitlaatklep voor een mens om vreugde, plezier en blijheid te tonen. Misschien hield ze die eigenschappen wel iets te veel onder haar mat. Dat ze overheerlijk mag bijkomen van dit merkwaardige jaar. De nummer tien van de wereld mag gaan uitrusten.

https://www.nporadio1.nl/opinie-commentaar/19680-scheiden-doet-lijden

De vrijheid van het woord…of? (NPO Radio 1 Opinie & Commentaar)

https://www.nporadio1.nl/images/2019/10/11_af22ad1520_MartSmeets.jpg

De Amerikaanse General Manager van de NBA-ploeg, de Houston Rockets, stond deze week centraal in een nogal uit de hand gelopen sportrel. De Amerikaanse sportbaas Mike Parker van Nike stond ook centraal in iets wat meer dan een ondergrondse veenbrand was: hij stopte met directe ingang het tamelijk in opspraak zijnde 'Nike Oregon Project' omdat de tegenwind in de sportartikelenbranche en in de internationale pers te heftig werd.

Om met dat laatste te beginnen: dat betekent dat het grote project van, de voor vier jaar geschorste atletiektrainer Alberto Salazar, naar het zich laat aanzien, door de versnipperaar is gegaan. Hetgeen in die wereld een stevige knieval van Nike betreft.

Het is ook een duidelijk teken voor de Nederlandse gouden hardloopster Sifan Hassan, die dan wel overal en met luide stem liet horen dat zij 'schoon' aan atletiek deed, maar niet inzag dat de stal van Salazar stonk en door het WADA op de verboden monumentenlijst was gezet. Het lijkt interessant voor diegenen die haar begeleiden, dat ze de actie van Nike goed gaan uitleggen aan de atlete. Door haar bewonderenswaardig snel geleerde kennis van de Nederlandse taal, bleek ze toch ook over een te beperkte woordenschat te beschikken om werkelijk haar gevoelens voor ons neer te leggen, anders dan de hierboven genoemde ontkenning,

Het kortste eind

Nike trok dus aan het kortste eind en misschien is dat op den duur wel het langste eind. Je mag het hopen, maar op hoog niveau in de zakenwereld worden soms beslissingen genomen die gezond verstand overstijgen en die te laken zijn, die tragische gevolgen kennen en die zelfs pervers genoemd kunnen worden.

Dat Nike de stal sloot was o.k., maar aan de tamelijk late kant; het had hoogstwaarschijnlijk heel wat directieoverleg gekost om de meubelen te kunnen redden. Deze draconische stap was het gevolg; het voelde aan als een schaker die bibberend zijn koning vastpakt en plat legt op het bord: opgave. In dit geval: we willen niets meer met de affaire Salazar te maken hebben.

Blijkbaar stonk het toch te veel voor gymschoenenbazen. Stonk de uitspraak van GM Daryl Morley van de Houston Rockets ook zo erg? Een week geleden nog niet, maar het werd gezien als een aanval op China en dus begon een veenbrand. Ondergronds dus.

'Sta achter Hongkong'

Wat Morley had gezegd in een tweet? Vrij vertaald: 'Vecht voor iedere vorm van vrijheid. Sta achter Hongkong.'

Nogmaals, hij zei dit als Amerikaanse staatsburger, niet als GM van een basketbalploeg, niet als lid van de NBA.

In China telden echter die feiten niet. Morley had een westerse aanval op China laten horen en of hij dat nu als “vrije burger” had gezegd of niet was onbelangrijk: China ging de Rockets en de NBA eens even flink op de vingers tikken. Saillant feit: de voorzitter van de Chinese basketbal Bond is een reus van een mens (2.21 meter) dat Yao Ming heet. Hij speelde zijn hele NBA-loopbaan voor de… Rockets en verwierf daar aanzien en een stevig kapitaal voor de rest van zijn leven.

Een iets andere inhoud

Ming echter moest dansen naar de poppen van de Chinese regering, of hij nou wilde of niet. Ook hij moest zeggen dat hij zich geschoffeerd voelde door de woorden van Morley (die hij goed kent) en dat er maatregelen genomen zouden worden. Op donderdag speelden de Los Angeles Lakers en Brooklyn Nets een oefenwedstrijd in de Marcedes Benz Arena in Shanghai.  Dagenlang hing een afgelasting van dit duel boven de sportwereld, maar zover kwam het niet.

NBA hoofdman Adam Silver sprak in Tokio (waar andere NBA-ploegen speelden) de woorden dat hij achter het recht op vrije meningsuiting van Morley stond, maar dat hij ook invoelde dat de Chinese sportfans een verschillende visie op dit facet van onze samenleving hadden. Met andere woorden vrije meningsuiting heeft in ieder land ter wereld wel een iets andere inhoud dan in het buurland.

In rook op

Silver probeerde met Yao Ming tot een afspraak te komen op 'normale' wijze de twee Chinese wedstrijden te kunnen spelen en leverde daarmee een fraai staaltje damage control af. Niet alleen de Chinese overheid stond pal tegenover de woorden van Morley, maar ook de Chinese zakenwereld (al dan niet van bovenaf opgelegd) steigerde flink. Diverse machtige Chinese ondernemingen die contracten met de NBA hadden, verbraken die en al heel snel was duidelijk dat er voor meer dan 1.5 miljard dollar voor de NBA in rook opging. Televisie en Internet-firma’s stelden direct dat de wedstrijden van de NBA in deze week niet op de Chinese media uitgezonden zouden worden en meer draconische stappen stonden Silver, zijn NBA en in zekere zin ook de US of A te wachten.

Terwijl in de twee dagen voor de wedstrijd in Shanghai alle propagandamateriaal (banners, vlaggen, grote reclameborden, televisiereclames, acties in sportwinkels) werden verwijderd of afgezegd werden, kwamen de spelers van de Lakers en Nets in Shanghai aan.

Niet deed er aan denken

Waar anders voor NBA-spelers duizenden opgewonden, jonge Chinezen hun opwachting maakten, waren het er nu enkele tientallen. Met het gezicht goed afgeschermd met doeken en sjaals, omdat zelfs interesse in de NBA van Chinese burgers gezien werd als een lichte vorm van landverraad. 

In zo’n sfeer dus werd de wedstrijd gespeeld die over de gehele wereld minus China werd uitgezonden. Ook in Nederland kon men via Ziggo Sport alles volgen. Het werd een evenement in koelte, zonder volkslied of volksliederen, zonder overdreven (lees Amerikaanse) show, zonder het in beeld brengen van Yao Ming of Adam Silver of andere hoogwaardigheidsbekleders, zonder sfeerbeelden, soms even een Chinees in beeld die met een Chinees vlaggetje zwaaide, maar niets deed denken aan een vrolijke NBA wedstrijd waar de spetters en het entertainment van afsprongen. Noem het NBA basketbal Zero; geen smaak dus eigenlijk, een lauwe, uitgeklede show…op last van de Chinese autoriteiten, waarschijnlijk met goedkeuring van Adam Silver. 

Money

Terwijl Silver nogmaals memoreerde dat hij en de NBA zich niet de rol toe-eigenden om overde verschillende visies die er op “vrijheid van meningsuiting” bestaan te oordelen, leek…ja, leek op donderdag in China een soort verkilde surplace tussen China en de NBA te zijn ontstaan. Waarschijnlijk was dit de beste tussenoplossing voor beide partijen en zou er na de zaterdagse wedstrijd van beide ploegen in Shenzhen, wel begonnen worden aan vredesonderhandelingen met als onderliggende gedachte: economische reddingsplannen oftewel: Money.

China is basketbalgek, China heeft iedere avond honderden miljoenen televisiekijkers naar NBA wedstrijden, overal in China kan men NBA-spullen kopen…Het gaat hier om miljardendollars.

Alle spullen uit China

Ai, dat gebeurde ook nog…Nike, ja juist, Nike dus, dezelfde schoenen- en kledingsponsor van die hardlopers, was er als de kippen bij alle, ja alle spullen van de Houston Rockets uit haar online catalogus in China te halen. Damage control part 2.

Daar waar andere westerse ondernemingen er flink van langs kregen in China (Google, Mercedes Benz, Holiday Inn, Coach, Givenchy, Versace) probeerden vertegenwoordigers van de NBA ook hun meubelen te redden.

Silver week niet van zijn standpunt omtrent “freedom of speech” waarmee hij vooral in de USA de handen op elkaar kreeg van zijn achterban. Of hij dat duidelijk uitgesproken idee ook in zijn gesprekken met Chinese topautoriteiten heeft gehandhaafd weten we niet, maar de jurist Silver staat bekend als een man van zijn (democratisch gestuurde) woord.

Afgelasten van de wedstrijden

Waardoor, let wel, het strijdveld zich voor even verplaatste van China naar het vaste land van de USA. Terwijl velen zaten te wachten op het oordeel van Donald Trump kwam die na bijna drie dagen pas. Via giftige tweets aan het adres van zijn democratische opponenten Steve Kerr (coach Warriors) en Gregg Popovich (coach San Antonio Spurs en nationale ploeg van de USA).

Trump raakte nergens China of Ya Ming of het eventueel afgelasten van de wedstrijden aan, maar zocht de harde confrontatie met de mensen die hem in het verleden al hadden aangevallen. Popovich sprak harde en juiste woorden, loofde de opstelling van Silver en noemde de naam van de president van zijn land niet. Kerr, over het algemeen een man met een uitgesproken mening, hield zijn keutel nog even in. Met reden, naar bleek. Hij zei de geschiedenis van dit mini-oorlogje niet gevolgd te hebben en hij wilde eerst lezen en dus weten wat er precies gaande was. Hij hield zich dus even op de vlakte, reden voor Trump om hem fel te beschimpen en te kleineren.

Geen gek standpunt

De China-NBA confrontatie kreeg dus een heel ander speelveld en wel binnen de Amerikaanse politiek en sportwereld. De NBA, die over het algemeen democratisch stemt en zich fel kan uiten tegen Trump, zijn woorden en zijn daden, had dus niet alleen te maken met de Chinese leiders, ook de Amerikaanse leider zag zijn kans schoon om mensen die zo graag gebruik maken van hun recht om te zeggen wat zij willen te kleineren. Omdat zij (zie Kerr) eerst wilden weten waar zij over spraken; hetgeen toch niet een heel gek standpunt is.

De rest van de flapuits binnen de NBA voelde echter wel aan dat dit alles een tricky business was en velen onthielden zich van commentaar. Het wachten was op wat Silver en zijn juristen in China met de Chinese leiders (inclusief Yao Ming) hadden besproken.

Recht had zijn stem te laten horen

Misschien ook aardig om te weten. De eigenaar van de Rockets, Tilman Fertiitta, bepaald niet onbemiddeld, bracht naar voren dat zijn Rockets geen politieke organisatie was en dat zij naar Azië kwamen om basketbal te spelen en niet om mensen te schofferen. De opmerking van Morley, hoe ongelukkig dan wellicht ook geplaatst en zeker ontvangen in China, was, zo benadrukte Fertitta, een opmerking van een individu die het recht had zijn stem te laten horen als hij daar behoefte aan had.

Met andere woorden: in dat gedeelte van de wereld mocht en kon dat en in China ging men blijkbaar anders met die gehele materie om. Op naar een wereld dus waarin ieder mens het recht heeft zich verbaal te roeren, vrijheid van meningsuiting. Op dus naar overheden die dat inzien en zullen gaan toestaan. Ja, ik ben in dezen een idealist en weet dat zulks niet tot nauwelijks zal gebeuren.

Onzin

Wees daarom blij dat je in Nederland woont. En voor diegenen die nu hardop roepen dat sport en politiek niets met elkaar van doen hebben…onzin, ze liggen in elkaars verlengde. In alles. Overal.  En velen lopen op Nikes en sommigen gebruiken doping. Sommigen ontkennen dat, anderen geven, ooit, toe.

Laat echter de vrijheid van meningsuiting ver boven staatspolitieke en economische regels vallen. Gewoon, dat je als individu mag zeggen wat je denkt. Met die ene beperking dat je een ander niet mag beledigen of schofferen. Vraag maar aan Donald Trump hoe dat niet moet.

https://www.nporadio1.nl/opinie-commentaar/19248-de-vrijheid-van-het-woord-of

‘Groen doen is inherent aan de islam’ (de Kanttekening)

De Koran zit vol praktische richtlijnen voor duurzaam leven, zegt Kauthar Bouchallikht, voorzitter van de Groene Moslims. ‘In tijden van klimaatcrisis blijf ik gemotiveerd door mijn geloof. Het geeft me energie en laat me zien dat het zinvol is om je steentje bij te dragen, hoe klein het ook is.’

De agenda van Kauthar Bouchallikht (25) loopt bijna over: als we haar spreken zijn de voorbereidingen op de Klimaatstaking van 27 september nog in volle gang. Als coördinator van deze klimaatactie rent ze van een vergadering naar de andere. Ze is net onderweg naar een afspraak bij Fossielvrij Nederland, één van de organisatoren van de Klimaatstaking. Bouchallikht doet vol energie mee aan verschillende groene initiatieven: in maart hielp ze mee als campaigner bij DeGoedeZaak met de klimaatdemonstratie van Milieudefensie en Greenpeace.

Sinds 2016 verdeelt ze haar tijd tussen journalistiek, trainingen verzorgen en het voorzitterschap van de stichting Groene Moslims. De organisatie is inmiddels tien jaar bezig met verschillende activiteiten die moslims tot duurzaam consumeren en ondernemen moeten aanzetten. Dit kan gaan om spirituele, zingevende sessies maar ook concrete acties, zoals een fietstocht met een sessie afval rapen. Avonden over duurzaam eten en bezoeken aan stadsboerderijen staan ook op het programma. En elke maand gaan ze op pad, weer of geen weer. Vorige mand lieten ze zich bijvoorbeeld niet afschrikken door de regen, maar trokken ze naar de duinen in het noorden van het land.

Deze maandelijkse wandelingen zijn niet alleen een moment om lekker uit te waaien, maar vooral de manier om de khalq, Gods schepping te bewonderen, vertelt Bouchallikht. Zo staan groene moslims stil bij de schoonheid van de natuur en hun verantwoordelijkheid om deze te beschermen.

In de islam is God de eigenaar van de aarde, een overtuiging die moslims overigens delen met joden en christenen. De mens fungeert in de islam als de hoeder van de omgeving die hij in bruikleen van God heeft gekregen. Om hier goed voor te zorgen gaf God de mens allerlei richtlijnen. ‘De Koran en het woord van de Profeet zitten vol aanwijzingen en opdrachten voor het groene leven’, legt Bouchallikht uit. ‘Van bomen planten en zuinig omgaan met water tot bewust consumeren. Verspilling wordt op alle vlakken afgewezen.’

‘Wie een boom plant en er zorgvuldig voor zorgt totdat hij volwassen wordt en vrucht draagt, wordt beloond’ (Bukhari)

Ook bescherming van de dieren krijgt aandacht. ‘God heeft alles wat leeft op dezelfde manier geschapen. Het is dus uit den boze om de naasten te schaden. Mens of dier, het maakt niet uit. Er staat onder andere een heel hoofdstuk over het belang van bijen in de Koran: hoe ze leven en wat men daarvan kan leren.’

Het onverdoofd slachten blijft wel een controversiële kwestie. Op deze islamitische praktijk is kritiek vanuit de dierenwelzijnsorganisaties, zoals Wakker Dier en de Partij voor de Dieren (PvdD). Recentelijk diende Marianne Thieme, tot begin oktober dit jaar fractievoorzitter van de PvdD, opnieuw een wetsvoorstel in om onverdoofd slachten te verbieden, zes jaar nadat het vorige voorstel door de Eerste Kamer werd verworpen.

Bouchallikht vertelt dat sommige moslims naar alternatieve vormen van offeren zoeken, omdat ze vinden dat het binnen de huidige context niet meer kan. De stichting Groene Moslims bekritiseert ook intensieve veehouderij. Maar: ‘Zodra wij zeggen dat we tegen de bio-industrie zijn en dat dieren een goed leven verdienen van begin tot eind, dan wordt dat gelijk iets politieks ­vanwege de discussie over ritueel slachten,’ zei Bouchallikht vorig jaar in een interview voor Trouw.

Geloof als motor voor duurzaam gedrag

De voorschriften rond duurzaam leven in de Koran, zoals zuinig omgaan met water, zijn vrij universeel. Ze kunnen dus evengoed voor niet-moslims gelden. Wat groene moslims echter onderscheidt van groene activisten is de motivatie achter hun handelingen. ‘Voor gelovigen is de religie de motor van duurzaam gedrag. Moslims leven volgens de principes uit de Koran, maar noemen het misschien niet altijd duurzaam. Goed doen door voldoende zorg te dragen voor de natuur is gewoon belangrijk voor het geloof”, legt Bouchallikht uit.

De islamitische religie biedt een kader voor haar duurzame engagement: ‘Ik put al lang inspiratie uit de islam. De aandacht voor ‘goed doen’ binnen mijn geloof is altijd geweest. Nog vóór het woord ‘duurzaamheid’ bestond.’ Ze kan dus niet zeggen dat ze haar religieuze opvattingen moest verenigen met haar duurzame leefstijl. ‘Groen doen is inherent aan de islam. Het valt dus niet te combineren.’

https://dekanttekening.nl/wp-content/uploads/2019/10/kauthar-2-1024x591.jpg

Foto: Kauthar Bouchallikht

Islamitische milieubeweging

In de jaren zeventig van de vorige eeuw kwam er ook binnen de islam specifieke aandacht voor de klimaatcrisis, wat alles te maken had met de alarmerende bevindingen van de Club van Rome. Het was aanvankelijk niet makkelijk om het urgentiebesef bij moslims te creëren, zei de Iraanse intellectueel Seyyed Hossein Nesr in een interview voor het Amerikaanse platform rond klimaatverandering van Yale University. Een groot aantal moslimauteurs dat over duurzaamheid schreef wees het Westen aan als bron van de milieucrisis. ‘Er heerste een opvatting dat het een westers probleem was: gecreëerd door de westerse industrialisatie en het kapitalisme. Dit was het probleem van moslims niet.’

Ondertussen is er volgens Nesr wel sprake van ‘authentieke islamitische milieubeweging’ in vele landen waar moslims de meerderheid van de bevolking vormen. Ook in landen met een islamitische minderheid zijn verschillende groene moslims-verenigingen actief. In Nederland natuurlijk, maar ook in het Verenigd Koninkrijk en Duitsland.

Volgens sommige experts zouden religies mensen kunnen mobiliseren in de strijd tegen klimaatverandering, vermeldde de internationale nieuwsdienst Reuters. Daar waar feiten en politiek falen zouden godsdiensten, die verbonden zijn met de emoties en persoonlijke levens van mensen, een oplossing kunnen bieden.

‘Streef met hetgeen God u gegeven heeft naar het paradijs in het hiernamaals, maar vergeet niet uw aandeel in de toekomst’ (Koran 28:77)

Solidariteit

Voor Bouchallikht is duurzaamheid een manier van leven, waarbij de religie een belangrijke rol speelt. Het gaat om het voortdurende streven naar het goed doen en erin groeien als een beter mens. Een mens dat solidair is en zorg draagt voor anderen en de omgeving. ‘We mogen niet vergeten dat duurzaamheid ook om sociale rechtvaardigheid draait. Door de klimaatverandering smelten niet alleen de ijskappen. Er slaan ook mensen op de vlucht voor bosbranden en orkanen. Daar komt nog bij dat er nog steeds mensen wereldwijd uitgebuit worden. Hoe meer je weet, des te beter je inziet wat duurzaamheid eigenlijk betekent.’

Het wereldbeeld waarin massaal wordt geconsumeerd, waarin bossen worden gekapt door de groeiende vraag naar hout, papier, palmolie en soja, staat haaks op de opvattingen vanuit islam over matigheid, vindt Bouchallikht: ‘Mensen beseffen onvoldoende dat we de aarde aan het beschadigen zijn. Terwijl we haar eigenlijk zouden moeten beschermen.’

Bouchallikht zet zich consequent in voor een duurzame wereld, op allerlei fronten. Twijfelt ze nooit? ‘De klimaatcrisis is een feit. Mocht de aarde straks onbewoonbaar worden en doen de bedrijven helemaal niets om klimaatverandering tegen te gaan, dan geloof ik tóch dat elke handeling nuttig is. Het geloof geeft me moed.’ Nesr wijst erop dat vele islamitische denkers en autoriteiten hetzelfde zeggen: ‘De komst van het einde van de wereld ontslaat moslims niet van hun verantwoordelijkheden tegenover de natuur.’

Het bericht ‘Groen doen is inherent aan de islam’ verscheen eerst op de Kanttekening.

https://dekanttekening.nl/samenleving/groen-doen-is-inherent-aan-de-islam/