Over het naïeve klimaatoptimisme van rechts Nederland (Joop)

Wat zijn mensen toch heerlijk optimistische wezens. Vol spanning zag ik begin vorig seizoen hoe Sevilla in de laatste minuut van de wedstrijd gelijk maakte tegen Liverpool (3-3) om vervolgens te zeggen: zie je wel! En dat terwijl zelfs met 2-0 voorstaan al in 98% van de gevallen voor een overwinning zorgt. Toch geloven we heilig in de comeback, dat het allemaal nog wel goed komt. Dit irrationele optimisme breekt ons op als het gaat om klimaatverandering.

Ach, maar die modellen van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), die zullen vast niet zo lopen. Als we nu maar goed investeren in rendabele oplossingen vinden we vanzelf wel iets uit was een oplossing biedt. Ja, maar een beetje opwarming is toch eigenlijk alleen maar goed voor onze kassen? Goede kans dat je deze uitspraken al een keer op een feestje voorbij hebt horen komen, of zelf in een gesprek hebt gebruikt. Toch is dit ‘klimaatoptimisme’ zo lek als een mandje. In dit stuk leg ik uit waarom.

De Mens en klimaatverandering: een probleem?
Voordat we kunnen praten over klimaatoptimisme is er iets wat we eerst moeten behandelen: Human Induced Climate Change, door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Iedereen kent wel een klimaatontkenner die na het lezen van een ‘verlicht’ opiniestuk denkt dat klimaatverandering komt door fluctuaties in de hitte van de zon, een tussenijstijd of door een soort mystieke natuurlijke kracht. Dit terwijl 97% van de klimaatwetenschappers beweert dat klimaatverandering door de mens een wetenschappelijk feit is en een probleem vormt. Er is wel significante onenigheid over de mate waarin.

https://joop.bnnvara.nl/content/uploads/2018/06/5441733011_edbf997e24_z-1-370x262.jpg

Ongeveer 20% van de wetenschappers denkt dat in werkelijkheid de situatie erger is dan de klimaatmodellen van het IPCC en 20% denkt dat het in werkelijkheid minder erg zal uitpakken. Hoe belangrijk is nu die wetenschappelijke consensus? De beste manier om consensus uit te leggen is door het te vergelijken met een stuk vuurwerk. Stel je hebt een stuk vuurwerk gekocht en je besluit voor het afsteken van het stuk vuurwerk wat onderzoek online te doen naar je aankoop. Het blijkt dat 90% van de gebruikers het vuurwerk omschrijft als levensgevaarlijk en 10% stelt dat er een mooie kleurenfontein uit het stuk vuurwerk ontstaat. Zou je het vuurwerk dan afsteken? Is het zeker dat het vuurwerk je hand aan stukjes blaast bij het afsteken? Nee dat is het niet, maar het zou wel een ongelofelijk domme keuze zijn om het af te steken. Dit is precies hoe wetenschappelijke consensus werkt. De waarschijnlijkheid dat 97% van de wetenschappers het goed heeft, is veel groter, dan de waarschijnlijkheid dat ze er naast zit.

Het is natuurlijk logisch dat we ons tot op zekere hoogte in ons blinde optimisme voelen aangetrokken tot het betere verhaal. Als 9 artsen zouden vaststellen dat ik ongeneeslijk ziek ben zou ik ook tegen beter weten in de 10e de achterna rennen die het tegendeel beweert. Dat maakt mijn optimisme niet minder irrationeel en de waarschijnlijke waarheid dat ik terminaal ben er niet minder op. En in dit geval liegt de prognose van de arts er niet om: onze voedselzekerheid wordt aangetast, risicogebieden voor droogte, overstromingen, extreem weer en bosbranden nemen wereldwijd toe en wetenschappers spreken van een Mass Extinction Event waarin talloze diersoorten jaarlijks verdwijnen.

De trein en de afgrond
Dus als het goed is zijn we het er nu over eens dat het eindeloos CO2 in de lucht in pompen niet precies is wat we willen doen. Nu zal de klimaat-optimist stellen dat de prognoses van het IPCC te duister zijn, dat het eigenlijk allemaal niet zo heel snel gaat. Nu is mijn vraag: is dat een reden tot optimisme?

In een lezing die ik bijwoonde vergeleek de filosoof Floris van den Berg onze situatie treffend met een trein. We bevinden ons in een trein die onherroepelijk ergens een keer een ravijn in stort. We weten nu al zeker 45 jaar, sinds Limits to Growth uit kwam dat onze trein ergens gaat stoppen. Sinds dat we dit weten is de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer enkel toegenomen. Dus, om even de zelfde analogie aan te houden, we zijn enkel harder gaan rijden. Hoe hard rijden we dan precies? Dat durf ik niet te zeggen. Waar zit de afgrond precies? Geen idee. Dit zijn enkel geen relevante vragen zolang we geen poging doen om tot stilstand te komen. De onzekerheden waar de klimaat-optimist maar al te graag bovenop duikt zijn allerminst een reden tot optimisme. Te pas en te onpas roepen klimaat-optimisten zoals Marcel Crok erg enthousiast dat de huidige data dichter bij de lage schattingen van het IPCC liggen dan bij de hoge schattingen. Dit is zowel incorrect als irrelevant, want dat zou enkel betekenen dat we meer tijd hebben om de trein tot stilstand te brengen, terwijl de realiteit is dat we geen idee hebben hoe dit moet.

De Eenhoorn die Duurzame Ontwikkeling heet
Duurzame ontwikkeling schijnt het codewoord te zijn als het om oplossen gaat. We willen duurzaam zijn: zorgen dat onze huidige manier van leven voor de toekomst behouden kan worden. In andere woorden we willen niet boven de draagkracht van de planeet zitten. Aan de andere kant willen we ontwikkeld zijn: een hoge Human Development Index (HDI) hebben. Als je deze twee factoren tegen elkaar uitzet is er geen enkel land dat én duurzaam is én ontwikkeld. Er is dus geen enkele reden om aan te nemen, dat we weten hoe je duurzaam moet ontwikkelen, of dat we wel gaan uitvinden hoe je duurzaam en ontwikkeld leeft. En dat terwijl grote delen van de wereld toenemen in bevolkingsaantal en ontwikkelingsgraad. Elk jaar wordt het grijze vak in de grafiek kleiner, en moeten er meer mensen naartoe gebracht worden. Enig alarmisme terwijl we gezamenlijk in de trein zitten is dus wel degelijk terecht.

Linkse hobbies en de coach van Sevilla
In Nederland lijkt klimaatbeleid voorbehouden voor linkse mensen. De VVD heeft haar klimaatparagraaf uit het verkiezingsprogramma geschrapt. De FvD zwemt rond een heerlijk naïeve optimistische bubbel en de PVV stopt volledig de kop in het zand. En dat terwijl we nu in een essentiële ontwerpfase zitten. Dat vakje in de grafiek, waarin zich de heilige graal van de duurzaamheid bevindt, moet worden gedefinieerd. Daar moet rechts Nederland een visie voor hebben, want de trein raast door en een oplossing moet er komen. Tenzij dat rechts Nederland zich tegen die tijd graag schikt naar de plannen van GroenLinks.

Toen Sevilla terugkwam van een 3-0 achterstand vertelde de coach in een gepassioneerd betoog dat hij prostaatkanker had en behandeling zou ondergaan in de komende weken. Gegrepen door dit gevoel van urgentie zette de ploeg de schouders eronder om, tegen alle verwachting in, de comeback te faciliteren. De mensheid heeft nu kanker, en rechts Nederland staat met 3-0 achter, ga verdomme terug het veld op en ga scoren. Anders wordt het nooit 3-3.

 

The post Over het naïeve klimaatoptimisme van rechts Nederland appeared first on Joop.

https://joop.bnnvara.nl/opinies/over-het-naieve-klimaatoptimisme-van-rechts-nederland

Over het naïeve klimaatoptimisme van rechts Nederland (Joop)

Wat zijn mensen toch heerlijk optimistische wezens. Vol spanning zag ik begin vorig seizoen hoe Sevilla in de laatste minuut van de wedstrijd gelijk maakte tegen Liverpool (3-3) om vervolgens te zeggen: zie je wel! En dat terwijl zelfs met 2-0 voorstaan al in 98% van de gevallen voor een overwinning zorgt. Toch geloven we heilig in de comeback, dat het allemaal nog wel goed komt. Dit irrationele optimisme breekt ons op als het gaat om klimaatverandering.

Ach, maar die modellen van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), die zullen vast niet zo lopen. Als we nu maar goed investeren in rendabele oplossingen vinden we vanzelf wel iets uit was een oplossing biedt. Ja, maar een beetje opwarming is toch eigenlijk alleen maar goed voor onze kassen? Goede kans dat je deze uitspraken al een keer op een feestje voorbij hebt horen komen, of zelf in een gesprek hebt gebruikt. Toch is dit ‘klimaatoptimisme’ zo lek als een mandje. In dit stuk leg ik uit waarom.

De Mens en klimaatverandering: een probleem?
Voordat we kunnen praten over klimaatoptimisme is er iets wat we eerst moeten behandelen: Human Induced Climate Change, door de mens veroorzaakte klimaatverandering. Iedereen kent wel een klimaatontkenner die na het lezen van een ‘verlicht’ opiniestuk denkt dat klimaatverandering komt door fluctuaties in de hitte van de zon, een tussenijstijd of door een soort mystieke natuurlijke kracht. Dit terwijl 97% van de klimaatwetenschappers beweert dat klimaatverandering door de mens een wetenschappelijk feit is en een probleem vormt. Er is wel significante onenigheid over de mate waarin.

https://joop.bnnvara.nl/content/uploads/2018/06/5441733011_edbf997e24_z-1-370x262.jpg

Ongeveer 20% van de wetenschappers denkt dat in werkelijkheid de situatie erger is dan de klimaatmodellen van het IPCC en 20% denkt dat het in werkelijkheid minder erg zal uitpakken. Hoe belangrijk is nu die wetenschappelijke consensus? De beste manier om consensus uit te leggen is door het te vergelijken met een stuk vuurwerk. Stel je hebt een stuk vuurwerk gekocht en je besluit voor het afsteken van het stuk vuurwerk wat onderzoek online te doen naar je aankoop. Het blijkt dat 90% van de gebruikers het vuurwerk omschrijft als levensgevaarlijk en 10% stelt dat er een mooie kleurenfontein uit het stuk vuurwerk ontstaat. Zou je het vuurwerk dan afsteken? Is het zeker dat het vuurwerk je hand aan stukjes blaast bij het afsteken? Nee dat is het niet, maar het zou wel een ongelofelijk domme keuze zijn om het af te steken. Dit is precies hoe wetenschappelijke consensus werkt. De waarschijnlijkheid dat 97% van de wetenschappers het goed heeft, is veel groter, dan de waarschijnlijkheid dat ze er naast zit.

Het is natuurlijk logisch dat we ons tot op zekere hoogte in ons blinde optimisme voelen aangetrokken tot het betere verhaal. Als 9 artsen zouden vaststellen dat ik ongeneeslijk ziek ben zou ik ook tegen beter weten in de 10e de achterna rennen die het tegendeel beweert. Dat maakt mijn optimisme niet minder irrationeel en de waarschijnlijke waarheid dat ik terminaal ben er niet minder op. En in dit geval liegt de prognose van de arts er niet om: onze voedselzekerheid wordt aangetast, risicogebieden voor droogte, overstromingen, extreem weer en bosbranden nemen wereldwijd toe en wetenschappers spreken van een Mass Extinction Event waarin talloze diersoorten jaarlijks verdwijnen.

De trein en de afgrond
Dus als het goed is zijn we het er nu over eens dat het eindeloos CO2 in de lucht in pompen niet precies is wat we willen doen. Nu zal de klimaat-optimist stellen dat de prognoses van het IPCC te duister zijn, dat het eigenlijk allemaal niet zo heel snel gaat. Nu is mijn vraag: is dat een reden tot optimisme?

In een lezing die ik bijwoonde vergeleek de filosoof Floris van den Berg onze situatie treffend met een trein. We bevinden ons in een trein die onherroepelijk ergens een keer een ravijn in stort. We weten nu al zeker 45 jaar, sinds Limits to Growth uit kwam dat onze trein ergens gaat stoppen. Sinds dat we dit weten is de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer enkel toegenomen. Dus, om even de zelfde analogie aan te houden, we zijn enkel harder gaan rijden. Hoe hard rijden we dan precies? Dat durf ik niet te zeggen. Waar zit de afgrond precies? Geen idee. Dit zijn enkel geen relevante vragen zolang we geen poging doen om tot stilstand te komen. De onzekerheden waar de klimaat-optimist maar al te graag bovenop duikt zijn allerminst een reden tot optimisme. Te pas en te onpas roepen klimaat-optimisten zoals Marcel Crok erg enthousiast dat de huidige data dichter bij de lage schattingen van het IPCC liggen dan bij de hoge schattingen. Dit is zowel incorrect als irrelevant, want dat zou enkel betekenen dat we meer tijd hebben om de trein tot stilstand te brengen, terwijl de realiteit is dat we geen idee hebben hoe dit moet.

De Eenhoorn die Duurzame Ontwikkeling heet
Duurzame ontwikkeling schijnt het codewoord te zijn als het om oplossen gaat. We willen duurzaam zijn: zorgen dat onze huidige manier van leven voor de toekomst behouden kan worden. In andere woorden we willen niet boven de draagkracht van de planeet zitten. Aan de andere kant willen we ontwikkeld zijn: een hoge Human Development Index (HDI) hebben. Als je deze twee factoren tegen elkaar uitzet is er geen enkel land dat én duurzaam is én ontwikkeld. Er is dus geen enkele reden om aan te nemen, dat we weten hoe je duurzaam moet ontwikkelen, of dat we wel gaan uitvinden hoe je duurzaam en ontwikkeld leeft. En dat terwijl grote delen van de wereld toenemen in bevolkingsaantal en ontwikkelingsgraad. Elk jaar wordt het grijze vak in de grafiek kleiner, en moeten er meer mensen naartoe gebracht worden. Enig alarmisme terwijl we gezamenlijk in de trein zitten is dus wel degelijk terecht.

Linkse hobbies en de coach van Sevilla
In Nederland lijkt klimaatbeleid voorbehouden voor linkse mensen. De VVD heeft haar klimaatparagraaf uit het verkiezingsprogramma geschrapt. De FvD zwemt rond een heerlijk naïeve optimistische bubbel en de PVV stopt volledig de kop in het zand. En dat terwijl we nu in een essentiële ontwerpfase zitten. Dat vakje in de grafiek, waarin zich de heilige graal van de duurzaamheid bevindt, moet worden gedefinieerd. Daar moet rechts Nederland een visie voor hebben, want de trein raast door en een oplossing moet er komen. Tenzij dat rechts Nederland zich tegen die tijd graag schikt naar de plannen van GroenLinks.

Toen Sevilla terugkwam van een 3-0 achterstand vertelde de coach in een gepassioneerd betoog dat hij prostaatkanker had en behandeling zou ondergaan in de komende weken. Gegrepen door dit gevoel van urgentie zette de ploeg de schouders eronder om, tegen alle verwachting in, de comeback te faciliteren. De mensheid heeft nu kanker, en rechts Nederland staat met 3-0 achter, ga verdomme terug het veld op en ga scoren. Anders wordt het nooit 3-3.

 

The post Over het naïeve klimaatoptimisme van rechts Nederland appeared first on Joop.

https://joop.bnnvara.nl/opinies/over-het-naieve-klimaatoptimisme-van-rechts-nederland

Van ‘Wir schaffen das’ naar ‘Was machen wir jetzt?’ (NOS journaal)

Morgen buigen zestien Europese regeringsleiders zich over de steeds terugkerende vraag wat te doen met alle vluchtelingen die aan de deur van de Europese Unie kloppen. Nadat de vluchtelingencrisis in 2015 was bezworen, besloten de EU-leiders nieuwe afspraken te maken die Europa 'vluchtelingenbestendig' moesten maken. Nooit meer die beelden van wanhopige mensen die in een paar weken het continent doorkruisen.

Drie jaar duurt de discussie ondertussen en naast de minitop van zondag (die met zestien deelnemende landen intussen geen minitop meer genoemd kan worden) is er komende week een tweedaagse grote top met alle EU-leiders om de politieke neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. Het lukt maar niet om sluitende afspraken te maken, terwijl er de laatste jaren juist minder migranten de oversteek naar de EU maken. De vluchtelingencrisis van 2015, toen honderdduizenden mensen dwars door Europa liepen, is veranderd in een migratiecrisis. Van een menselijk drama tot een politiek probleem.

De crisis golft in het begin heen en weer tussen afgrijzen, medelijden en de roep om ingrijpen om de ongecontroleerde stroom mensen die door Europa loopt te stoppen. In de zomer van 2015 vindt de Oostenrijkse politie maar liefst 71 mensen in een vrachtwagen, gestikt nadat mensensmokkelaars ze langs de kant van de weg hadden achtergelaten. Een paar weken daarna puilt het station van Boedapest uit van de migranten.

Niet veel later: het beeld van Aylan, drie jaar oud, rood T-shirt, blauwe broek, gympjes nog aan. Dood in de branding van de Turkse badplaats Akyarlar. De verontwaardiging is groot, maar de politiek is nog niet in staat om een antwoord te geven. Behalve dan de bekende woorden van Angela Merkel: "Wir schaffen das."

De deal

Nederland speelt begin 2016, als tijdelijk voorzitter van de EU, een belangrijke rol bij het tegenhouden van de migranten. Premier Rutte bedenkt samen met onder andere bondskanselier Merkel een plan om Turkije geld te geven, in ruil voor het tegenhouden van vluchtelingen. 'Echte' vluchtelingen, dus geen economische migranten, mogen op uitnodiging uit de opvangkampen in Turkije naar de EU komen. Legale migratie, wordt dat genoemd.

Die zogenoemde Turkije-deal leidt ertoe dat de vluchtelingenstroom naar Griekenland opdroogt. Tegelijkertijd gaat de grens tussen Macedonië en Griekenland op slot, waardoor het lastig wordt om de Balkan-route naar met name Duitsland af te leggen zonder geldige reisdocumenten.

Griekse kampen

De opvang en integratie van de asielzoekers die dan al in de EU bivakkeren, verloopt moeizaam. Vluchtelingenkampen op de Griekse eilanden puilen uit en in de eerste winter hebben de bewoners het koud, omdat de tenten te dun zijn en dekens schaars. In Nederland wordt op verschillende plaatsen geprotesteerd tegen de opvang van asielzoekers.

Het tentenkamp in Calais, waar illegale migranten wachten op een mogelijkheid om naar Groot-Brittannië te gaan, groeit uit tot een kleine stad. In Brussel en Parijs zwerven veel illegalen rond, nadat het kamp in Calais is ontruimd.

In Duitsland loopt het tijdens de nieuwjaarsnacht in Keulen helemaal uit de hand. Als op 1 januari 2016 de balans wordt opgemaakt, blijkt dat een groep asielzoekers op het bomvolle plein voor de Dom een groot aantal vrouwen heeft aangerand. Het voorval staat niet op zich: ook in andere landen zijn incidenten.

De roep om maatregelen klinkt steeds luider. De toon van het debat verandert, de vluchtelingen worden door steeds meer politici als een probleem beschouwd, helemaal als het verkiezingsjaar 2017 aanbreekt. De populisten zetten de migratie bovenaan de agenda.

Bij een grote verkiezingsbijeenkomst in Koblenz staan de leiders Wilders (PVV), Le Pen (Front National) en Petri (AfD) zij aan zij alvast de overwinning op te eisen. Ze hebben het tij mee en de verkiezingswinst lijkt een kwestie van tijd. Met spanning wordt naar Nederland gekeken, waar uiteindelijk niet Geert Wilders maar de VVD van Mark Rutte de grootste wordt.

Nadat in Frankrijk Le Pen wordt verslagen door Emmanuel Macron, een nieuwkomer met een Europees programma, schrijven de commentatoren net zo makkelijk dat de populistische zomer alweer voorbij is. Waarschuwingen van politici en deskundigen die zeggen dat de veenbrand nog steeds woedt en dat er echt iets aan het migratieprobleem moet worden gedaan, worden in de wind geslagen.

Zelfs de nederlaag van Merkel en de enorme winst van de AfD in Duitsland leidt niet tot een plan van aanpak. In de Europese discussie om iets te veranderen aan de regels voor asiel, blijft iedereen in z'n schuttersputje zitten. Voorstellen om de migranten te verdelen over de Europese landen worden door een aantal Midden-Europese lidstaten van tafel geveegd. Compromisvoorstellen dat landen die geen migranten willen opvangen dan maar een boete moeten betalen, worden weggelachen.

Alleen het idee om vluchtelingen buiten de EU op te vangen en dan de economische vluchtelingen van de 'echte' vluchtelingen te scheiden, valt in goede aarde.

Wake-upcall

Maar dan krijgt de EU een laatste wake-upcall: de nieuwe Italiaanse regering met daarin de populistische Lega-partij weigert een schip met vluchtelingen te laten aanmeren. De Italianen hebben genoeg mensen opgevangen, zegt vicepremier Salvini, ze verwachten nu dat andere landen solidariteit tonen. Dat lukt met het schip de Aquarius, maar of andere lidstaten bereid zijn om nieuwe schepen in hun havens toe te laten, is nog maar de vraag.

De scherpe toonzetting van Italië vindt weerklank in Beieren, waar de regionale christendemocratische CSU zich zo de populisten van de AfD van het lijf probeert te houden.

Het gevolg: een politieke crisis waarbij naarstig naar bezweringsformules wordt gezocht. De vluchtelingencrisis is een migratiecrisis geworden, een politiek probleem voor de leiders. De vraag die bij de bijeenkomsten deze week op tafel ligt is: Was machen wir jetzt?

http://feeds.feedburner.com/~r/nosjournaal/~4/qT5kQ-ObMCc

http://feeds.nos.nl/~r/nosjournaal/~3/qT5kQ-ObMCc/2237952

Reddende engelen (PZC)

Het is een echte zondagmiddag. Ik hang ergens op een tuinbank in de schaduw van onze rode esdoorn. Lui, in hoofdletters. 'De heuvel braakt stoom en rook uit in alle tinten rood en oranje, vonkenregens, brandende takken en flarden boomschors wervelen hoog in de lucht'. Inmiddels ben ik een heel eind op weg in 'Harde grond', de spannende debuutroman van Middelburger Hubert Leeman. Een bosbrand, in het diepe zuiden van Frankrijk, niet ver van Montpellier.

https://www.pzc.nl/jan-van-damme/reddende-engelen~af5b6adb/

‘Hoogspanningskabels oorzaak bosbranden Californië’ (NOS journaal)

Een tiental bosbranden die afgelopen najaar ontstonden in de Amerikaanse staat Californië zijn veroorzaakt door problemen met hoogspanningskabels, blijkt uit een onderzoek dat naar buiten is gebracht.

In de meeste gevallen werden de branden veroorzaakt doordat het elektriciteitsbedrijf na stroomuitval de stroom weer inschakelde terwijl de kabels waren beschadigd door bomen en takken. Hierdoor ontstonden vonken, die branden veroorzaakten.

De hoogspanningsmasten zijn in het bezit van nutsbedrijf Pacific Gas and Electric Company, PG&E. Dat had volgens de onderzoekers de kabels voor het inschakelen van de stroom moeten controleren.

De enorme bosbranden in Californië kostten aan meer dan veertig mensen het leven. Duizenden mensen moesten worden geëvacueerd en meer dan duizend gebouwen werden in de as gelegd.

http://feeds.feedburner.com/~r/nosjournaal/~4/iCXP7Xu2HRY

http://feeds.nos.nl/~r/nosjournaal/~3/iCXP7Xu2HRY/2235711