Verhoogd risico op natuurbrand (Gemeente Brummen)

Het is al langere tijd droog in de natuur. De kans is dan ook aanwezig dat een natuurbrand ontstaat. Een natuurbrand kan zich in droge periodes snel en onvoorspelbaar ontwikkelen, zeker bij harde wind. In de regio Noord- en Oost-Gelderland geldt... Lees verder

https://www.brummen.nl/actueel/nieuws/nieuwsbericht/news/verhoogd-risico-op-natuurbrand.html

Natuurbrandbestrijding: tips voor recreanten (Gemeente Brummen)

Het blijft natuurlijk altijd belangrijk om op te passen met vuur in de natuur. Vooral als het langere tijd droog is, moeten we allemaal samen – inwoners, natuurbeheerders, brandweer, gemeenten, recreatieondernemers - extra alert zijn op het ontstaan... Lees verder

https://www.brummen.nl/actueel/nieuws/nieuwsbericht/news/aanpak-natuurbrandbestrijding-tips-voor-recreanten.html

Hoe het organiseren van de demonstratie in Rotterdam me eindelijk hoop gaf (Motherboard Vice)

Zaïre Krieger (24) is journalist, spoken word-artiest en student Internationaal en Europees Recht. Ze schrijft voornamelijk over inclusiviteit, discriminatie en mensenrechten. Krieger was mede-organisator van de Black Lives Matter-demonstratie in Rotterdam op 3 juni 2020, waar meer dan 5.000 mensen op afkwamen. Voor VICE schrijft ze over haar ervaringen met het organiseren van dat protest.

Tussen de Black Lives Matter-protesten, politiek ‘activisme’, zogenaamd duidende journalisten en witte tafels bij talkshows, blik ik vanuit mijn zelfisolatie terug op de stressvolste dagen van mijn leven. Drie dagen voor het protest op de Erasmusbrug in Rotterdam werd ik gevraagd het programma samen te stellen. Ik had geen idee waar ik aan begon.

Na de dood van de zoveelste zwarte persoon door politiegeweld in de Verenigde Staten laaien de protesten als een bosbrand op door alle vijftig staten van het land. Inmiddels zijn ze overgewaaid naar de rest van de wereld, inclusief Nederland. Op social media wordt er een grote beerput opengetrokken aan misstanden in zowel Nederland als de VS: van het wetsvoorstel dat de Nederlandse politie ruimere bevoegdheden geeft om geweld te gebruiken, tot video’s uit de VS waar de straten wit zien van traangas. In een soort bizarre scène die zo uit de film Avengers: Endgame lijkt te komen, zijn K-popfans, de Amish, Anonymous, satanisten, en Sesamstraat allemaal bezig met institutioneel racisme. De hele wereld, van Berlijn tot Zuid-Korea, lijkt te willen helpen met het uitbannen van racisme, met Trump als boegbeeld van hoe het juist niet moet.

Ik heb me altijd uitgesproken tegen racisme, maar tot het protest op de Dam, dat op 1 juni plaatsvond, leek het alsof ik in een vacuüm aan het schreeuwen was tegen mijn volgers op Twitter. Niemand hoorde het. Maar nu leek er eindelijk een momentum te zijn ontstaan om stelselmatige veranderingen door te voeren.

Toen ik werd gevraagd om te helpen met het organiseren van de demonstratie in Rotterdam, hoefde ik niet lang na te denken. Hoewel Rotterdam een van de meest diverse plekken van Europa is, heeft de politiek in de stad al lang een zeer rechtse toon. Vooral door de verschrikkelijke afloop van de demonstraties tegen Zwarte Piet in 2018 waar ik bij was, voelde dit als een belangrijk moment voor de stad.

Aangezien de gemeente geen andere plek wilde toewijzen dan de Erasmusbrug, moest er techniek en geluid over de brug verspreid worden, zodat de demo overal te horen zou zijn. Daar waren lange kabels voor nodig. De brug is een drukke autoweg die loopt langs de demonstratie, die op de stoep en het fietspad plaatsvond. Daardoor was het voor de beveiliging moeilijk om te overzien. Het was, kortom, een logistieke nachtmerrie voor een net samengestelde organisatie met weinig tot geen budget.

In anderhalve dag moest ik als programmeur sprekers zien te regelen. Veel van hen belden af vanwege de coronamaatregelen. Sommige bekende sprekers die we benaderden zaten in de risicogroep, sommigen hadden een naaste wiens gezondheid ze niet op het spel wilde zetten. De gedachte dat er op die brug duizenden mensen zouden staan waar wij verantwoordelijk voor waren, zorgde ervoor dat ik anderhalve dag stijf stond van de stress. Drie dagen heb ik weinig tot niets kunnen eten. Ik sliep vier á vijf uur per nacht.

Ook intern was de communicatie moeilijk. Door de coronamaatregelen moest alles via videocalls en WhatsApp. Het organiseren van deze demonstratie was zo zwaar dat we het protest op de dag zelf bijna hadden afgelast. Mensen in de organisatie hebben ook gewoon banen, kinderen en studieverplichtingen. Niemand is full-time activist, maar lopend op de motor van onze liefde voor de stad en haar diversiteit, wilden we hoe dan ook de demonstratie neerzetten.

De nationalistische groep Identitair Verzet bleek in facebookgroepen aan te geven langs te willen komen. Ik had een moment van angst, maar schudde de trauma’s van 2018 snel van me af. Ik zette bewust een knop om: we hebben later wel tijd om trauma’s te verwerken, nu moeten we dit gewoon neerzetten, dacht ik.

De dag zelf is een soort grijze massa in mijn hoofd. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik veel verdriet heb gedeeld met mensen die ik nooit eerder had ontmoet. Ik zag in al die duizenden mensen op de Erasmusbrug niet alleen mijn eigen activisme (al mijn vrienden waren er, ik hoefde er niet eens om te vragen), maar ook dat van duizenden anderen.

Elk van die duizenden personen op de Erasmusbrug heeft een verhaal van pijn. Elk wit persoon die er staat is het gevolg van een zwarte vriend of vriendin die hun pijn met ze deelde. Ieder mens dat er staat is het gevolg van het micro-activisme dat opkwam tijdens een gesprek, een gedeelde link naar die ene Jane Elliot-video, een gefrustreerde rant op een feestje.

Ik zie op de brug ook de groei van een beweging. Ik sta op het Glitterplein, op de Erasmusbrug. Op precies dezelfde plek werden ik en ongeveer honderd andere anti-Zwarte Pietdemonstranten twee jaar geleden aangevallen door witte supremacisten die uit een busje sprongen, en politie die daarop antwoordde door zonder discriminatie om zich heen te slaan. Het resulteerde in gewonden aan onze kant, terwijl wij juist werden aangevallen en de politie er was om ons te beschermen. Toen stonden we er met 100 man, nu met duizenden. Ik krijg kippenvel van de gedachte dat we die rotjes, eieren, en stokslagen toen niet voor niets hebben gevangen.

https://video-images.vice.com/test-uploads/_uncategorized/1591884413543-kzop.jpeg

2018, tijdens het protest van Kick Out Zwarte Piet in Rotterdam.

De demonstratie moet door de enorme opkomst eerder stoppen, maar het grootste protest in de geschiedenis van Rotterdam is een feit. Na afloop ben ik met een vuilniszak blikjes en flesjes aan het opruimen van het Glitterplein, als er twee agenten passeren. “Geef mij maar een zakdoekje, hoor,” zegt de een. “Ja, ik schoot hier helemaal vol van,” zegt de ander.

De volgende dag plaatst de politie Rotterdam op Twitter dat er ruiten zijn ingeslagen door demonstranten. Als ik op Twitter vraag of ze daar foto’s van hebben – we zijn immers door de hele stad gereden en hebben niets gevonden – krijg ik geen antwoord. Wel komt er een melding binnen: ‘Politie Rotterdam volgt je nu’.

Ik kijk een paar dagen na het protest naar een gesprek tussen TD Jakes en Carl Lentz, twee vooraanstaande pastoren in Amerika. Jakes legt uit wat hij zag in Ghana, toen hij het oude slavenfort Elmina bezocht. De stank van de pis en uitwerpselen waar de slaven op elkaar gestapeld lagen hing er nog. Hij beschrijft de ruimtes waar de vrouwelijke slaven werden verkracht en de mannelijke werden gecastreerd. Hij beschrijft hoe de witte slavenhandelaren boven die ruimtes een kerk hadden waar ze vrolijk zongen over de onpartijdige liefde van God. Hij beschrijft hoe psychologen uit onderzoek weten dat dit soort trauma’s de DNA-structuur van volkeren generaties later nog aantast. Opeens focus ik niet meer op de systemische aspecten van racisme, maar voel ik mijn persoonlijke verdriet. Ik heb nooit eerder geweten hoe diep dit in mij zat.

Witte mensen hebben niet door hoeveel kleine micro-agressies zwarte mensen elke dag maar slikken om te overleven en de boel ‘gezellig’ te houden. Elke keer dat mijn haar wordt aangeraakt, of mij wordt gevraagd ‘waar ik echt vandaan kom’, laat ik het gaan. Laat staan de keren dat er op social media door rechtse trollen met leugenachtige ‘nieuwsberichten’ de aanval op mij wordt geopend.

Deze week had ik, door het zien van de duizenden demonstranten die op straat stonden, ineens het gevoel dat mijn pijn er mocht zijn, dat ik boos mocht zijn. Opeens kwam alle pijn die ik jaren heb onderdrukt naar boven. Elke dag belde er wel een vriend of vriendin op. Ik huil dagelijks. Soms uit pijn, soms uit opluchting, soms van geluk.

Als ik zie dat boeken als Hallo Witte Mensen en White Fragility uitverkopen in boekhandel en er zelfs speciale #BlackLivesMatter-tafels met boeken over racisme worden neergezet, bekruipt me een licht gevoel dat ik nog niet kende. Blijkbaar heb ik nog nooit écht hoop gevoeld. Nu zie ik witte mensen en zwarte mensen open gesprekken hebben over racisme, en er wordt daadwerkelijk geluisterd naar elkaar.

Misschien ben ik naïef, maar ik zie opeens een toekomst die niet zo ver meer lijkt: we blijven protesteren, we blijven ons uitspreken. Na druk vanuit de samenleving werd er gekeken naar racisme op de arbeidsmarkt, huizenmarkt, en binnen de politie.

Witte Nederlanders beseffen zich dat zij niet persoonlijk verantwoordelijk zijn voor slavenhandel of kolonialisme, maar wel nog onbewust voordelen halen uit de structuren die toentertijd zijn gebouwd. De zwarte bevolking heelt van diepe pijn en trauma. En ineens wordt Nederland beter.

https://www.vice.com/nl/article/4ayx3g/het-black-lives-matter-protest-gaf-me-hoop

Het regent in Australië: dit betekent het voor de bosbranden (Libelle)

Een welverdiende adempauze voor Australië. Sinds donderdag (lokale tijd) regent het daar hevig in het zuidoosten. Goed nieuws voor de buitenproportionele bosbranden die er al maandenlang woeden. Maar wat is het effect van deze regenbuien op het land?

De brandweer van New South Wales laat vrijdag weten vooral heel blij te zijn met de regenval. De organisatie vindt het geweldig nieuws dat de regen vooral is gevallen in de gebieden die het hevigst zijn getroffen door de bosbranden en hopen dan ook dat het nog dagen zo doorgaat.

200 milliliter

Naar verwachting zal in de bergen ten westen van Sydney tot en met zondag maar liefst 200 milliliter aan neerslag vallen. Ook de stad zelf verwacht meer dan 100 milliliter regen de komende dagen. Volgens de brandweer is de regenval echter niet genoeg om de branden te blussen. Wel geeft het de mogelijkheid om een deel van de branden meer onder controle te krijgen.

Keerzijde

Toch is er een keerzijde aan alle regenval. In ons eigen land valt er per maand gemiddeld ‘slechts’ 70 milliliter neerslag. Australië staat de komende dagen dus een uitzonderlijke stortvloed aan water te wachten. Hoe fijn het ook is voor de natuur, die naar water snakt, voor de inwoners is het minder prettig. De Australische autoriteiten waarschuwen dan ook voor de regenbuien. Er is kans op aardbevingen, watervervuiling en aardverschuivingen door de hoeveelheid. Ook kunnen bliksemschichten die bij de buien komen kijken zorgen voor nieuw aangestoken branden.

Overstromingen

Daarbij wordt er gewaarschuwd voor overstromingen. De verbrande grond is zodanig uitgedroogd dat het maar moeilijk water op kan nemen. Als de neerslag de grond niet in kan, blijft het aan het oppervlakte, wat kan zorgen voor hevige stromen en ondergelopen straten.

Blije inwoners

Ondanks dat reageren de inwoners blij op de regen. Op Twitter is een stroom aan video’s te vinden waarin mensen dansen tussen de regendruppel die hopelijk een einde brengen aan de grootste problematiek rondom de branden.

Dancing in The Rain!
Australia is seeing rain around the country, bringing some help to Firefighters that have been battling the bushfires, even though there hasn’t been enough rain yet to put out all the fires.#RainDance#FireFighters#ThursdayThoughts pic.twitter.com/AmMU647t8V

— ~Marietta (@MariettaDaviz) January 16, 2020

Australia has rain! �☔� pic.twitter.com/JZXNF8a0O3

— DannyWatson (@Danny__Watson__) January 15, 2020

Unbelievable – after the smoke haze that has engulfed our city some parts of Melbourne have received a month’s worth of rain in half an hour this afternoon @9NewsMelb pic.twitter.com/0klFgaQgRG

— Jo Hall (@Jo_Hall9) January 15, 2020

Voordelen van bosbranden

De bosbranden die jaarlijks in Australië woeden, zijn op zichzelf geen groot probleem. Sterker nog: de natuur heeft dit nodig. Branden kunnen erg nuttig zijn voor het voortbestaan van bossen en natuurgebieden. Wel is de temperatuur in Australië de afgelopen decennia aanzienlijk gestegen en de droogte van het land toegenomen. Hierdoor vat de natuur sneller vlam en verspreiden de vuurzeeën zich met gemak. Omdat de omvang van de bosbranden hierdoor is toegenomen, is de situatie de afgelopen maanden in korte tijd onhoudbaar geworden.

Levens gekost

Sinds begin november is er in Australië om die reden een gebied verbrand waar Nederland maar liefst 2 keer in zou passen. Deze situatie heeft zeker 28 mensen en 1 miljard dieren het leven gekost. Ook zijn volgens de laatste berichten 2500 huishoudens opgeslokt door de vuurzee, waardoor veel Australiërs zonder huis zitten.

2,4 miljoen

Maar de wereld kijkt mee. Vanuit alle landen is er hulp toegeschoten in de vorm van donaties. Zo haalde Nederland de afgelopen weken een bedrag van maar liefst 2,4 miljoen op voor Australië. Dit geld is door Nederlanders gedoneerd aan het Rode kruis en het Wereld natuur fonds.

Niet genoeg

Naar verwachting zullen de huidige regenbuien aanhouden tot zondag. Ook al is het een stap in de goede richting, voor het land zal het niet genoeg zijn. Om bosbranden van dit formaat te kunnen voorkomen, heeft het land neerslag nodig die veel langere tijd aanhoudt. Naar verwachting zal dit in maart gebeuren.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Nos, Rtlnieuws, AD. Beeld: iStock. 

Het bericht Het regent in Australië: dit betekent het voor de bosbranden verscheen eerst op Libelle.

https://www.libelle.nl/huis-tuin-feestje/het-regent-in-australie-dit-betekent-het-voor-de-bosbranden/